** Ch 16 **

337 28 0
                                        

Unicode:

လုရှားသည် သူတွေ့ခဲ့သော အချက်အလက်များအကြောင်းပြောရင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ သို့သော် စူကျန်းမှာမူ လုရှားကိုသာ စိတ်ပူနေ၏။

“မင်း လမ်းလျှောက်နိုင်သေးလား”

စူကျန်းသည် လုရှား သူ့အပေါ် လုံးလုံးလျားလျား မှီတွဲထားသည်ကို သိသဖြင့် မေးရုံသာမေးနိုင်သည်။

လုရှားသည် သူ့ခြေထောက်များကို ရွှေ့ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် လှစ်ခနဲ ပြုံးပြလာသည်။

“ရတာပေါ့”

အမှောင်ထဲတွင် လုရှားသည် စူကျန်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ လက်ကိုမှီတင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် နံရံကိုအားပြုထားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွှေ့ကြည့်လိုက်သည်။ လမ်းတစ်ဝက်လောက်အရောက်တွင် သူ့ခြေထောက်များ ထုံကျင်ကာ ခွေကျသွားတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စူကျန်း လှမ်းဖမ်းနိုင်၍ပင်။

“ဟေး”

လုရှားမှာ အားပျက်နေပုံရသော်လည်း ရယ်သံစွက်၍ပြောသည်။

“ငါက လေးနေလားဟင်”

စူကျန်းသည် မေးရိုးများထင်းနေအောင် အံကြိတ်ထားပြီး လုရှား ရွှတ်နောက်နောက်နှင့်မေးသည်ကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်နေသည်။ 

“မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကိုကုဖို့ နေရာတစ်ခုကို အရင်ဆုံးရှာမှရမယ်ကွ”

လုရှားသည် စူကျန်းလက်ေမာင်းပေါ်သို့ အလုံးစုံမှီခိုထားရသည်။ 

“အရမ်း ဆန္ဒမစောပါနဲ့ကွာ၊ ငါလမ်းလျှောက်နိုင်ပါသေးတယ်။ လျူကျင်ဖန်းရဲ့ရုံးခန်းကို အရင်ဆုံး သွားရအောင်နော်”

“လျူကျင်ဖန်းရဲ့ရုံးခန်းက ဘယ်နားမှာလဲ”

“ သူတာဝန်ကျတာ ဘယ်ဌာနလဲတော့ ငါလဲမသိဘူး။ ငါတို့ စစ်ကြည့်ရမှာပဲ”

လုရှားသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းနေရ၏။ ဒဏ်ရာရထားသော သူ့ခြေထောက်ကို ဖွဖွလေး နင်းလျှောက်နေသည်။

စကားပြောနေစဉ်တွင် လုရှား၏လက်သည် စူကျန်း၏ကိုယ်ပေါ်သို့ စုန်ချည်ဆန်ချည် ပွတ်သပ်နေ၏။

🏥 လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောဆေးရုံမှ လွတ်မြောက်ခြင်း🩺Where stories live. Discover now