Take Me To A Better Place

Chapter 1

pov. Draco Malfoy

Ik keek naar mijn spiegelbeeld en zag een reflectie van wat iedereen in mij zag, maar wat ik niet was. Ik was net een pop van mijn ouders. Zij bepaalde wat ik doe, wat ik zeg en wie ik ben. En nu ben ik dus een Death eater. Mijn death eather teken prikt in mijn huid. 'Na een week voel je het niet meer' zei moeder een kwartier geleden nadat Voldemort eigenhandig het teken zette. Het deed pijn, maar ik zei niets. Wie weet wat er dan met me zou gebeuren. En eerlijk gezegd wilde ik het niet weten.

Mijn opdracht was simpel. Het schoolhoofd vermoorden. Ik doe wel altijd alsof ik stoer en zelfvezekerd ben, maar ik doe simpel weg gewoon wat mijn vader me opdraagd. Ik moest een echte Slytherin zijn. Mijn ogen werden vochtig. Dit was wat er van hem over was. Een zestienjarige jongen zonder ziel. Ik was een pop. Een pop zonder een eigen menig.

'Liefje'. moeder kwam binnen met thee. Snel veegde ik mijn tranen weg. Niemand mocht in de gaten krijgen dat ik zwak was. Ik was zelfs bang voor mijn eigen vader, maar daar zal ik nu geen last van hebben. Nadat het groepje van Potter mijn vader hadden ontmaskerd werd hij naar Azkaban gevoerd. Net als een paar andere. Helaas had Bellatrix het verder geschopt dan vader. Nu leefde Bellatrix hier en moest van alles van haar aanhoren.

Moeder legde de thee op bed en keek haar enige zoon aan. 'Het komt wel goed. Ze zorgen dat je vader uit Azkaban komt en...ik heb een plan liefje. Er zal niets met je gebeuren'.

'De heer van het duister wil niet dat je er nog over praat mam. Laat het los'. Ik wilde er niet steeds aan herrinerd worden wat me te wachten stond. Ik moest ook nog plannen maken hoe ik het nou eigenlijk voor elkaar moet krijgen. moeder ging weer weg en keek voor dat ze de deur sloot even naar hem. Ik hoorde voetstappen en was weer alleen.

Als ik mijn opdracht moest laten slagen had ik wel een paar...magische dingen nodig. Iets waardoor een levend persoon van de ene kant naar de andere kant kan gaan zonder te verschijnselen. Iets waar het schoolhoofd geen rekeningen heeft mee gehouden. Ik liet mijn brein haast breken, maar ik kon niets bedenken wat. Hoe moest ik ooit ervoor zorgen dat de dooddoeners zonder dat iemand het in de gaten heeft op Hogwarts kunnen komen.

Morgen zou ik al naar Hogwarts gaan. Het enige wat ik had kunnen regelen was een stomme vervloekte ketting om het schoolhoofd ermee te vermoorden. Toen ik toch bij de winkel was kon ik meteen vragen of hij een gouden ketting kon maken. Het was al honderde jaren oud en als je aan het Hartje draait dan kwam er gezang uit. Een slaapliedje, maar alfgelopen maand ging hij stuk. Niemand wist dat ik het had dus hij kon het niet aan moeder vragen. Op Bellatrix hoefde ik niet te rekenen. Die zou me toch uitlachen en zeggen dat hij net een wijf was, zoals ze al vaker deed. Kon ik er wat aandoen dat ik mooie kleding had, veel glimmende schoenen, georganiseerd was en van chocolade hield.

Ik hoefde alleen maar met Vaalhaar te dreigen en hij deed wat hij zei. Aan de ene kant kreeg ik veel voor elkaar als mensen bang voor me waren. Aan de andere kant kreeg niemand de kans om me te leren kennen wie ik eigenlijk was. Zelfs ik zelf kreeg daar niet de kans voor. Weer keek ik in de spiegel. Te wachten op een glimp dat mezelf moest voorstellen. Het enige wat ik kon vinden waren de tranen die over mijn wangen rolde