Take Me To A Better Place

Chapter 12

Pov. Draco 

En ze draaide zich weer om naar de goede kant en verdween. Dit keer bleef ik alleen achter op de gang. En ik keek haar na. Haar haren waren los en stonden alle kanten op, blote voeten waarmee ze kleine stapjes terug naar haar leerlingenkamer ging, haar witte nachtjapon die door haar bewegingen en koude wind verschillende kanten op waaide en haar sierlijke bewegingen. Alsof ze zat te dansen inplaats lopen. Was dit me al eerder opgevallen?

Ik bleef een tijdje staren. Ook toen Hermoine al lang weg was. Naar het zwarte gat dat de schaduw veroorzaakte. Je wist dat er achter nog meer gang was, maar je zag niets meer. Ik bleef staren, tot ik besefte waarom ik hier eigenlijk was. En dat ik moest opschieten.

Ik rende. En af en toe bleef ik stilstaan om te luisteren naar mensen die me waarschijnlijk zouden kunnen betrappen. Spoken zweefde boven mijn hoofden en schilderijen sliepen. Niemand dacht er ook maar over na om me erbij te lappen. Vader had macht. Zelfs als het over spoken ging kreeg hij veel voor elkaar.

De kamer van hoge nood was niet ver weg en binnen twee minuten stond hij er al voor. Een grote grijze muur met een mysterieuze achtergrond. Ik deed mijn plicht en de muur deed zijn werk.  Een grote brons achtige kleurige deur opende zich voor me.

De kamer dat voor een paar seconde leeg was vormde zich nu naar een bibliotheek. Een kamer met al mijn antwoorden had hij gewenst. Het waren veel boeken, maar toen hij het eerste boek pakte en zijn vingers over de kaft gleden, verdween alles. Snel stopte hij het boek die nog in zijn hand zat in zijn tas. Om daarna de rest van de nacht in zijn leerlingenkamer door te brengen met een dik boek.

Toen Crabbe and Goyle naar beneden kwamen deed ik alsof ik net als zij net wakker was geworden. Ik had niet eens de moeite gedaan gisteren om mijn school uniform uit te doen. Met wallen onder mijn ogen en met mijn twee meelopers liep ik als een arogante kwal de grote zaal binnen. Ik ging zitten als een verwend jochie en ik stond ook na het ontbijt op als een arrogant verwende kwal. Ik kon de walging van hun gezichten af lezen van iedere leerlingen dat niet in Slytherin zat. In Slytherin was ik een held.

Eerste les was Potion. In het zesde jaar hebben we veel minder vakken dan dat we vorig haar hadden. Een nieuw vakkenpakket had zo zijn voordelen.

Toen ik het lokaal binnen liep zat iedereen al op zijn plaats. Het was bijna ongemakkelijk toen Crabbe en Goyle door liepen naar een ander lokaal en ik alleen naast Granger moest gaan zitten. Alle ogen waren op mij gericht. En ze bleven kijken. Ik ging zitten alsof ik het niet vervelend vond dat ze me aan staarde. Ze hadden allemaal geen idee wat er nou echt allemaal in mijn hoofd spookten.

Granger en ik wisselden geen woord met elkaar waardoor we geen goede communicatie hadden. En dat was belangrijke in een groepsopdracht. Het was voor beiden ook geen verrassing dat nog voor de les tien minuten bezig was onze toverdrank een verkeerde kleur aangaf en zelfs ontplofte. Het fixen van de ketel was geen probleem. Wel dat we nu achter liepen.

'Dit was zoveel keer sneller gegaan als ik niet met jou zat opgescheept' siste Hermoine en ze wreef wat zweet van haar voorhoofd af. Haar handen zaten vol met as en nu ook haar voorhoofd. Ik moest lachen. 'Ik heb er niet gekozen, maar ik denk dat het pas echt oorlog zou zijn als ik en Wealsey hadden moeten samenwerken'.

Hermoine was verrast. Je kon het als een open boek van haar af lezen. Het was helemaal duidelijk toen ze de slakkenslijm in de ketel wilde doen inplaats de slakken zelf. Ik hield haar net op tijd tegen. Ze schrok van mijn aanraking. Ik wist dat ik me er eigenlijk voor moest schamen, maar ik kon er niets aan doen.

Ik voelde me op mijn gemak bij haar. Als vrienden.