Αλφα Στερητικό

Κεφάλαιο 24ο

"Πάντα κοιμάμαι προς τη μεριά του τοίχου. Έτσι, η αίσθηση του αδιεξόδου αποκτά την υλική της υπόσταση"

Αγγελική Δαρλάση
Απρίλης 1989
Από το βιβλίο της,
Οι άγραφες σελίδες μιας Νεφέλης

~*~

Νομίζω πως καμιά φορά δικαίως όλοι μας έχουμε την ανάγκη να σπάσουμε μερικούς κανόνες. Άλλωστε για αυτόν τον λόγο δεν τίθενται εξαρχής; Μερικές φορές αποδεικνυόμαστε σωστοί και άλλες, καταλήγουμε να ανοίγουμε την πύλη προς το καθαρτήριο με τις πράξεις μας. Είναι όμως και αυτές οι φορές, που όσο παράτολμοι και να είμαστε, όσο και αν ξεπεράσουμε τον εαυτό μας, κάνοντας αυτό που πάντα μας φάνταζε αδιανόητο, το μόνο που καταφέρνουμε είναι μια τρύπα στο νερό. Και η εσχάτη αποτυχία είναι προτετελεσμένο ότι θα επιφέρει αλλαγές. Γιατί όπως κάθε μικρή αναταραχή του νερού είναι ικανή να καταλήξει σε κύμα, έτσι και οι ενέργειες με τις αποφάσεις μας μπορούν να μας κάνουν χαοτικά κύματα, βοηθώντας μας να σπάσουμε μερικά βράχια, ή μπορούν απλά να μας καταπνίξουν πάνω στον παιχνίδι της αέναης πάλης για υπεροχή, οπού πάντα κάποιος θα είναι πιο δυνατός από εμάς.

Η Θέμις είχε κάνει αδιαμφισβήτητα μια τρύπα στο νερό και ανέμενε από στιγμή σε στιγμή να καταφθάσει η φουρτούνα και να την τραβήξει στον πάτο της θάλασσας. Γιατί ο Λουκάς θα μάθαινε τι είχε κάνει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και όταν το έκανε, δεν θα την έσωζε κανένας. Η κοπέλα είχε περάσει την Θέμιδα για ζηλιάρα πρώην γκόμενα, ήταν το μόνο σίγουρο. Το είχε δει στα μάτια της, αλλά η ανόητη ελπίδα που κουβαλάει κάθε ανθρώπινο ον μέσα του δεν την άφησε να το καταλάβει. Είχε πιστέψει πως σαν ηρωίδα του Τολστόι θα έσωζε την μέρα και θα κάλπαζε κόντρα στο ηλιοβασίλεμα, με την συντροφιά του πρίγκιπά της. Όμως η ηρωική πράξη απέτυχε και ο πρίγκιπας δείλιασε, προσποιούμενος πως δεν θυμόταν ότι την είχε φιλήσει. Και έτσι η Θέμις κρεμόταν στο κενό, με συντροφιά την ικανότητα της να προβλέπει το μέλλον και με μεγάλη επιτυχία να το αγνοεί, ελπίζοντας.

Το φαγητό είχε αρχίσει να γίνεται άνοστο και οι λέξεις ανούσιες. Τίποτα δεν χρειαζόταν να ειπωθεί,  εκτός και αν ήταν απόλυτα αναγκαίο. Τα πολύχρωμα φορέματα και τα φανταχτερά φουλάρια δεν είχαν καμία επίδραση πάνω της. Είχε χάσει την σπιρτάδα και την ανάγκη να ντύνει την διάθεσή της. Και έτσι, συναισθηματικά γυμνή, έβρισκε πλέον σε αυτά την αναγκαιότητα της ύπαρξής τους μόνο στα πλαίσια συμμόρφωσης που την δέσμευε η κοινωνία.