Take Me To A Better Place

Chapter 39

Pov Hermione

"Draco?" Ik ga op de stoel naast die van hem zitten. De paardenstaart van Pansy verdwijnt uit zicht.

"Wat is er?" Bromt hij.

"Een date? Met haar?" Vraag ik, het klinkt niet vriendelijk en dat weet ik zelf ook wel.

"Ja, met haar," zegt hij nuchter, hij slaat zijn boek dicht en wilt weglopen. Maar ik houd hem tegen door mijn hand om zijn pols te binden.

"Wacht," ik laat met tegenzin los.

"Wat is er?" We kijken elkaar even aan. Zijn grijze ogen geven aan dat hij best nieuwsgierig is naar mijn rede om hem te stoppen.

"Ik, ik wil niet dat je weg gaat," daar vertrekt mijn dekmantel, ik had geen zin in smoesjes, gewoon de waarheid vertellen.

"Echt?" Hij laat zichzelf weer op de stoel zakken.

"Je bent knap," Floept hij eruit, ik voel mijn wangen brandden en onderdruk een meisjesachtige giechel.

"En leuk en slim, maar ik heb een date. Met Pansy," dat laatste zei hij  twijfelend, alsof hij het eigenlijk niet wilde toegeven.

"Dat weet ik," ik slik "en dat is niet erg, ik wou gewoon zeggen. Veel plezier."

De leugen rolde uit mijn mond zonder dat ik het zelf doorhad, ben ik zo goed geworden in liegen? Dat is niet iets om trots op te zijn.

"Bedankt," zegt hij pijnlijk. Ik knik stijfjes. Hij kijkt me nog even aan, blijkt dan uit zijn droomwereldje te komen en loopt weg. Dit keer stop ik hem niet, wat zou dat eigenlijk voor zin hebben?

Hij voelt blijkbaar wat voor Pansy. Die gedachte steekt als een mes in mijn hart, ik kan het niet tegen houden, maar het doet gewoon zo'n pijn. Het idee dat Pansy en Draco als een verliefd koppeltje door de school wandelen.

Samen naar het schoolfeest gaan, kussen bij het meer, naar Hogsmeade gaan. Dat is wat ik met hem wil, niet Pansy. Ik probeer de gedachte uit mijn hoofd te wissen, maar het blijft maar omhoog poppen. Ik wil dat Draco uit mijn gedachtes gaat, ik wil niet meer verliefd op hem zijn, ik wil niet verliefd zijn op een pesterige Slytherin zijn. Ik wil niet verliefd zijn op een Death Eater. Ik wil niet verliefd zijn op hem, ik wil het niet, ik wil het niet. Maar het is zo en misschien moet ik het accepteren. Misschien gaat het over.

Opeens verlang ik naar het kettinkje dat hij me wou geven, had ik het aan moeten nemen? Misschien geeft hij het ooit aan mij. Misschien, ooit, krijgen we iets.

~*~

Maanden gingen voorbij en ik had geen contact meer gehad met Draco, nul contact. Vandaag was de westrijd tussen Gryffindor en Slytherin, de laatste westrijd. Jammer genoeg kon Harry niet mee spelen en zat Ginny dus op de bezemsteel.

Harry gaat over excact een maand met Dumbeldore naar een horcrux, ik hoop dat die maand traag vooruit gaat, maar ik weet dat dat al snel is.

Ik ga op de tribune naast Lavender zitten die naar Ron kijkt. "Ze gaan hopelijk winnen," zegt ze tegen mij, ik knik twijfelend.

Mijn ogen gaan automatisch naar Draco. Hij staat op de grond met zijn bezemsteel in zijn hand geklemd. Heel even kijkt hij naar mij, maar dan kijkt hij snel naar de grond.

Als het fluitje door de lucht snerpt schieten ze in de lucht en beginnen te spelen. Luna gilt enthousiast over het veld, natuurlijk partijdig als wat.

Ginny flitst door de lucht op zoek naar de golden snitch. Haar ogen flitsen als een havik over het veld, Draco doet hetzelfde.

Dan als het 60-40 staat voor Slytherin merkt Ginny het gouden balletje op. Ze schiet erop af met Draco op haar hielen.

Ginny is niet zo goed als Harry, maar ze is wel een natuurtalent. Aangezien Draco aan de andere kant van het veld vloog moet hij zijn best doen überhaupt in de buurt van het balletje te komen.

Ginny steekt haar hand uit en haar vingers grijpen het balletje vast. Ze valt bijna van haar bezem af, maar vind gauw haar evenwicht weer.

Ze houd haar hand triomfantelijk omhoog waar het minuscule balletje in zit te fladderen. Luid gejuich komt vanaf de tribune en meedere mensen springen op en rennen juichend naar het veld. Ik ben opzoek naar Draco, maar vind hem nergens in de wir war van studenten.

We lopen juichend naar de commonroom waar we gaan feesten.

"Weasley! Weasley!" Word er luid geroepen.

Als we een tijdje in de commonroom feesten gaat het portret gat open en Harry verschijnt in de opening. Zodra hij iedereen ziet juichen begint zijn gezicht te stralen.

Ginny rukt zich los van de menigte en rent met wapperende haren naar Harry. Ze pakt hem vast, twijfeld geen seconde en zoent hem. Hij zoent haar onmiddellijk terug, haar voeten komen een stukje van de grond.

Dean Tomas heeft een gebroken glas in zijn hand, maar ik richt me glunderend op Harry en Ginny. Als ze elkaar loslaten kijkt Harry kort naar Ronald.

Dan pakt hij haar hand vast en ze lopen samen naar buiten en het portret valt weer dicht.