Take Me To A Better Place

Chapter 14

Pov. Draco

En ze liepen weg. Zonder in de gaten te hebben dat ik alles had gehoord. Dat Potter het wist was me al eerder duidelijk. Het verbaasde me dat Granger en Wealsey daar anders over dachten. Wat moesten ze gedacht hebben? Hoe konden ze het zo over het hoofd hebben gezien?

'Malfoy...De bel is tien minuten geleden al gegaan. Moet je niet naar je volgende les?'

Ik wilde antwoorden, maar toen ik mijn mond open wilde trekken kwam er geen geluid meer uit. In plaats daarvan liep ik maar weg. Ik kon niet meer denken. Wist niet eens welke les ik ook al weer had. Ik liep naar het verboden bos. Zonder dan maar ook iets in gedachten te hebben. Ik liep.

Daarna ging ik rennen inplaats lopen. Tot dat ik tegen iets op botste. Het was Luna Lovegood dat wel vaker op onverwachte plekken tevoorschijn kwam. Ze droeg twee verschillende schoenen en ze lag verstrooid op de grond.

'Waarom gebeurt dat steeds?'  Vroeg ik aan niemand in het bijzonder.

Ik hielp Luna met opstaan. Haar aanraking was...vreemd. Het was anders dan die van Hermoine.

Luna zelf was ook een beetje vreemd. Ze droeg vandaag twee verschillende schoenen met knalroze sokken daarboven, haar gebruikelijke radijzen oorbellen en haar ketting van kurken. Ondanks alles vond ik Luna een aardig persoon. Ze was altijd optimistisch en was altijd aardig tegen me. Ik besloot hetzelfde te doen. Voor heel even maar. Ik moest toch ergens een begin maken.

'Het spijt me Luna...ik lette niet zo goed op. Ik hoop dat je je niet hebt bezeert?'

Luna schudde haar hoofd. 'Nee, maar bedankt voor het vragen. Ik zat ook niet op te letten. Ik denk dat ik een nieuwe diersoort heb ontdekt'.

'Een nieuw diersoort?' Het verbaasde me dat ik oprecht geïnteresseerd was in haar nieuwe diersoort. Ik zag Luna en haar dieren niet als een fantasie, maar als een objectief anders bekijken. Als we ons best doen kunnen we ons eigen wereldje maken.

Luna Lovegood was een optimist. En de enige die mij ook in haar wereldje zette.

~*~

Dat ik spijbelde was geen geheim gebleven en de zelfde dag nog kreeg ik bergen met strafwerk. Met mijn gedachten nog aan vanmiddag en de woorden van Luna Lovegood.

Een hond wordt niet als een goede hond beschouwd omdat hij goed kan blaffen. Een mens wordt niet als een goed mens beschouwd omdat hij goed kan praten. Misschien ben ik de enige die het ziet. Maar nu moet ik gaan. Ik had belooft om met Ginny naar Harry, Ronald en Hermoine te gaan.

Haar woorden bleven in mijn hoofd zweven. Ik wilde iets zeggen. Eerst dat ik niet wilde dat ze met iemand deelde dat we hadden lopen praten met mij, maar ik hield toch maar mijn mond. Misschien was dit alles wel het beste.

Een hond wordt niet als een goede hond beschouwd omdat hij goed kan blaffen. Een mens wordt niet als een goed mens beschouwd omdat hij goed kan praten.

Wat bedoelde de mysterieuze Luna Lovegood.