Take Me To A Better Place

Chapter 65

Pov. Draco

Nee, dat was helemaal niet leuk. Ik had nog nooit zo in twee strijdt geleefd. Ik moest haar redden, omdat ik van haar hield. Maar aan de andere kant kon ik alles verpesten. Ik kon ons niet uit de klauwen Jeweetwel redden en Ron en Harry ook nog meenemen. Er moest een betere manier zijn.

'Crucio' Klonk weer uit de mond van Bellatrix. Hermoine snakte naar adem terwijl ze haar huid openscheuren om zich ergens aan vast te kunnen klampen.

'STOP!'

Het was eruit. En verrassend genoeg stopte ze, maar dat was geen wonder. Ze liep naar me toe en hield haar toverstok. Net zoal Hermoine bij me deed in het derde jaar.

'Straks is ze in dezelfde staat als het stelletje Longbottom waar je ook informatie uit wilde spelen. Zolang ze nog leeft kan ze nog praten, dood heb je niet zo veel aan haar'.

Mijn woorden klonken zelfverzekerd en oprecht, Ik hoopte alleen niet dat Hermoine hetzelfde dacht als wat ik aan Bellatrix vertelde. Ik gaf om haar, meer dan om wie dan ook. Maar ik had geen andere keus.

Bellatrix haalde haar toverstok weg en haalde diep adem om haar beheersing in stand te houden. Net toen ze haar mond open wilden trekken gebeurden er alles tegelijk.

Het was Harry, Luna, Golbolt, Olivier en Ron om de een of andere manier gelukt om te ontsnappen en waren bezig met een heldhaftige ontsnapping. Ik was nog nooit zo blij geweest om Wealsey en Potter te zien. Zelfs toen hij mijn toverstok van me afpakte (dat ik op dat moment zonder reden losjes in mijn handen hield) maakte dat me niets uit.

'STOP' krijste Bellatrix.

'GAAN JULLIE WEG ZONDER JULLIE GELIEFDE VROUW AAN JULLIE ZIJDEN'.

Iedereen had er op gerekend dat Hermoine gewoon zou zijn opgestaan en mee ging vechten voor haar vrijheid. Dat deed ze ook, maar ze kon niet ontsnappen aan de scherpe zwarte klauwen van Bellatrix Lestrange.

Liep piep piep

Een niet plaatsend geluid weerklonk er in de stilte. Allemaal tegelijk en langzaam keken we omhoog. Ik moest mezelf inhouden om niet te gaan lachen. Dobby onze oude huiself maakte de kroonluchter los. En voordat iemand er iets over kon zeggen viel hij op de grond. Bellatrix was snel weg, maar Hermoine had weinig kracht en stond op het punt om te worden geplet.

Zonder er bij na te denken vloog ik op haar af, haalde haar bij die stomme kroonluchter vandaan en legde haar daarna haast in de armen van Potter zodat ze veilig zou zijn.

'JIJ VERANDER. STOMME HUISELF. HOE DURF JE JE DIENAREN ZO TE BEHANDELEN. ACHTERBAKSE HUISELF DAT JE BENT'.

Het deed pijn om haar zo aan te moeten horen. Haar stem krijste nog harder dan normaal.

'Dobby is u dienaar niet, Dobby vrije huiself'

Daarna verdwenen ze. Bellatrix gooide haar mes. En tot iedereen zijn verbazing ging hij mee.