Take Me To A Better Place

Chapter 79

Pov. Draco

Harry en...Voldemort, laat ik hem Voldemort noemen, zaten midden in een duel. Harry won terwijl Voldemort in stukjes uit elkaar viel. De laatste stukjes dat over was van zijn ziel. Ik was de enige die nog buiten was. De rest was binnen of dood. Alle Death eater zaten op de vlucht of waren ook dood.

'Je hebt het gemaakt, hij is eindelijk verleden tijd' begin ik het gesprek. Harry knikte.

'Het is geen wonder, je was veel beter voorbereid dan Voldermort'.

Harr knikte weer.

'Geloofde je dat ik het aankon?'

'Iedereen geloofde in je Harry. Al vanaf je elf was zag iedereen dat er een strijder in je leefde. Ik was daar best jaloers op. Iedereen was trots op je'.

'Jaloers...op mij?'

'Iedereen is jaloers op je. Al had je geen leuke tijd bij de Dursley's. Toch zou ik het wel wagen om bij de Dursley's te wonen om jou te kunnen zijn'.

'Mij? Waarom klinkt dit niet als iets wat een Malfoy zou zeggen?'

'Omdat ik niet het jongetje was dat je op Hogwarts zag rondlopen. Ik was bang. Bang voor alles. Het was beter dan mensen bang voor mij zou zijn'.

'Ik was niet bang'.

'Daarom juist'.

Ons gesprek viel stil. Harry zat onder de schrammen en keek me aan.

'Ik ben blij dat ze jou heeft'.

'Wat?!'

'Hermoine. Ik zag best haar blijdschap als ze je naam noemde. Ik zag best dat ze de hele tijd naar je verlangde. Ik was bang dat je nooit op haar verlieft zou worden als zij op jou. Ik probeerde haar subtiel te vertellen door je af te kraken. Ron, die had het echt lastig'.

Ik keek Harry aan. We hadden nooit echt een gesprek met elkaar gehad. Ik glimlachte.

'In het begin had ik het niet zo subtiel gebracht, in het eerste jaar. Maar ik denk dat we nu de bladzijde moeten omslaan en aan een nieuw hoofdstuk moeten beginnen. Even goede vrienden?'

'Vrienden. Al denk ik dat het nog een probleem wordt met Hermoine'.

'Dat komt wel goed'.