** Ch ( 32 ) Part 1 **

169 12 0
                                        

Unicode:

“ကျန်းရေ...ငါတွေ့ပြီကွ”

ဝမ်းပန်းတသာပြောလိုက်သော စကားသံသည် အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

စူကျန်းသည် သူ့ဓာတ်မီးအား ဝိုးတဝါးသာမြင်နေရသော လုရှားဆီသို့ ထိုးကြည့်လိုက်သည်။ လုရှားမှာ သစ်ကိုင်းပိစိလေးများဖြင့် အရွက်များအောက်သို့ ငိုက်ကျနေသော အပင်တစ်ပင်ပါသည့် မြေအိုးတစ်လုံးအား ကိုင်ထားခဲ့သည်။ အလင်းရောင်ကြောင့် လုရှား၏ လက်သည်းများမှာ ရှည်သယောင်ဖြစ်နေ၏။

လုရှားက သူ့အား ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

လူမမြင်ရဘဲ လုရှား၏ အပြုံးကြီးသာ မြင်နေရသည့် စူကျန်းတစ်ယောက် ရှာနေရာမှ ရပ်လိုက်ပြီး လုရှားရှိရာဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလဲ။ ဒီနေရာမှာ ရေညှိစိမ်းအိုးက တစ်အိုးထဲရှိတာထင်တယ်”

လုရှားက ကိုင်ထားသည့်မြေအိုးကို စူကျန်းအားထိုးပေးလိုက်သည်။

စူကျန်း ယူကြည့်လိုက်သည့်အခါ သစ်ကိုင်းနှင့် အရွက်များမှာ အလယ်မှ အစရှည်များကဲ့သို့ ကွဲကျနေကာ ရိုးတိုးရွတဖြစ်စေသည့်ပုံရှိနေလေသည်။ဖုန်မှုန့်များထူထဲစွာရှိနေသော ပန်းအိုးကို သူ့လက်ဖြင့် ကိုင်ထားလိုက်သည်။

“ဒီမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တာ တစ်ခုခုရှိလို့လား”

စူကျန်းက လုရှားအား သံသယမျက်လုံးဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။ 

“ဒီဟာက အဲဒီကာလတွေများစွာဆီက ရေညှိစိမ်းအိုးဆိုတာ မင်း သေချာလို့လား”

လုရှားက ‘ငါလဲမပြောတတ်ဘူးလေ' ဆိုသည့် သဘောဖြင့် ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ 

“ဆေးရုံအနေနဲ့ ဒါကို လွှင့်ပစ်စရာ အကြောင်းရင်းမှ မရှိတာလေ။ ဒါ့အပြင် တိပ်ခွေထဲမှာ လျူကျင်ဖန်းက ပြောထားသေးတယ်။ ဒီအပင်ကို ဘယ်သူမှမထိရဲဘူးတဲ့ကွ”

စူကျန်းက ပန်းအိုးကိုမထားရင်း ပေါ့ပါးစွာ တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်သည်။

“ပန်းအိုးက ဘာလို့မရွေ့နိုင်တာလဲဆိုတာ ငါမှမသိတာ။ အဲလိုမျိုး သရဲဇာတ်လမ်းတွေမှာ အရာဝတ္ထုတွေကတောင် မကောင်းဆိုးဝါးတွေလို့ ပြောကြတာပဲလေ။ ဒါပေမယ့် တကယ်တော့ အဲဒီပစ္စည်းတွေမှာ ဘာပြဿနာချို့ယွင်းချက်မှမှ ရှိမနေတာကွာ”

🏥 လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောဆေးရုံမှ လွတ်မြောက်ခြင်း🩺Where stories live. Discover now