Κεφάλαιο 19ο

384 58 2
                                        

Τα πόδια της κινιόντουσαν μηχανικά πάνω στην άσφαλτο, καθώς κατέβαινε από το ποδήλατο του οποίου είχε επιχρίσει πρωινιάτηκα να φουσκώσει τις ζάντες για να της βγάλει ακόμα μια διαδρομή, πριν πάει να αγοράσει καινούργιες. Το μυαλό της ήταν ακόμα σε καταστολή και τα μάτια της παρέμεναν μισόκλειστα, ακόμα και μετά την διαδρομή με το ποδήλατο και τον αλατισμένο αέρα που χτυπούσε επί πέντε λεπτά το πρόσωπό της. Ένα δυσοίωνο αίσθημα κατέκλυζε το σώμα της, καθιστώντας την ανίκανη να ευθυμήσει έστω και για λίγο. Η προοπτική να περάσει ολομόναχη την ημέρα της στο μαγαζάκι, έριχνε την ψυχολογία της ακόμα περισσότερο, καθώς ο πατέρας της θα επέστρεφε σε έξι μέρες και ο Αλέξανδρος, την επόμενη της σημερινής.

Έβγαλε μηχανικά τα κλειδιά από την τσάντα της και έκανε να ανοίξει την εξώπορτα του μαγαζιού, όταν έπιασε με την άκρη του ματιού της μια ανεπαίσθητη κίνηση.

Ο Ορφέας είχε αράξει σε ένα από τα τραπεζάκια, έξω και είχε απλώσει τα πόδια στην διπλανή καρέκλα, κάνοντας κυκλάκια καπνού με το στόμα.

"Ήρθες". Του είπε, πλησιάζοντας τον επιφυλακτικά.

"Άργησες". Της απάντησε, χωρίς να την κοιτάζει.

"Δεν μπορούσα να κοιμηθώ". Του αντιγύρισε αυτή, με βραχνιασμένη από τον ύπνο ακόμα, φωνή.

"Για πόσο θα λείπει ο Στέλιος;"

"Τουλάχιστον μια βδομάδα". Απάντησε χωρίς να δώσει ιδιαίτερη βάση, καθώς συνέχιζε να ψάχνει για τα κλειδιά της. Δηλαδή θα τον είχε κοντά της ολόκληρη μέρα και όχι για μερικές στιγμές; Ίσως να μπορούσε να φέρει ξανά στην επιφάνεια την πτυχή του εαυτού του που είχε αφήσει να φανεί το προηγούμενο βράδυ...

"Θα μπορούσα να σου κάνω εγώ παρέα τα βράδια". Έχει σηκωθεί από την θέση του και την έχει πλησιάσει από πίσω. Η κοπέλα μπορούσε να νιώσει την ζεστασιά του κορμιού του χωρίς καν να έρθει σε επαφή μαζί της. Ευθύς τα χέρια της παγώνουν στην θέση τους, στην σκέψη και μόνο της στενής επαφής μαζί του. Πήρε μια απότομη ανάσα, προσπαθώντας να διώξει την λαγνεία που κατέκλυζε το μισοκοιμισμένο κορμί της. "Αλλά, τι λέω; Έχεις τον Αλεξάκο σου για αυτές τις αγγαρείες". Ο τόνος του έγινε ειρωνικός. Παίζει μαζί σου, ανόητη και εσύ τον αφήνεις να σε επηρεάσει.

Η κοπέλα κατάφερε να βρει τα κλειδιά της και άνοιξε την τεράστια, γυάλινη πόρτα, χωρίς να δώσει συνέχεια στην συζήτηση, ακόμα και να την είχε ξυπνήσει εντελώς.

Αλφα ΣτερητικόWhere stories live. Discover now