Take Me To A Better Place

Chapter 21

Pov Hermione

"Ron, ik ga even naar de wc," zeg ik, hij knikt en ik loop naar buiten.

Buiten hoor ik opeens geluiden, alsof iemand iemand anders slaat. Ik ren richting de geluiden en zie Harry vechten met niemand minder dan Draco Malfoy.

"Stop!" Gil ik. Ik probeer ze uit elkaar te trekken, maar ik ben niet sterk genoeg.

"Stop! Stop hiermee! Harry laat hem bij Merlins baard los!" Gil ik. Ik wil mijn toverstok pakken maar herinner me dan dat die nog bij Ronald ligt.

"Laat los!" Gil ik, gillen is het enige wat ik op dit moment kan doen, ik ben te zwak om twee jongens uit elkaar te halen.

"Potter! Malfoy!" Krijs ik.

Eindelijk stoppen ze. Ze kijken me beschaamt aan.

"Mione, hij begon,"

"Houd je kop Potter!" Ik verhef mijn stem, Malfoy kijkt me zenuwachtig aan, maar ergens ook wel blij aan.

"Ik ga al," zegt Harry triest en hij loopt weg.

"Ga weg," zeg ik tegen Malfoy als hij blijft staan.

"Ik zei: ga weg! rot op!" Gil ik "je blijft mensen pijn doen,"

"Dat is het enige dat ik kan," zegt hij.

"Doe niet zo zielig," sis ik, de tranen rollen over mijn wangen. Ik weet niet waar die gevoelens opeens vandaan komen, ik weet niet wat er met me gebeurt als hij er is, maar ik voel me zo anders.

Hij blijft het maar verpesten, telkens weer.

"Ik ga niet weg,"zegt hij.

"Dat ga je wel," zeg ik. Ik loop naar hem toe en sla hem, nog een keer.

Alleen dit keer rent hij niet weg, dit keer pakt hij mijn pols vast en kijkt me recht in mijn ogen aan.

"Wat doe je?" Vraag ik verschrikt, ik adem weer rustig. Wat heb ik de laatste tijd? Ik kan mezelf gewoon niet meer volgen.

Hij legt zijn hand op mijn wang, er gaat een tinteling door mijn hele lichaam heen. Ik ruk me los en herhaal mijn woorden.

Opeens lijkt hij uit een soort trance te komen.

"Laat maar, ik ga al," zegt hij begripvol.

"Het spijt me. Dat ik je weer sloeg," mijn stem trilt.

"Maakt niet uit, je was boos en dat begrijp ik. Je bent best vaak boos op me weetje," zeg hij met een glimlach.

Hij heeft gelijk, ik ben echt vaak boos op hem.

"Weetje, Hermione," hij zegt mijn voornaam, hij zegt mijn voornaam. Geen Granger, geen mudblood, maar mijn voornaam.

"Wil je een keer iets me me doen, dan kunnen we praten," zegt hij. Waar gaat dit heen? Waarom vraagt hij dat nu? Op dit moment.

"Nee," zeg ik uitdagend, het spelletje mee spelend.

"Playing hard to get, Granger?"

Ik vind deze draai van het gesprek wel leuk, het is een keer gewoon normaal. Als normale tieners, geen gezeik over bloedstatussen of slechte tovenaars.

Maar als ik zijn gezicht zie realiseer ik me met een schok dat hij het echt meent. Hij wilt met me uit? Waarom?

"Nee, Malfoy, ik ga niet met je uit," Hij haalt zijn hand door zijn haar, in tegen stelling tot Cormac ziet het er bij hem wel sexy uit.

Wacht, wat? Waar brengt mijn hoofd me nu weer heen?

"Jammer," zegt hij. We staan nog steeds dicht bij elkaar en ik voel zijn adem over mijn gezicht heen vegen.