Αλφα Στερητικό

Κεφάλαιο 42ο

Τα βήματα του ακούστηκαν διστακτικά, πάνω στα πετρώματα, καθώς τον πλησίαζε. Ο Γιάννης σήκωσε το κεφάλι του και αντίκρισε τον Ορφέα. Το βλέμμα του ήταν σκοτεινό, τα μάτια του μαύρα και άδεια. Το πράσινο της ίριδας φάνταζε κενό. Στηριζόταν πάνω σε ένα δέντρο, με τους ώμους του κυρτωμένους και τα χέρια στις στέπες.

Η όψη του φάνταζε λες και κάποιος είχε αφαιρέσει την ψυχή και είχε αφήσει πίσω μόνο δέρμα και κόκαλα. «Για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα να εμφανιστείς». Ακόμα και η φωνή του ακουγόταν σαν να έβγαινε από κάπου βαθιά, κάτω από το έδαφος. Πνιχτή και απόκοσμα ήρεμη.

«Ούτε εγώ περίμενα να εμφανιστώ». Μίλησε με την σειρά του ο Γιάννης. Τον κοίταζε κατάματα και ακόμα δεν ήταν σίγουρος τι αντίκριζε. «Που ήσουν;»

«Ψυχικά ή σωματικά».

«Γενικά».

«Κάπου, που πλέον εύχομαι να είχα μείνει εκεί».

«Και ποιος σε ανάγκασε να γυρίσεις πίσω;» Ο Γιάννης πέρασε τα δάχτυλά του μέσα από τα μαλλιά του και κοίταξε ψηλά. Το στομάχι του σφίχτηκε.

«Ήταν λάθος να σου πω ότι γύρισα». Ανακοίνωσε ο Ορφέας και έκανε να φύγει.

«Το λάθος της υπόθεσης είναι πως χαράμισα σχεδόν όλη μου την ζωή, να εξαρτώμαι από έναν άνθρωπο που δεν το είχε σε τίποτα να με πετάξει μακριά, όταν δεν του ήμουν πλέον χρήσιμος».

Η μορφή του Ορφέα αναδεύτηκε, τα μάτια του σκλήρυναν. «Δεν θα έπρεπε να εξαρτάσαι, εξαρχής, από έναν ανίκανο άνθρωπο».

Ο Γιάννης ήθελε να του επιτεθεί και να αρχίσει να τον χτυπά αλύπητα. Να του δείξει πόσο τον είχε πονέσει. Πόσο απελπισμένος ήταν κατά την απουσία του. Όμως, παρέμεινε στην θέση του. « Έχεις κάτι άλλο να μου πεις; Ή με φώναξες εδώ, για να ψυχαγωγηθείς;»

Πριν ο Ορφέας προλάβει να απαντήσει, το κινητό του άρχισε να χτυπά. Το έβγαλε από την τσέπη και κοίταξε την οθόνη. Τα χείλη του σφίχτηκαν και μετατράπηκαν σε μια λευκή γραμμή. Το κινητό γλίστρησε από τα δάχτυλά του και έπεσε στις πέτρες. Έσκυψε να το μαζέψει και κατέρρευσε. Τα γόνατά του χτύπησαν βίαια στο έδαφος και τα χέρια του κατάφεραν με δυσκολία να συγκρατήσουν και το υπόλοιπο σώμα.

Ο Γιάννης έσπευσε δίπλα του, χωρίς δεύτερη σκέψη. Τον βοήθησε να στηριχτεί ξανά στα πόδια του. Το δέρμα του Ορφέα φάνταζε λευκό και εύθραυστο, σαν τσιγαρόχαρτο.