Chapter 56
ဂူထဲကလူတွေကတော့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး မာကျောက်ကစားရင်း တက်ကြွတဲ့လေထုကို ဖော်ဆောင်ချိန် ဂူအပြင်ကလူတွေ မျက်နှာကတော့ တည်ကြည်လေးနက်နေကြတယ်
"ဘယ်လိုလဲ ထပ်ကစားဦးမှာလား"
"ထန်ယွီက အရင် နာရီဝက်တုန်းက ဆက်သွယ်ပြီးကတည်းက ထပ်ပြီး မဆက်သွယ်တော့ဘူး သူစာပို့တုန်းက ဂူအပြင် ဆယ်မီတာလောက်မှာလို့ပြောပြီးကတည်းက သတင်းထပ်မရတာဆိုတော့ မင်းထင်လား သူလည်း...."
"ဂိမ်းက အချက်မပေးမှပေါ့ လူတွေလည်း အသက်ရှင်နေသေးလောက်ပါတယ်
"အသက်ရှင်နေသေးတာ တော်သေးတာပေါ့ အသက်ရှင်နေသေးတာ တော်သေးတာပေါ့ ချီယွီလို အားကြီးတဲ့သူက အပိတ်ခံထားရတာဆိုတော့ ငါတို့က သူတို့ကယ်တာကို စောင့်ရမှာကို"
"..."
လူတိုင်းက ပြောစရာမဲ့တဲ့မျက်နှာတွေနဲ့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး ဒီအကြောင်းအရာနဲ့ပတ်သတ်ပြီး ဘာဆက်ပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး
အစက ထန်ယွီ ထွက်မသွားခင်က သူတို့ကို ဘာမှ မဖြစ်စေရဘူးလို့ သူက ကတိပေးသွားတာ အခြေအနေကောင်းသလားဆိုးသလားတော့မသိရဘူး သူအကောင်းဆုံးကြိုးစားမယ်လို့တော့ပြောသွားတာပဲ
ဒါပေမဲ့ နာရီဝက်လောက်ကြာတောင်မှ ဘာမှ သတင်းပြန်မကြားရသေးဘူး ပို့သမျှစာတွေကလည်း စုပ်စုပ်ကိုမြုပ်လို့
ဒီအကွာအဝေးနဲ့ ပက်ကျိလိုသွားရင်တောင် ရောက်သင့်နေပြီ
တခြားအကြောင်းအရင်းမရှိရင် တစ်ခုခုဖြစ်နေလို့ပဲ
.
ဘော့စ်နှစ်ယောက်ကလည်း အပိတ်ခံထားရပြီးရွှေလက်ချောင်းကလည်း အပိတ်ခံထားရတယ် ကစားသမားတွေ ကြိတ်တွေးမိတာက မီနဂါးက ကမ္ဘာကြီးကိုတောင်မှ ဖျက်စီးနိုင်တဲ့ မွန်းစတားကြီးလို့ပဲ
အဲ့တာကြီးကို လူတွေက အနိုင်မယူနိုင်ဘူး
ဒီလိုရန်သူကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်တိုက်ခိုက်ရနိုင်တယ်မလား
လူတိုင်းက ဝမ်းနည်းစရာတွေ တွေးတောနေကြပြီး သူတို့ပြန်သွားနိုင်ဖို့ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ခွဲလိုက်ကြတယ်
YOU ARE READING
လွတ်မြောက်ခြင်းဂိမ်းထဲက ဘော့စ်က ငါ့ကလေးကိုလွယ်ထားရတယ်တဲ့
Terrorချီယွီဟာ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ လွတ်မြောက်ခြင်းဂိမ်းတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ ရွေးချယ်ခံခဲ့ရတယ် သူ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ ကံကောင်းမှုတချို့ကြောင့် COPYတွေတစ်ခုပြီးတစ်ခု အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သူ့COPYတေွကသူများနဲ့မတူဘူးလို့...
