Take Me To A Better Place

Chapter 42

Pov. Draco

Cage contouren van Hermoine's gezicht waren te zien, alleen haar stem was duidelijk te horen.

'Je gaat niet dood'.

Haar stem beefde. In al die tijd dat we als... vrienden met elkaar om gingen waren we altijd samen geweest. Nu Snape erbij was en waarschijnlijk ook Harry was het anders, ook al zat ik onder het bloed en voelde ik helemaal niets meer behalve pijn.

Hermoine herhaalde steeds dezelfde zin en ik kreeg meer het vermoeden dat ze het tegen zichzelf had dan tegen mij, waar ik helemaal geen problemen mee had.

'Ga weg Hermoine, alsjeblieft'.

Ik kon haar gezichtsuitdrukking moet zien, maar zag hoorde de wanhoop in haar stem als ze zei: je gaat niet dood. Ik wilde niet dat ze me zo zag. Ik wilde dat ze wegging en als ik beter was weer naar me kon lachen met haar prachtige glimlach, want als ze glimlacht gebeurt er wonderen. Dan lacht ze, omdat ze weet dat alles goed is gekomen.

En haar mooie hazelbruine ogen. Die stralen als ze je aankijken. Nooit doven ze. Haar wilskracht dat op haar gezicht te lezen is, haar bruine glinsterende haar dat lichtgeeft door het zonlicht, haar perfecte bewegingen, haar glinsterende huid als het in aanraking komt met maanlicht en zelfs haar voeten waren in een perfect formaat waar ze zo mee kon lopen alsof ze aan het dansen was. Alsof ze zweefde.

Hermoine luisterde. Ze liep weg. Een zwarte schaduw dat Hermoine moest voorstellen liep naar de deur. Snape dat nog steeds spreuken mompelden stopte eindelijk en langzaam kwam ik weer bij bewust zijn.

'Ik zag hoe je naar haar keek, Draco'.

Ik keek weer helder en zag dat Snape een frons op zijn gezicht had. Ik wilde antwoord geven, maar voelde me nog altijd zwak en beroerd.

'Ik hield ooit van een Muggleborn...raak deze niet kwijt. Want je krijgt er spijt van'.

Was dit advies. Van de muggle hatende leraar. Wat het ook moest voorstellen.

Ik zou luisteren.

Nadat ik naar de ziekenzaal was geweest omdat ik me niet meer kon bewegen.