~İMKANSIZ~

"SANA AŞIĞIM"

Anneme babamın durumunu anlattıktan sonra telefonu kapattım. Annem hemen geleceğini söylemişti. Bide onu çekecektim. Aslında aramız ben buraya gelene kadar çok iyiydi ama beni buraya gönderdikten sonra aramız bozuldu.

Daha fazla dayanamayarak bahçeye ciktim. Kimsenin olmadığı taraflardaki bir banka oturdum. Gozlerimi kapattım ve ayaklarımı bir ileri bir geri sallamaya başladım. Yanıma birinin oturdugunu hissetmemle gozlerimi açıp yanimdakine baktım. Mert'ti...

"Anlat bakalım"

"Bence biz böyle konusmadan daha iyiyiz."

"Anlat bakalım küçük cadı"

"Ya Mert ben çok sıkıldım artık! Babamı affetmek istiyorum am sonra bir kez yaptıysa Birdaha yapar diyorum. Guvenmek istiyorum ama güvenemiyorum.
Anneme de kırgınım. O beni buraya göndermeseydi bunların hiçbiri olmayacaktı. Ama beni buraya göndermeşi iyi mi oldu kötü mu oldu bilmiyorum"
Kafamı Merte doğru cevirdigimde bana bakiyordu. Sonra konuşmaya başladı.

"Bence babana artık güvenmeyi öğrenmelisin. Çünkü bende görüyorum onun senin güvenini kazanmak için yaptıklarını. Annen konusunda da bence ona teşekkür etmelisin. Eğer annen olmasa sen şu an hala babana olan nefretinle kalacaktın. Hemde buraya gelmesen şu sevgilin olan çocukla tanışmış olmayacaktin."

"Kuzey?" dediginde bana anlamamış olan bakışlarıyla bakıyordu.

"Anlamadım?" dedi. Bende gülümsedim.

"Sevgilim olan çocuğun adı Kuzey" umursamazca bir hal takındı.

"İsminin pek bir önemi yok seni seviyor ve mutlu ediyor gibi asıl sorun seni üzerse ortaya çıkar" dedi. Mert bana abi eksikliğimi hiÇ hissettirmiyordu. Tamı tamına bir abi gibiydi. Hatta gibisi fazla...

"Sana sürprizim var" dedi içten gülümsemesini yüzüne yerleştirirken.

"Neymis bakalım o sürpriz?"

"Semih geliyor"

"Oha"

Şaka miydi bu?
Cidden mi?
Kim geliyor semih mi?
Olleyy!!!!

******

İçeri geçtiğimizde Kuzey ortalikta yoktu. Dolunay kuzeyi aradigimi farketmis olacak ki hemen aklimdaki soruyu cevapladı.

"Senin telefonun çaldı Kuzey sana baktı ama seni bulamadi. Sonra çıktı."

Kuzey görüş alanıma girdiğinde hemen kalkıp yanına gittim.

"Annen aradı bende anneni havaalanından almaya gittim. Hastaneye geldigimizde iyi değildi hemşireler sakinleştirici vurdular şimdi odada dinleniyor. İstersen yanına gidelim." uzun konuşmasından sonra dediklerini anlayınca olumlu anlamda kafamı salladim. İlerlemeye başladım. Birden durdum. Benim durdugumu farkedince o da durdu ve bana döndü. "Mal mısın? Niye durdun?" bakışı attiktan sonra ben onun konuşmasına izin vermeden ona sarıldım.

Sıkıca sarıldım! Kokusunu içime çekerek sarıldım.

"Seni seviyorum,çok seviyorum"

Şaşırdığı için ilk başlarda konusamasa da geç olmadan o da karşılık verdi.

"Sana aşığım..." ışte belki de bu benim için onun soyleyebilecegi en önemli şeydi. Benim de ona karşılığını vermemin zamanı gelmişti.

"Sana aşığım..."

*******

Babam normal odaya çıkmıştı.Annem de biraz uyuduktan sonra uyanmisti. Artık daha iyiydi. Şimdi de babama corbasini yediriyordu. İnanılmaz(!)

Odanın dışına ciktim. Tabi bizimkiler oradaydı. Hepsi...
Dolunay,Açelya,Mert,Kuzey...

Koridordan bize doğru geleni görmemle bizimkilerin duyabileceği bir çığlık attım.

"Semih!!!"

Koşarak ona sıkıca sarıldım.
Çok özlemişim bee..!