Actually

Chapter 2

Εμενα να με λένε Νικολετα, κοντευω δεκαεφτα χρονια της ζωης μου και πάω δευτερα λυκείου, είμαι μελαχρινή και ζυγίζω πολλά κιλά. Φυσικά τα πάντα είναι στην περιφέρεια μου και δεν μπορώ να ελέγξω το πόσο θα φάω.

Την μαμά μου την λένε Έλενα. Είναι πανέμορφη με μαύρα μαλλιά και πολύ όμορφο σώμα, αδύνατη και μικροκαμωμένη. Εγώ δεν ξέρω σε ποιόν έμοιασα.

Ο Άρης είναι ένας κούκλος, είναι μελαχρινός και αυτός και έχει υπέροχα μάτια και πολύ ωραίο σώμα χαρη στην ενασχόληση του με την πάλη.

Τον μπαμπά μου τον έλεγαν Δημήτρη, ήταν και αυτός κούκλος, μελαχρινός και αυτός και με γερό σώμα για την ηλικία του, όταν ζούσε, και από όσο έχω δει στις φωτογραφίες.

Η κολλητή μου η Αθηνά λείπει, δεν είναι πια εδώ. Γιαυτό και είμαι σχεδόν μόνη μου. Τα οικονομικά της οικογένειας της δεν ήταν τόσο καλά και αναγκάστηκαν να φύγουν στην Ελβετια. Μου λείπει πολύ, με είχε αφήσει σε πολύ καλή κατάσταση όταν έφυγε και τώρα απλά δεν μπορεί να πιστέψει αυτα που βλέπει και ακούει μέσω Skype.

Και εκεινον που με βασανιζει τον λένε Αχιλλεα και είναι πανέμορφος. Με ξέρει από τα επτά μου, ήμασταν αυτοκολλητοι, και στο γυμνάσιο -στα δεκατέσσερα μου και αυτός στα δεκαπέντε του- άρχισε όλη αυτή η ιστορία. Δυστυχώς το τοπικό γυμνάσιο και λύκειο στην Θεσσαλονίκη είναι μαζί και δεν μπορώ να τον αποφύγω, το έχω προσπαθήσει.

Μόλις γύρισα σπίτι, δεν ήταν κανένας, προφανώς και έλειπαν όλοι από εδώ μέσα, πολύ πρωτότυπο. Ο Άρης έξω, κλασσικά, και η μαμά στην δουλειά. Έχει περίεργα ωράρια και δεν την βλέπω και πολύ συχνά.

Κάθομαι στο σαλόνι και ανοίγω την τηλεόραση και είχε για χιλιοστη φορα επανάληψη ένα από τα επεισόδια της αγαπημένης μου σειράς. Πέρασα περίπου τέσσερις ώρες μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης και πάνω που πηγα να δω το πέμπτο επεισόδιο για σήμερα, χτύπησε το κουδούνι.

Πηγα να ανοίξω και ειδα την Ελπίδα να στέκεται στο κατώφλι. Έλειπε σήμερα απο το σχολείο. Είναι από τους λιγους ανθρώπους που εμπιστευομαι. Την ξέρω από την Δευτέρα δημοτικού και είμαστε πολύ καλές φίλες από τότε, ξέρει τι περνάω και πάντα με αποδεχόταν και με ηθελε για φιλη της παρολο που την έβριζαν τα παιδιά της παρέας της για την φιλια της μαζί μου. Κατανοώ ότι με λυπάται αλλά με αγαπάει πολύ για να με αφήσει μόνη μου σε αυτό το χάος.

Την αγκαλιασα και μπηκε μέσα. Κάθισε και με κοίταξε χωρίς ίχνος συναισθηματων στο πρόσωπο της.

"Μου φαίνεται ότι κάποια πρέπει να πάει για ψώνια" την κοιτάω περίεργα. Δεν την είχα συνηθίσει να ντύνεται με φόρμες, συνήθως φοράει τζιν και είναι πάντα τέλειο και το βάψιμο και τα ξανθά μακριά μαλλιά της.

"Βασικά δεν με πολυένοιζε τι έβαζα γιατί ήρθα λίγο βιαστικά και βασικά ήθελα να σου πω κάτι" χαμογέλασε.

"Ναι, πες μου."

"Εμ κοίτα σήμερα που έφυγες πιο νωρίς όταν σχολάσαμ.."

"Να σου φτιάξω κάτι;" την διέκοψα.

"Ναι, ένα τοστ γιατί πρέπει να φάω πριν τις 9 ώστε να μπορώ να φάω το βραδινό"

Με ακολούθησε στην κουζίνα και έκατσε σε ένα από τα σταντ που υπήρχαν εκεί.

"Να συνεχίσω;"

"Ναι φυσικά" άνοιξα το ψυγείο για τα υλικά.

"Λοιπόν, εσύ κάθε μεσημέρι φεύγεις από άλλον δρόμο και πολύ πιο νωρίς από τους υπόλοιπους, και ξέρω τον λόγο, απλά την στιγμή που έφυγες και που καθόμαστε έξω από το σχολείο για μια τελευταία κουβέντα μέχρι να έρθουν τα λεωφορεία, έγινε κάτι με τον Αχιλλεα"

"Τι θέλεις να πεις έγινε κάτι;"

"Ήταν με την μηχανή και.."

"Τι;" μου πέφτει το τόστ και ανοίγει πάνω στον πάγκο, πέφτουν τα υλικά του έξω και λερώνουν τα πάντα, νιώθω σαν αυτήν την αηδία μπροστά μου, πεταμένη και διαλυμένη, σαν αυτό το αναθεματισμένο τοστ.

"Μην ανησυχείς δεν έπαθε κάτι απλά χρειάστηκε τέσσερα ράμματα μόνο στο φρύδι, είναι καλά, δεν έφταιγε αυτός Νικη μου, έτρεχε ο οδηγός του αυτοκινήτου που περνούσε, έτρεχε πολύ.."

"Και τα παιδιά ήταν όλα μπροστά;"

"Ναι σοκαρίστηκαν όλοι, μιλάμε χαμός, βγήκαν και οι καθηγητές έξω να δούνε τι γινόταν..κάλεσαν ασθενοφόρο και ήρθε και τον πήρε"

"Ήταν μπροστά και ο Ελευθερίου;" του έχει μεγάλη αδυναμία αυτός ο καθηγητής, είναι σαν φίλοι, και ο Αχιλλεας είναι πολύ καλός στην γυμναστική οπότε είναι λογικό.

"Ναι ήταν, δάκρυσε, μιλάμε δεν το πιστεύαμε ρε φίλε! Έπρεπε να ήσουν εκεί"

"Ξέρεις πολύ καλά ότι δεν θέλω να τον βλέπω μετά το σχολείο γιατί είναι μόνος του και δεν τον σταματάει τίποτα" αν ήμουν εκεί, θα έκλαιγα πολύ πιθανόν.

"Το ξέρω αγάπη μου"

"Γιατί δεν μου το είπες πιο νωρίς;"

"Σκάλωσα, δεν υπήρχε κάποιος τρόπος να το πεις αυτό, και δεν ήξερα την αντίδραση σου και φοβήθηκα"

"Είναι στο νοσοκομείο δηλαδή;"

"Ναι, θα βγει σε δύο μέρες"
...

Ξάπλωσα κατά τις έντεκα να κοιμηθώ για να μπορέσω να πάω σχολείο αύριο. Η αυριανή μέρα θα είναι δύσκολη, σκέφτηκα και έκλεισα τα μάτια μου.

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
Λογικά θα μπαίνει κεφάλαιο κάθε μέρα, εάν είναι πολλά και αποκτισει περισσότερη πλοκή απο όσο περιμενω. Εάν βγούν πιο λίγα μέρα παρά μέρα.
Ευχαριστώ που την διαβάζετε, εάν θέλετε πείτε μου την γνώμη σας , θα την εκτιμήσω. ❤️