Take Me To A Better Place

Chapter 61

Pov. Draco

~droom~

Beleeft hielp ik Granger om omhoog te komen en ik bood mijn excuses aan. Granger keek me verward aan. Alsof ze geen...antwoord kon geven. Ik keek haar met een wenkbrauw omhoog aan. Toen realiseerde ik het me. Ik was aardig. Ik was te aardig om de Malfoy te zijn die ze kenden. Ik wilde een opmerking maken over mudblood en Muggle's toen haar oog ergens anders op viel. Naast me op de grond lat mijn gouden ketting. Het was hartvormig en het zag er inderdaad vast vreemd uit in haar perspectief.

Zo snel als ik kon raapte ik het op en deed het terug in mijn zak. 'Die is...Eu...tante...van haar nicht...mijn moeder...dacht...als heimwee...niets persoonlijks...stom ding'. Ik kwam niet uit mijn woorden en ze doorzag me meteen. 'Of je vertelt het aan niemand'. Het ging er uit voor dat ik er erg in had. Ze knikte, maar net toen ik weg wilde gaan trok ze haar mond open en kwam er geluid uit.

'Wat doe je op de gang. De kelders zitten hier niet eens in de buurt?'

Ik draaide me om en staarde haar aan. Ik had al toegeven dat de vrouwelijke ketting die ik altijd bij me droeg van mij was. Om nog te zeggen dat ik last heb van terugkomend nachtmerries was te veel clichés op een dag.

'Crabbe snurkt'.

~einde droom~

Een geluid. Snel opende ik mijn ogen en kwam ik erachter dat ik diegene was dat het geluid maakte dat ik hoorde. Ik was op de grond gevallen recht op een doos met rommel die ik van zolder had gepakt voor ik naar Hogwarts ging. Ook het kettinkje.

Mijn hand gaat automatisch naar mijn hals om als volgende te ontdekken dat ik het had weggegeven. Misschien had Hermoine gelijk en was ik er inderdaad te veel aan gehecht. Op Hogwarts zag ik haar elke dag en had ik geen ketting nodig om me aan de goede kant van de wereld te herrineren. Maar het gevoel dat ergens een Hermoine rondloopt met mijn ketting maakte alles weer goed. Het beeld van Hermoine zit nog haarscherp in mijn geheugen gegraveerd.

Wat mis ik haar. Het enige wat ik doen is zorgen dat ik niet in de weg sta en niet naar overbodige informatie vragen. Er was veel ruimte in de dag zodat ik aan Hermoine kon denken. Misschien niet het beste wat je kon doen als je iemand juist probeert te vergeten. Maar het was nou eenmaal het enige dat me in leven houd. Zonder liefde is er geen leven, dat zij Dumbeldore altijd. En hij had al die tijd meer dan gelijk gehad.