~İMKANSIZ~

"VAZGEÇİYORUM"

Derinden....

Sabah uyandığımda Kuzeylerin mecburiyetten bize geldiğini öğrendim. Daha doğrusu babamdan dosya alacakmış Kuzey onun için geliyormuş. Babamla kuzeyler ortak mıydı ya?

Neyse ya sonuçta Kuzey geliyordu. Kalktım ve hemen üzerimi giyindim. Makyaj yaptım. Güzel olmuştum. Kalan yarım saatimi onunla ilgili birsürü hayal kurark geçirdim.

Kapı çaldığında kapıya koştum. Gülümseyerek bir hevesle kapıyı açtım. Kuzey kapının önündeydi. Gülümsedim ama gülümsemem yüzümde soldu. Kuzey Bilgeyi bekledi.  Bilge geride kalmıştı. Kuzey ya kuzey! Bana kapıyı bile tutmayan kuzey!! O kızı beklemişti. Sonra birlikte içeri girdiler. Yakınlardı. O an boğazımda bir yumruk hissettim. Ne nefes alabiliyordum, ne konuşabiliyordum, ne yutkunabiliyordum ne de ağlayaniliyordum. Onlar içeri geçerken ben odama çıktım. Hayır. Bu sefer değil! Ağlamayacağım onun için. Ağlamayacağım.
Açelya içeri girdi ve masaya oturdu.

"Hadi bu seferde ağla herzamanki gibi ."

Hayır. Hayır. Biraz daha tut kendini. Şu an olmaz. Açelya sarıldı. Şu an gerçekten birine sarılmaya o kadar ihtiyacım vardı ki. Artık gözümü yakan gözyaşlarını serbest bıraktım. Yetmez miydi bu kadar? Hem bana bakıyordu. Herşey çok güzel giderken sonunda bir anda Bilgenin yanına gidiyordu. Neden. Neden o zaman umut verirsin ki? Neden boşuna bişeyler olabilecekmiş gibi hissettirirsin? Bu kadar mı çok istiyorsun. Camdan baktım. Kuzey tek başına dışarıdaydı. Hemen dışarı çıktım. Artık susacak sabır kalmamıştı bende. Ne de susacak güç.
Karşısına geçtim.

"Napıyorsun sen? Benden bu kadar çok mu nefret ediyorsun? Bu kadar mı canımın yanmasını istiyorsun?Bu kadar mı acı çekmemi istiyorsun. Sen benden daha ne istiyorsun ya! Ben herşey için çok uğraştım. Eğer gerçekten istediğin canımı yakmaksa emin ol bunu başarıyorsun. Canım yanoyor. Hemde çok. Sen unutmayı bu kadar kolay mı sanıyorsun. Yeter. Yeter artık! Soğudum diyorum eskisi gibi değilim diyorum ama seni o kızla gördükçe canım yanıyor. Nefes alamıyorum KuZey. Seni bu kadar çok severken senden vazgeçemiyorum ben. Dayanamıyorum."

"Üzgünüm Derin. Dediğim gibi hayatımda Bilge var." dedi ve yanımdan geçti. Gitti.

Kalbimden bi türlü gidemezken onun yanımdan geçip gitmesini izledim.  Madem yanımda olmayacaksın. Beni sevmeyeceksin o zman neden seviyormuş gibi davranıyorsun be çocuk? Neden... Ben senden vazgeçemezken sen neden beni sevmeyi denemiyorsun? Neden yapıyorsun bunu bana. Önce bir bakışınla mutluluktan havalara uçmamı sağlarken sonra o kızın yanına giderek yere çakılmama sebep oluyorsun. Suç bende. Ne yaparsan yap senden vazgeçemiyorum. Ama bittim. Tükendim. Elimden gelen herşeyi yaptım. Artık başkalarıyla mutlu olmanı seyretmekten başka yapacağım bişey kalmadı.

Vazgeçiyorum....