Αλφα Στερητικό

Κεφάλαιο 26ο

Η υπερδιέγερση έκανε το βήμα της να τραντάζεται ανεξέλεγκτο πάνω στο κράσπεδο και η εγγύτητα του σώματός του σε τόσο κοντινή απόσταση δεν διευκόλυνε καθόλου τα πράγματα. Τίποτα από αυτά δεν της φάνταζε λογικό. Μόλις είχε διαρρήξει ένα σπίτι. Λάθος, όχι οποιοδήποτε σπίτι. Αλλά το σπίτι. Φυσικά αυτό δεν την είχε ταράξει τόσο. Άλλωστε δε ήταν το πρώτο. Όχι. Δεν ήταν καν το δεύτερο ή το τρίτο.

Η Θέμις δεν ήταν πάντα το πειθήνιο πλάσμα που έδειχνε να είναι τον τελευταίο καιρό. Όταν ήταν μικρή την εξίταραν τόσο  προσωπικού χώρου και είχε κακό συνήθειο να θέλει να εξιχνιάσει κάθε μυστήριο. Είχε παραβιάσει πολλούς χώρους μέχρι να καταλάβει πως αυτό που έκανε ήταν λάθος.

Είχε ξεκινήσει με την αποθήκη της γιαγιάς της, εκείνη την ημέρα που ήταν εννιά, μπαίνοντας από το στενό παραθυράκι, ψηλά πάνω στον τοίχο. Στην συνέχεια ακολούθησαν γειτονικά σπίτια, περιφραγμένα δημόσια κτήρια και πολλές, πάρα πολλές βιβλιοθήκες σπιτιών. Δεν ακουμπούσε ποτέ τίποτα και δεν έπαιρνε μαζί της ενθύμια. Απλά αρεσκόταν να βρίσκει τρόπους να παραβιάζει πράγματα και να εξερευνεί τα άδυτα των ιδιοκτήτων τους.

Αυτήν όμως την φορά δεν ήταν το ίδιο. Είχε σταθεί απίστευτα τυχερή, γιατί όπως την πληροφόρησε και ο Αλέξανδρος όταν σχεδίαζαν προσεκτικά την παραβίαση, το σπίτι το χρησιμοποιούσε ο Λουκάς σαν ένα δωμάτιο για να μένει όσο επισκεπτόταν το νησί. Αν έμενε στην έπαυλη των γωνιών του δεν θα μπορούσε να πλησιάσει ούτε στο απέναντι στενό, χωρίς να την καταλάβουν.

Ακόμα και έτσι όμως, είχε σταθεί τυχερή, ολοκληρώνοντας το έργο της. Επέστρεψε στο σπίτι με την καρδιά να πάλλεται μέσα στο στόμα της. Έβγαλε τα ρούχα από πάνω της και τα αράδιασε σε μια καρέκλα, πετώντας παράλληλα και τον φάκελο πάνω στο γραφείο.

Το μυαλό της κατακλίστηκε από την εικόνα του Ορφέα. Μα πως την είχε ακολουθήσει; Για ποιο λόγο; Πώς ήξερε που να την βρει; Αυτός τι σκεφτόταν για όλα αυτά; Περισσότερο από κάθε ερώτημα, μια μοναδική σκέψη ήταν τόσο ξεκάθαρη, όσο το κρυστάλλινο νερό που κυλάει ήρεμα στο κατηφορικό ρυάκι, για να καταλήξει στην πηγή του. Την στιγμή που είχε συνειδητοποιήσει την παρουσία τού στο σπίτι, η μοναδική της σκέψη ήταν να τον προστατέψει. Πλέον έβλεπε πόσο γελοία ήταν αυτή της η ανάγκη. Ένα κοριτσάκι του ενός εξήντα πέντε να οδηγείται από μια ανεξέλικτη επιθυμία να αποτελέσει ασπίδα για έναν άντρα οπού για ελάχιστους πόντους δεν είχε φτάσει ακόμα το ένα ενενήντα. Κι όμως αυτή η ασυγκράτητη ορμή της, ήταν τόσο εντελώς απόλυτη και τραχιά, που την έκανε να βάλει τα γέλια. Κάτι ανάμεσα σε παράνοια και ωμή συνειδητοποίηση του πόσο άσχημα είχε μπλέξει. Ο μοναδικός μάρτυρας της παραβίασης που είχε κάνει και αυτή ήθελε να τον κρατήσει ασφαλή.