Take Me To A Better Place

Chapter 64

Pov Hermione

"Hoe zijn jullie in mijn kluis gekomen?" Bellatrix Lestrange staat recht voor me, toverstok in haar hand.

"Ik weet het niet," zeg ik.
"Harder! Zo versta ik je niet vieze Mudblood!" Schreeuwt ze.
"Ik weet het niet," zeg ik harder.

"We moeten het de heer van het duister vertellen," zegt Lucius Malfoy, naast hem staat Draco, oh Draco. Zijn haar is nat en plakt aan zijn huid, hij is helemaal in het zwart gekleed, hij kijkt naar de grond.

"Nee! We weten niet eens zeker of het Potter is. Haar," ze wijst met haar lange dunne zwart gelakte vinger naar mij "gaan we ondervragen."

De enige die nog in de kamer staan zijn de Malfoys, Bellatrix en ik. Ik kijk haar bang aan, wat gaat ze doen?

"Let's begin!" Gilt ze, de vreugde is te horen in haar stem.

"Crucio!"

Ik val neer op de grond, de pijn stroomt door mijn lichaam alsof iemand mijn botten meerdere keren breekt. Ik zet mijn tanden stijf op elkaar.

Ik wil gillen, schreeuwen, huilen! Maar ik moet sterk blijven, voor iedereen.

Even stopt ze, ik blijf liggen, te bang om iets te doen.

"Crucio!" Schreeuwt ze opnieuw.

Dit keer gil ik, nog nooit heb ik zo hard gegild. "Stop! Alsjeblieft!" Gil ik, ik probeer op te staan, maar mijn lichaam lijkt in brand te staan.

"Nee, schatje, daar is het veel te leuk voor," lacht ze, die krankzinnige lach.

Door mijn tranen heen zoek ik Draco, ik vind hem niet. Ik kan hem niet vinden, ik raak in paniek.

Weer gil ik. Ik zet mijn nagels in mijn handen om pijn tegen pijn te bestrijden.

Ze stopt, ik kan weer ademen. De angst raast door mijn lichaam, infecteert mijn bloed als ik haar hakken naar mij toe hoor galmen.

Ze trapt me, ik duik in elkaar van de pijn. Mijn wangen zijn nat van de tranen en ik kan niet meer bewegen.

Ze gooit me op mijn rug en buigt zich over mee heen. Een glinstert mes verschijnt en ze speelt ermee.

"Nee, nee," huil ik "alsjeblieft,"

Weer lacht ze, ze zet het puntje van het mes op mijn arm. De pijn schiet door mijn arm en een gil ontsnapt uit mijn keel.

"Hoe zijn jullie bij het zwaard gekomen?" Vraagt ze.

"Ik weet het niet! Ik weet het niet!" Gil ik. Ze snijd verder. Door het bloed en mijn tranen kan ik het niet lezen. Het bloed valt in kleine druppeltjes op het vloerkleed.

"Hoe hebben jullie ingebroken!" Schreeuwt ze, het mes boort zich dieper in mijn huid. Het doet zo veel pijn, laat het stoppen, stop het!

"Ik weet het niet. Alsjeblieft, ik smeek je," snik ik "stop!"

Ze lacht, het doet pijn in mijn oren. Helder denken lukt bijna niets meer. Ik trappel met mijn benen en schreeuw als ze verder gaat.

Ze springt van me af.

"Dat was leuk toch, Draco? Maar ik ben nog niet klaar," Lacht ze.