Αλφα Στερητικό

Κεφάλαιο 22ο

Είχε φτάσει στο σπίτι εδώ και μισή ώρα. Έβγαζε τα ρούχα της και ετοιμαζόταν για ένα δροσερό μπάνιο, όταν δονήθηκε το κινητό της από τρία μηνύματα του Αλέξανδρου.

Μήνυμα 1ο
Μικρό μου, έχω απίστευτες ενοχές για όσα έγιναν σήμερα! Ήθελα να σου ζητήσω συγνώμη και να σου πω ότι αντέδρασα υπερβολικά όταν με ρώτησες για εκείνον τον Λούκα.

Η κοπέλα έσφιξε τα χείλη της, αποδοκιμαστικά. Συγγνώμη μέσω μηνύματος... Τρομερός τρόπος για εξιλέωση. Προχώρησε στο επόμενο

Μήνυμα 2ο
Γι αυτό, την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε θα στα πω όλα για αυτόν...

Το τελευταίο είχε διαφορά πέντε λεπτών από τα υπόλοιπα.

Μήνυμα 3ο (διπλό)
Κατά φωνή και ο διάβολος. Μόλις μπήκε στο μπαράκι ο Λουκάς με την κοπέλα που πρέπει να βγαίνει αυτόν τον καιρό. Πρέπει να πω πως αυτή δείχνει αρκετά μικρή... Τέλος πάντων, το αστυνομικό δαιμόνιο επαγρυπνεί μέσα μου. Περνάω χάλια! Μακάρι να ερχόσουν αν με σώσεις...
ΥΓ, Είμαστε στο μπαράκι που είχαμε έρθει στο πρώτο μας ραντεβού.

Η Θέμις στάθηκε για λίγο να κοιτά το τελευταίο μήνυμα. Ένα ρίγος διαπέρασε το σώμα της και πήρε μια βαθιά, αποφασιστική ανάσα.

Με κάπως αργό βήμα ανέβηκε τις σκάλες για το μπάνιο, επεξεργαζόμενη ένα σχέδιο, που σίγουρα θα κατέληγε σε παραλογισμό. Στάθηκε μπροστά από τον καθρέφτη και ίσωσε όπως μπορούσε γρηγορότερα τα μαλλιά, που αποτελούσαν το σήμα κατατεθέν της. Έπιασε ένα σκούρο μπορντό κραγιόν και το άπλωσε πρώτα στα χείλη της και ύστερα βάζοντας μια μικρή ποσότητα στο μεσαίο της δάχτυλο, έκανε τα μάγουλά της ελάχιστα πιο ροδαλά. Έπιασε τα μαλλιά της σε έναν ψηλό κότσο, τραβώντας πίσω τα λεπτά χαρακτηριστικά της και δίνοντάς της μια κάπως πιο άγρια όψη. Έτσι έπαιρνε μακριά κάθε σημάδι, μέσω του οποίου θα μπορούσε να την αναγνωρίσει κάποιος στο ημίφως. Έβαλε μάσκαρα στις ήδη μακριές της βλεφαρίδες και με αυτά ολοκλήρωσε την μεταμόρφωση.

Άνοιξε την ντουλάπα της, ψάχνοντας για τα λιγότερο χαρακτηριστικά ρούχα της, που θα περνούσαν αδιάφορα, αν έπρεπε κάποιος να την περιγράψει. Κατέληξε με ένα μαύρο, μάξι φόρεμα και εκρού πέδιλα.

Κοίταξε το κινητό και είχαν περάσει μόλις δεκαπέντε λεπτά. Βιάστηκε ακόμα περισσότερο στον δρόμο, φοβούμενη μήπως δεν τους προλάβει, αλλά όταν μπήκε στο μπαράκι το βλέμμα της έπεσε σχεδόν αμέσως πάνω σε δύο άτομα. Πρώτα στον Λουκά και ύστερα στον Ορφέα. Ακόμα και το ημίφως ήταν πανέμορφος. Έτσι όπως έπιανε το ποτό με τα ακροδάχτυλά του και κατέβαζε νωχελικά την μια γουλιά μετά την άλλη.