ရင်ခွင်ဦး

extra

"လုပ်ထား ဒီကို ဒီကို တက်တိုးး "
"ဟေ့ ကောင်လေး ဒီဘက် "
" ဟာ "
တက်တိုးဆီမှဘောလုံးကိုမျှော်ကိုးရင်းးးဗိုင်းခနဲချော်လဲပေပြီ။
"မမချော ရရဲ့လားး"
"ရတယ် ရတယ် "
အမြန် မြေပြင်(သူတို့အခေါ် ဖုတ်ပြင်)မှထ၍ ဘောလုံးဆီပြန်လည်အာရုံစိုက်ရ၏။ ဆောင်းတွင်းဆိုငြားနွေကဲ့သို့ မြေခင်းဟာ ကျောက်သားပမာ မာကျောလှ၏။ဟိုဘက်ရွာမှ ကလေးများနှင့် ချိန်းဆိုထားထားဘောပွဲသို့ အသက်မသိအောင် ခိုး၍လာကန်ခြင်းဖြစ်၏။ ဟုတ်ပေ၏။ တစ်ရွာလုံး၏ ကျေးဇူးရှင်လည်းဖြစ် သူတို့အချစ်တော် ဆရာမလေး၏ ချစ်လှစွာသောအမျိုးသမီးလေးလည်းဖြစ်သည့် သရဖီကို ဟာ ကလေးဘောလုံးပွဲ၌ ၀င်ကန်နေခြင်းပါ။အစကတော့ သူမကို လူကြီးဆိုကာ တစ်ဖက်အသင်းမှ မပါ၀င်ခိုင်းသော်လည်း ဖြူဖတ်ဖြူရော် သူမကိုကြည့်၍ လူပိုရုံသာရှိမည်ဟုမှတ်ကာ ပါ၀င်ခိုင်းသောကြောင့် ဒုတိယပိုင်းတွင်ပါ၀င်ခွင့်ရလေသည်။ ယခုတော့ သူတို့ပစ်မှတ်ဟာ သူမဆီမှာ ။
"ဟာ ဟေ့ ပေါက်ချွန်း မမချောဆီ!!"
" ဟေးးး! "
" ဂိုးးး!!! "
"​ေ၀းးး​ေဟးးးး"
ပေါက်ချွန်းပေးသော ဘောလုံးကို အားကုန်ကန်ထည့်လိုက်သည့်အခါ ကြက်ကန်းဆန်အိုးတိုးသလို ဂိုးပေါက်ထဲ ချောချောချူချူ၀င်သွား၏။
"ဟေ့ ဂိုးသွင်းကောင်းတယ် ဂိုးသွင်းကောင်းတဲ့တို့ ကိုကိုပါ "
အနိုင်ရဖို့သေချာသွားသဖြင့် သူမအား၀ိုင်းကြီးပတ်ပတ်လှည့်၍ မေခလာ၏ သီချင်းကိုကြွေး​ေကြာ်နေသော တက်တိုးတို့အုပ်စု။

"ဟားးး ဒီတစ်ခေါက်နိုင်လို့တော်သေးတယ် မဟုတ်ရင် ဒီလိုပေစုတ်နေတိုင်း ငါအဆူခံနေရတာ "
ပေါက်ချွန်းကသူ့ကိုယ်သူကြည့်၍ညီးညူ၏။သူ့အမ မတင်လှက ကစားပြီးပြန်လာတိုင်းပွစိပွစိလုပ်တတ်၏။ထိုကလေးအ၀တ်တွေသူလျှော်ရတာကိုးး။
"ငါက အိမ်မှာ အမေရှိတယ်လေ "
"အမေရှိတော့ ဘာလုပ်ရမှာလဲကွ "
တက်တိုး၏ မဆီမဆိုင်သောစကားကို ပေါက်ချွန်းက မကျေမနပ်ပြန်ပက်၏။တက်တိုးကလည်း ပြုံးရွှင်သောမျက်နှာပေးဖြင့်
"အမေရှိရင် အီလန်ရှိတယ်လေ ဟားဟားး"
ခုမှသူတို့အားလုံးသဘောပေါက်သွား၏။တက်တိုးက တီဗွီကလာသော အီလန် ဆပ်ပြာကြော်ငြာကို ဟန်ကျကျ သရုပ်ဆောင်ပြနေခြင်းပင်။
"မမချောကော ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ "
အီးးး ဟုတ်သား ။သူမ တကိုယ်လုံးပေစုတ်နေတာ ဒီပုံကိုမြင်ရင် ကျိမ်းသေပေါက် အသက်ဆီမှာ ဆူခံထိမှာ။သို့သော်လည်း မာန်ကိုမလျှော့ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ခါရင်း
"ငါ့မှာလည်း ဆေးရုံမှာ အသက်ရှိတယ်လေ "
"ဟုတ်ပါပြီ မမဒေါက်တာက မမချောကို အလိုလိုက်တော့ပြောအား ရှိတာပေါ့ ။ နက်ဖြန် ငှက်ပစ်ရော လိုက်အုံးမှာလား "
သူမ အပြောကိုတကယ်ယုံသွားကြပုံပေါ်သည်။ယုံဆို အသက်ကလည်းသေချာပေါက် သူမကို အလိုလိုက်လွန်းတာကို တရွာလုံး ကလေးကအစခွေးကအစသိ၏။သူမ ဒီရောက်ကတည်းက ဆော့တာ၊ စားတာ၊ လည်တာအပြင် ဘာတစ်ခုမှမလုပ်ရ။တစ်ခါတစ်လေ ဆေးရုံထဲ အသက်ကိုကူညီသော်လည်း တစ်နေကုန်မနေနိုင် ပျင်းလှရှိ၏။ ထို့ကြောင့် မိလုံးတင်ဆီသွားပြီးရွာရိုးကိုးပေါက်လျှောက်လည်လိုက် ယခုကဲ့သို့ တက်တိုးတို့အုပ်စုနှင့်အဖွဲ့ကျလိုက် သာအချိန်ကုန်နေခဲ့တာ။
"ဟော နက်ဖြန်လိုက်မှာလားလို့ မမချော"
တက်တိုးက စိတ်မရှည်စွာထပ်မေး၏။
"စဥ်းစားအုံးမယ် ကောင်လေးရ"
"ပြီးရော အခု ပြန်လိုက်ပို့ရမှာလား "
သူမတို့ကန်သည့်ကွင်းက စာသင်ကျောင်းထဲမို့ ယခုလက်ရှိသူမနှင့်အသက်နေထိုင်သည့်ဆေးရုံ၀န်းနှင့် အတော်လေးလှမ်းသည်လေ။ သူမတို့မင်္ဂလာ ပြုပြီးတစ်ပတ်အတွင်း ဆေးရုံ၀န်းထဲပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ရ၏။ အသက်ကြောင့်ပါ။ တစ်ခုခုဆို အရေးပေါ် ပစ္စည်းပစ္စယအားလုံး ဆေးရုံတွင်သာထားရှိ၍ အရေးပေါ်ကုသရမည်ဆိုလျှင် ချက်ချင်းကုသပေးနိုင်ရန်တဲ့။
"အင်းးး ရွာထိပ်ဆိုတော့ အ​ေ၀းကြီးပဲ။ တစ်ယောက်တည်းပျင်းစရာကြီးးး"
"လိုက်ပို့ဆို ပြီးနေတာကို ။ ​ေ၀့လည်​ချောင်ပတ်လုပ်နေတယ်"
စိတ်ကိုသိသည့်အလား တက်တိုးက ဟောက်၏။
"ဟေ့ယောင်တွေ တစ်ယောက်မှ အိမ်ကိုမ၀င်နဲ့နော်။ မမချောကို ပို့ပီးမှ ၀င်ကြ"
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တက်တိုးစကားကိုနာခံကာ လမ်းတစ်လျှောက် တွင်ရှိသောမိမိတို့အိမ်များသို့ မည်သူမျှမ၀င်ကြ။
"ဟဲ့ အိမ်ကိုကျော်ပြီးဘယ်ကိုရှည်အုံးမလို့လဲ "
"မမချောကိုလိုက်ပို့မလို့ ။ပြန်မှ ၀င်မှာ "
အဖွဲ့ထဲမှကလေးတစ်ယောက်အမေက လမ်းတွင်သူ့သားကို မေးခွန်းထုတ်၏။ သူမ ကိုမြင်မှ သူ့လမ်းသူဆက်သွား၏။အိမ်၌ ရှိသောမိခင်များကအခေါ်ပြုသောအခါတွင်လည်း အားနာစွာပြုံးပြပြီးသူမ မသိယောင်ဆောင်ထွက်ခဲ့ရပါ၏။
ဆေးရုံအ၀ရောက်သည်နှင့် မနက်ဖြန် မမချော သူတို့နှင့်မလိုက်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာ တက်တိုး အတပ်သိလိုက်၏။
အဘယ့်ကြောင့်ဆိုတော့ မျက်ခုံးများတွန့်ချိုးလျက်ခါးကိုထောက်ကာ ရပ်စောင့်နေသော မမဒေါက်တာကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်တည်းး။
"ဟီး ရောက်ပြီဆိုတော့ ပြန်တော့မယ်နော်မမချော။ အဆင်ပြေပါစေ "
ပြောလည်းပြော နောက်သု့ိချာခနာလှည့်ပြန်သွားကြသောကလေးတစ်သိုက်ကို လှမ်းဆွဲချိန်တောင်မရလိုက်ပါ။
ချက်ချင်းဆိုသလို သူမ မျက်နှာကို ပျားရည်လောင်းကာ အသက်အား ခ လိုက်၏။ထိုအခါ သူမထံသို့ ဒိုင်းခနဲ ရောက်လာသော ခပ်စူးစူးအကြည့်များး။
" ကဲ....ပြောပါအုံး ဒေါ်သရဖီကို။ ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲ။ တစ်ကိုယ်လုံးလဲ ပေစုတ်​ေနတာပဲ ။ကိုယ့်ကိုယ်ကို ၁၅နှစ်၁၆နှစ်များအောက်မေ့နေသလား "
"ဟီးးးအသက်ကလည်းကွာ ။ကို က တက်တိုးနဲ့ အဖော်လိုက်သွားရုံပါ ။ဟိုဘက်ကကလေးတွေက တအားကန်တော့ ကို့ကိုပါ ဖုန်တွေလာစင်တာပေါ့ .."
"တော်ပြီ !! ။ ဘာမှ လျှောက်ပြောမနေနဲ့ ခုလေးတင်ပဲ ကြီးတင်စိန် ပြန်သွားတာ။ ကျမ အကုန်သိပြီးပြီ !! "
တင်စိန်ဟုအသံကြားသည်နှင့် ကို့မျက်လုံးထဲ နံနံခြားမှ စီစီတီဗီွ များကို မျက်လုံးထဲ တန်းမြင်လိုက်၏။သတင်းကလည်းမြန်သလားမမေးနဲ့။ BBC ကတောင်အရှုံးပေးရသည့် သူပါလေ။
" ဟွန့် အဲ ဒေါ်ကြီးတင်စိန်က အသက်ဆီ ဘာလာလုပ်တာလဲ "
"ဆေးရုံလာပါတယ်ဆိုမှ နေမကောင်းလို့ပေါ့ ။ဘာရှိအုံးမလဲ "
"မသိလေ။ တရွာလုံးပတ်ပြီးအတင်းလိုက်တုပ်နေတော့ ဒေါင်ဒေါင်မြည်နေသလားလို့ "
"ကို!! "
အသက်ရဲ့ခေါ်သံကြောင့် ကို ဇက်ကလေးပုသွား၏။အဲလိုပဲ။အမြဲ အဲလိုပဲ ။အသက်က သူ့ လူနာတွေနဲ့ဆိုကို့ကို မေ့မေ့လျော့လျော့ ။ ခုလည်းကြည့်လေ သူ့လူနာကိုပြောလို့ ကို့ကို အော်နေတာ ။
"ဘာလို့ အဲလိုကြည့်နေတာလဲ ကို။ အမှားလုပ်ထားတာဘယ်သူလဲ "
ချက်ချင်းပြောင်းသွားသောမျက်နှာအမူရာကြောင့်အသက်ကသူမအား ထပ်မံသြဇာပြနေသည်။
"ဟုတ်ပါတယ် ။ ဟုတ်တယ် ။ ကိုမှားတာ ဟိုဘက်ရွာက ကလေးတွေနဲ့ ချိမ်းပွဲသွားကန်တာ ရပြီလား "
"အဲဘောလုံးကို သွားသွားမကန်ပါနဲ့လို့အသက် ဘယ်နှခါပြောရမလဲ။ ပြန်လာရင်လည်း အမြဲ တစ်ကိုယ်လုံးပေစုတ်လို့... "
"ခုတော့ပြောပြီပေါ့ ။ ပေတော့ ဘာဖြစ်လဲ ပေရင် လျှော်မှာပေါ့ "
"လျှော်ရတာ လွယ်တယ်များထင်နေလား ကို ။ရေက ရှားပါဘိနဲ့ ။ပြီးရင် ကိုက တစ်နေ့ သုံး လေးစုံ လဲနေတာ "
" လဲမှာပဲ ပေရင် ကိုမှ မနေတတ်တာ ။အ၀တ်လျှော်ရလို့ ငြိုငြင်​ေနတာမလား ။ကိုယ့်ဖာသူလျှော်မယ် ။ဟွင့် "
နှုတ်ခမ်းကို တစ်တောင်​ေလာက်ထော်ပြီး အသက်ရှေ့မှ ဆောင့်အောင့်ကာ ရေချိုးခန်းဆီလာခဲ့၏။ ညနေ၄နာရီဆိုပေနဲ့ အသက်ပြောသလို စိမ့်နေအောင်အေးပါသည်။ ဇလားခွက်ထဲမှရေကိုလက်နှင့်စမ်းကြည့်တော့ အနည်းငယ်နွေးနေကြောင်းသိရ၍ပျော်သွား၏။ ဒါ အသက် စပ်ပေးထားတဲ့ ရေပူနွေးနွေးလေ။ရေနွေးမအေးခင် အမြန်ရေချိုးလိုက်၏။ထို့နောက် အ၀တ်များကို လျှော်ဖွတ်ရန်စတင်လိုက်၏။ သူမ ဒီလိုတစ်ခါမျှမလျှော်ဖူးသော်လည်း အသက်လျှော်တာ ဘေးမှ မြင်ဖူးပါသည်။
"ဟွန့် အ၀တ်လျှော်တာများ ဘာခက်လို့ "
.....
"ဟင်းးး "
ကုတင်ပေါ်သို့အသာထိုင်ရင်း သက်ပြင်းကိုခိုးချရ၏။
ကိုဟာ ခုတလော အတော်ဆိုးနေသည်။ အားရင်အားသလို တက်တိုးတို့ကလေးတစ်သိုက်နှင့်ဘောလုံးကန်၊ ငှက်ပစ်၊ ငါးမျှား အကုန် လိုက်လုပ်၏။ လုပ်တာက အသာထား။ ပြန်လာတိုင်း ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များနှင့် တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခု အမြဲဖြစ်လာတတ်၏။ခုလဲ ကြီးတင်စိန်က ဆရာမလေးရဲ့အိမ်သူ ဘောလုံးကွင်းမှာဘိုင်းဘိုင်းလဲတာများ ပိုးလိုးပက်လက်ကို လန်လို့ ဟူသောစကားကြောင့် သူမမယ် မည်မျှစိုးရိမ်လိုက်ရလဲ ။ အစကတော့ ဆူမယ်တွေးထားပေနဲ့ အဲလောက် မရည်ရွယ် ။ခုတော့ ကိုဟာ သူမကို ကပ်ကပ်လန်အောင် ရန်တွေ့လျက် ရေချိုးခန်းထဲ၀င်သွားပေပြီ။ကို စိတ်ကောက်သွားပြီ။ ကိုစိတ်ကောက်လျှင် သူမပဲ အနေခက်ရ၏။ ကို က တကယ်ကလေးကြီး။သူမလည်းသူမပါပဲ။ ဘယ်လိုကြောင့်ကို့ကို အဲလောက် ပြောမိသွားပါလိမ့်။ ဓမ္မတာ နီးလို့လားမသိပါ စိတ်က အနည်းငယ်ဆတ်နေ၏။ ခုတော့ ကို့ကိုချော့ဖို့စဥ်းစားရပြီ ။လက်မှနာရီကိုကြည့်မိတော့ ၄နာရီခွဲတော့မည်။ တကယ် အ၀တ်တွေ ကိုယ်တိုင်လျှော်နေတာလားမသိ ။
"ဟင်းးး တစ်ခါမှလည်းမလုပ်ဖူးပဲနဲ့......"
"ဗြဲးးးးအီးးးဟီးးးးးးး"
ကို့ဆီစိတ်ရောက်နေတုန်းရှိသေး၏။ရေချိုးခန်းဆီမှ ငိုသံအကျယ်ကြီးကြောင့် သူမ မ​လဲရုံတမယ် ကို့ထံအပြေးသွားမိ၏။ ကို တစ်ခုခုဖြစ်ပြီလား။
"ကို ! ကို ! ဘာဖြစ်သလဲ ဟင် ။အသက်မှားတာပါကွယ် ကို့ကိုအော်မိတာ။ကို့ကို... "
"ဟုတ်ဖူးးးးးကိုမှားတာ အသက်ရဲ့ ။အီးးးး။ နောက်ဆို အ၀တ်တွေ ခဏခဏမလဲတော့ပါဘူးးးးဟူးးး။ပေ အောင်လည်း မဆော့တော့ပါဘူးးးး အူးးးး၀ါးးး"
ကို့အားနှုတ်မှမေးလည်းမေး တကိုယ်လုံး ကြည့်ရှု့လျက်ပြောမိတော့ ကိုက သူမအားပွေ့ဖက်၍ ပြောလဲပြောငိုလဲငိုလေသည်။
"မဟုတ်တာကွယ်။ လဲပါ ။ကို က အသန့်ကြိုက်တာကို ။အသက်လျှော်မှာပေါ့ ။ဘယ်နားထိခိုက်သွားလဲဟင် ။ အသက်ကိုပြပါအုံး ကိုရဲ့ "
သူမကိုယ်ကိုခွာပြီးပြောတော့လည်း ကိုက ပေးမခွာပါ။ ငိုမြဲတိုင်းငိုလျက် ခပ်တင်းတင်းဖက်ထားလေ၏။
"ဟင့်အင်းးးးးး ဟအီးးးးးးး "
"ဟုတ်ပါပြီကွယ် ။တိတ်ပါ တိတ်ပါ ။အသက်ရဲ့ကလေးလေး တိတ်ပါကွယ်။ မငိုနဲ့တော့နော် "
ကို့ကျောပြင်အားဖွဖွပွတ်သပ်ရင်း ကလေးကြီးကိုချော့မြူရသေးသည်။ရေကန်တ၀ိုက် မျက်လုံးကစားမိတော့ ဇလားထဲ အမြုပ်များပြည့်နေသော ကို့အ၀တ်များ။ ဆပ်ပြာဘူးကိုကြည့်တော့လည်း မနေ့ကမှထည့်ထားသောဖူဂျီဘူးကြီးဟာ တက်တက်စင်ပြောင်လက်နေ၏။
"လာပါကွယ် ခြေထောက်တွေအေးနေတော့မှာ အခန်းထဲ သွားရ​ေအာင် နော် ကို "
သူမချော့မြူကာ ခေါ်မှ ကိုက အလိုက်သင့်ပါလာ၏။
" တကိုယ်လုံးလဲရွှဲလို့စိုလို့ ။ အထဲထိ မစိုဘူးမို့လားဟင် ။ တစ်စုံထပ်လဲရအောင်နော် ။ရေချိုးပြီးမှ အ၀တ်လျှော်နေတာလားကိုရယ် "
အ၀တ်ဗီရိုထဲမှ ခေါက်ရိုးကျနေသောတစ်စုံကို ထပ်ထုတ်၍ ကို့အား လဲလှယ်ပေးသည်အထိ ကိုဟာ ငိုရှိုက်နေဆဲဖြစ်၏။ ဤကဲ့သို့သော အခြေနေ၌ ကိုဟာ အရှက်သည်းတတ်သော်ငြား ယခုတော့ ရှက်ဖို့ သတိရပုံမပေါ် ။ ကလေးတစ်ယောက်ပမာ ရှိုက် ကာ ရှိုက်ကာ သာ ငိုနေ၏။ မျက်နှာဖွေးဖွေးလေးကတော့အနည်းငယ် ရဲနေပါသည်။သက်မကိုဖြည်းဖြည်းချရင်း သူမကို့လက်ကလေးအားနမ်းရှိုက်မိ၏။ ဆပ်ပြာအပူကြောင့်ဖြစ်မည် ကို့လက်နုနုလေးများ နီရဲနေသည်။
" ဘောင်းဘီကောလဲလိုက်နော် ။အသက် အပြင်ထွက်ပေးမယ် "
ကို့အားသတိပေးရင်း အပြင်ထွက်မည်အပြု ကိုက သူမလက်ကိုလှမ်းဆွဲလျက် ထပ်ပြော၏။
"အသက် ကိုယ်တိုင်၀တ်ပေးးး ။ဟို တစ်ခါလို... "
ဤတစ်ကြိမ်၌ ရဲခနဲ ဖြစ်သွားရသူမှာ အသက် ပါ။ မျက်လုံးထဲ ဤဆေးရုံသို့ ပထမဦးဆုံးပြောင်းရွှေ့လာသည့် ညကို ပြန်မြင်ယောင်လာ၏။ ထိုနေ့ကတည်းက သူမတို့ အဆုံးအစွန်သော ခရီးရှည်ကြီးကို အတူတူဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးပြီ။ သူမအတွက် ကိုဟာ လှိုက်ဖိုစရာ၊ ရင်ခုန်စရာ ၊ ကြည်နူးစရာ ၊သာယာစရာ အလုံးစုံဖြစ်ကြောင်း ထိုညကတည်းက ပြသပြီးလည်းဖြစ်၏။
ထူပူလာသော မျက်နှာကိုပွတ်သပ်ရင်း
"ကိုရယ် အသက်က ကို့အ၀တ်တွေသွားလျှော်လိုက်အုံးမယ်လေနော်။ လဲထားနော် အမြန်။ အအေးပတ်မယ် "
ပြောပြီးရေချိုးခန်းဆီ ချာခနဲ လှည့်ထွက်ခဲ့၏။ ဆပ်ပြာရည်ထဲ မှ ကို့အ၀တ်များအားလျှော်ယူသည့်အခါ ကျောက်ကန်တစ်ကန်လုံး ကုန်အောင်လောင်းလျှင်တောင် အမြှပ်စင်မည့်ပုံမပေါ်။
"ဟင်းးးး ကိုကတော့လေ "
သူမ ထိုသို့သာငြီးငြူနိုင်ပါ၏။ ညနေစာစားပြီး ၀န်းထဲလမ်းလျှောက်ထွက်သည်အထိ ကိုဟာ သူမ မျက်နှာကိုသာ တစ်စိမ့်စိမ့်ကြည့်နေ၏။ ထမင်းစားစဥ်ကလည်း ကိုဟာ သနားကမား မျက်နှာလေးနှင့် အနည်းငယ်သာ စား၏။
"ကို နေလို့ မကောင်းလို့လားဟင် ညနေကတည်းကငြိမ်နေတယ်နော် "
ကို့မျက်နှာအား ဖွဖွအုပ်ကိုင်လျက်မေးတော့ကိုဟာ ပြိုတော့မည့်တိမ်တွေလို ဖြစ်လာ၏။
"ဟော ကိုရယ် ငိုချင်ပြန်ပြီလား ။ဘာလို့လဲ ။ ညနေကတည်းကနေ ဘာလို့ ငိုဖို့ပဲပြင်နေတာလဲကွယ် ဟင်။ အသက် စိတ်မချမ်းသာလှဘူး "
"ကို အများကြီးတောင်းပန်ပါတယ် ။ကိုက ...ကိုက အသက်ကို အများကြီးပင်ပန်းစေမိပါတယ်။ ကိုက အမြဲ အသက်ကို ဒုက္ခပေးမိပါတယ် "
"အို့ အို ကိုရယ် ဘာလို့အဲသလိုတွေပြောရတာလည်းကွယ် ဟင်။ အသက်ကို သေချာကြည့်လှည့်ပါ ။ဒီကိုကြည့် "
အောက်သို့ငုံ့လျက် ကျတော့မည့်မျက်ရည်များအား ပုတ်ခတ်သိမ်းဆည်းနေသော မျက်၀န်းများကို သူမ ဘက်သို့လှည့်စေရ၏။
"အသက်ပြောပြီးသားလေကွယ် ကို့ကို စချစ်မိကတည်းက ဒီအရာအားလုံးကိုအသက် လက်ခံပြီးသားလို့လေ ။ပြီးတော့ ကိုက အသက်ကို မပင်ပန်းစေပါဘူး။ဒုက္ခလည်းမပေးပါဘူးကွယ် ။ကိုပေးသမျှဟာ အသက်အတွက် ပျော်ရွှင်စရာတွေချည်းပါပဲ။ တကယ်လို့ အဲတာဟာ တခြားသူတွေအမြင်မှာ ဒုက္ခဖြစ်နေရင်တောင် ကိုက အသက် မြတ်နိုးမိတဲ့တွယ်တာမိတဲ့ ဒုက္ခ လှလှလေးပါကွယ်နော် ။ နောက်အဲလိုမပြောရဘူးနော် ။မငိုတော့နဲ့ ။ပြောပါအုံးးး ။ရေချိုးခန်းမှာ ဘာလို့ ငိုရသလဲ ဘယ်နာထိခိုက်လဲမေးတာလည်းမဖြေဘူးကွယ် ။အသက် နေရခက်လှတယ် "
" အ၀တ်လျှော်တာ အရမ်းခက်တာကို "
ကျလုနီး မျက်ရည်ဥလေးများကိုပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်းကိုက ထိုသို့ဆိုလာ၏။သူမ မယ်ရယ်ချင်စိတ်ကို အမြန်ထိန်းလိုက်ရပါသည်။​တော်ကြာနေ လှောင်တယ်ဆိုပြီး ထပ်ငိုမှ တကယ့်ဒုက္ခ။
"ဟော် အဲတာနဲ့ ငိုလိုက်တာပေါ့ "
"မဟုတ်ပါဘူး ။နေ့တိုင်း လူနာလာရင်ကြည့်ရ၊ ထမင်းဟင်းချက်ရ၊ ကို့အ၀တ်တွေလျှော်ရ ပြီးတော့ မီးပူထိုးရနဲ့ အသက်ပင်ပန်းတာကိုတွေးမိသွားလို့ပါ။ အဲတာတွေအကုန်လုံးကို နေ့တိုင်း ကို တစ်ခုမှ ကူမလုပ်ခဲ့ဘူးလေ "
"ဟော်ကွယ် ခက်ပါသကော ။အဲတာတွေအားလုံး အသက်လုပ်နိုင်တယ်လေ ။ ကိုလုပ်စရာမှမလိုတာ "
"ဒါမဲ့ အသက်ကို မစာနာဘူးလေ။ အ၀တ်တွေလည်းပေအောင်အမြဲလုပ်နေတာ ။ ကိုအသုံးမကျဘူး "
"ကွယ် ကိုအသုံးကျပါတယ် ။ကိုလည်း လကုန်တိုင်း စာရင်းတွေချုပ်ရတယ်လေ ။ ပြီးတော့ လတိုင်း ဆေးအလှူလည်း လုပ်နေတာပဲကို ။ကို့ကြောင့် အသက်ဆက်သွားတဲ့ ၊ကျန်းမာသွားတဲ့သူတွေ ဘယ်လောက်တောင်ရှိနေလိမ့်မလဲ "
" ဒါဆို နောက်နေ့ကစ အ၀တ်တွေ မီးပူထိုးကူမယ် "
"အို မဖြစ်ပါဘူး။ ဒီကမီးပူတွေက ကြေးမီးပူတွေ ။မြို့ကလျှပ်စစ်မီးပူလို မပေါ့ဘူးကိုရဲ့ ။ အသက်တောင် ခါးတွေပူအောင်ထိုးရတာ မဖြစ်ပါဘူးး။ပြိိးတော့ မီးခဲပေါက်ရင် ကို့ကိုအပူလောင်မှာလဲစိုးရသေးတယ်"
"အဲဆို ကို ဘာလုပ်ရမှာလဲ "
" အသက်စကားကိုသာနားထောင်ပါကွယ် ။ကို့ကို မလုပ်ဖို့တားဆီးရတာတွေဟာ ကို့ကိုထိခိုက်မှာစိုးလို့ပါ။
ညနေက ဆူမိတာလည်း ကို ပစ်လဲတယ်ကြားလို့ပါ။ကိုသာတစ်ခုခုဆို အသက်ပဲရင်ကျိုးရမှာလေ "
"အွန်းပါ ။နောက်ဆို မကန်တော့ဘူးနော် ။အသက်ကိုစိတ်ပူရအောင်မလုပ်တော့ဘူး ။"