Take Me To A Better Place

Chapter 3

Pov. Draco

Potter kwam met een bebloede neus naar de grote zaal. Ik had al flink lopen opscheppen over het feit waarom hij zo laat was en om de een of andere manier gaf het me niet zo'n kik als alle andere keren dat ik opschepte bij mijn vrienden. Vrienden...meelopers. Bewonderaars van mijn vader.

'Dit is voor mijn vader' zei ik. Gelogen. Dat was voor het feit dat jij de uitverkorene bent en alles hebt wat je hartje begeert. Dat jij niet bang hoeft te zijn voor je eigen vader die je nooit gewoon eens pap hebt kunnen noemen. Voor het feit dat jij niet een Death eater bent. Jaloezie is het ergste wat een mens kan overkomen. En pijn.

Na het feestmaal ging ik meteen naar mijn kamer en sprong op mijn bed. Mijn handen onder mijn hoofd kijkend naar het plafond. Vincent Crabbe en Gregory Goyle zouden elk moment binnen kunnen wandelen en me zien liggen. Vredig. Ik moest oppassen dat ik niet weer in huilen ging uitbarsten.

Crabbe en Goyle waren er nog niet voor dat ik in slaap viel. Potter was niet de enige die last had van nachtmerries over Lord Voldemort. Elke keer verbeelde ik me hoe ik dood zou gaan. Elke keer kwam Lord Voldemort er aan de pas. En mijn vader die ik om hulp vroeg, maar tegen me zei dat ik zijn zoon niet was. Een snelle spreuk en een licht flits. Dam werd ik wakker en probeer steeds weer in slaap te vallen. Meestal zonder succes.

Ook deze avond werd ik zweterig wakker van de terug komende nachtmerrie. Op de klok las ik dat het pas vijf uur was en na een paar tevergeefse pogingen om in slaap te vallen gaf ik het op en merkte ik dat ik nog de kleren van de vorige dag droeg. Snel verwisselen en naar de leerlingen kamer.

De leerlingenkamer van Slytherin voelde kil en koud aan. Van de donkere kleuren op de muur kreeg je kippenvel van en de sfeer was om te snijden. Het haardvuur was altijd uit en omdat onze afdeling in de kelder was gevestigd was het nooit warmer dan tien graden. De meeste kinderen droegen dan ook altijd een trui die bij de afdeling paste. Ook ik had vele van die truien in mijn kast. Allemaal gekregen van moeder.

Om zeven uur stormde er leerlingen binnen om zich te klaar te maken voor school Pansy Parkinson id een meisje met een harde uitstraling, een gemeen karakter en een mopshondachtig gezicht. In het vijfde hadden we misschien een maand iets, maar nadat ik het uit had gemaakt ging het stroef tussen ons. Ik had nooit gevoelens voor haar gehad, maar wilde niet van alle jongens achterblijven als de jongen die nog nooit een meisje had gehad.

In de trein gaf ze opeens weer al haar aandacht aan mij en daar maakte ik gebruik van. Ze deed altijd alles wat ik zei als ik haar maar een beetje aandacht terug kreeg.

Crabbe en Goyle kwamen ook en met drie schoothondjes achter me aan. Ik ben groot en slank, met stijl, wit blond haar en koude grijze ogen. Een bleke huid en scherpe, puntige trekken. Niet echt iets om bang voor te zijn. Daar waren Crabbe en Goyle voor.

Na het ontbijt was het tijd voor onze eerste les. Potion met onze nieuwe docent Slughorn. Met Gryffindor. Kijken hoe dan afloopt. Ik heb Hermoine nog geen mudblood genoemd. Dadelijk dachten mijn meelopers nog dat ik geen echte Death eater kan zijn.