Take Me To A Better Place

Chapter 60

Pov Hermione

"Jij hebt geen ouders, je weet niet hoe het voelt!" Gilt Ronald, hij is helemaal over zijn toeren. Ik probeer hem in paniek weg te trekken bij Harry.

"Ron! Ron! Stop!" Gil ik, hij luistert niet. Hij trekt de ketting van zijn nek en gooit hem op de bank. Hij kijkt ons nog één keer woedend aan en rent dan de tent uit.

Ik ren achter hem aan en begin naar hem te schreeuwen, maar hij is al verschijnseld.

Hij is weg, Ron is weg. Iedereen gaat weg! Draco, Ronald, mijn ouders, iedereen.

Ik loop verslagen de tent in waar Harry nog staat. Hij staart naar de plek waar zijn beste vriend net is verdwenen.

"Harry?" Vraag ik zachtjes.
"Hmm."
"Hij komt wel terug," zeg ik, maar ik probeer vooral mezelf over te halen om het te geloven.

"Ik wil naar Godric's Hollow," zegt Harry.
"Wat? Nee! Veel te gevaarlijk," reageer ik op zijn plotselinge besluit.

"Ik weet dat, maar we kunnen daar ook praten met Mathilda nog wattes,"
"Bathilda Bagshot,"
"Ja die."

Ik kijk hem even aan. Misschien moeten we het doen, het is immers kerst en misschien is het zien van zijn ouders graf wel fijn en we kunnen inderdaad naar Bathilda gaan.

"Oké, we doen het," zeg ik.
"Echt?" Zijn ogen twinkelen.
"Ja, we doen het."

"Pak mijn hand," zeg ik, dat doet hij en we verschijnselen.

We komen terecht in een oud dorpje, een pak sneeuw tot aan onze enkels ligt op de grond. Ik trek mijn kraag omhoog en doe mijn handen in mijn zakken.

"Daar is de begraafplaats," zegt Harry en hij begint te lopen.

Na een tijdje zoeken heb ik het graf gevonden. James en Lily Potter staat erin gekerfd met daar onder hun geboorte en sterf datum.

"Harry," mijn stem galmt over het kerkhof, Harry kijkt op en loopt naar me toe.

Ik zie dat hij zijn best doet niet te huilen als hij het graf ziet. Ik pak mijn toverstok en een kerst krans verschijnt op het graf.

Ik leg mijn hoofd op zijn schouder, hij ademt onregelmatig, hij is verdrietig.

"Wacht," zegt Harry opeens, hij wijst naar een vrouw op het kerkhof.

"Is dat Bathilda niet?" Vraagt hij, ik kijk naar de oude vrouw en als ze opkijkt herken ik haar gezicht ook. Ik heb veel van haar boeken gelezen en op elke staat een foto van haar.

Harry en ik lopen onopgemerkt achter haar aan. Onderweg komen we langs Harry's oude huis. Het is een krot, kapot, verwoest.

Ik loop langzaam naar het hekje voor de voortuin en leg mijn hand op het hekje.

Mijn oog valt op een bord.

Wees sterk, Harry.
We houden van je!
Je bent dapper! Je ouders houden van je, Harry.
Be brave.
Je kan het wel!

De lieve woorden die voor Harry zijn bedoelt zorgen voor een brok in mijn keel. Een eenzame traan glijd over Harry's wang en valt in de witte sneeuw.

Bathilda wilt de deur van haar huis openen, maar Harry stopt haar.

"Jij bent Bathilda Bagshot toch?" Vraagt hij, de oude vrouw knikt en laat ons naar binnen.

Het is een oud en donker huis, het lijkt eerder onbewoond, maar het is wel bewoond.

Harry loopt langs de schilderijen en foto's met Bathilda op zijn hielen. Ze lijken even in een gesprek te zijn verwikkeld en lopen dan naar boven.

Ik glij met mijn hand over de schouw. Stof kleeft aan mijn vingers, ik hoor gestommel van boven en dan een gil.

Ik ren naar boven en zie Harry geschrokken op de grond liggen, ik trek hem omhoog.

"Wat is er?" Vraag ik. "Slang!" Een gigantische slang springt te voorschijn en hapt toe. "Paralatis!" Schreeuwen Harry en ik tegelijkertijd.

Er lijkt net een bom te ontploffen en de oude kinderkamer van Harry verschijnt. Harry ligt op de grond, buiten bewustzijn.

Naast hem ligt zijn toverstok. Ik schrik als ik zie dat hij doormidden is gebroken. Ik pak Harry en zijn toverstok en verschijnsel voordat de slang kan toeslaan.

Ik leg Harry op het bed. Mijn hart klopt snel in mijn borstkas en ik doe mijn best hem rustig te maken. Ik pak mijn toverstok en richt hem op die van Harry.

"Reparo," ik zwaai met mijn toverstok, niks. Ik probeer het nog drie keer, maar niks lukt. Uiteindelijk geef ik het op en stop Harry's toverstok in mijn zak.

De slang, dat was Nagini, Voldemorts slang. Voldemort wist dat we naar Godric's Hollow zouden gaan. We hadden het kunnen weten, sterker nog, ik wist het ook. Ik kon het gewoon niet over mijn hart verkrijgen 'nee' te zeggen. En ik wist het niet zeker of Voldemort zou komen.

"Hermione," kreunt Harry zachtjes, ik ga naast hem zitten.

"Waar is mijn toverstok?"

Langzaam haal ik de toverstok uit mijn zak en laat de splinters in zijn hand vallen.

"Het spijt me Harry, ik wou hem maken," zeg ik verdrietig, Harry kijkt geschrokken naar de overgebleven delen van zijn toverstok.

"Je mag de mijne wel gebruiken," zeg ik zachtjes.

"Ik houd de wacht vannacht," Harry loopt naar buiten en laat mij alleen achter.

Ik laat me verdrietig en vermoeid neervallen op bed, en eindelijk val ik in slaap.