Take Me To A Better Place

Chapter 34

Mijn dag begon goed. Nog drie dagen en ik kon niet wachten. Zoals vaker de laatste tijd liep ik weer vrolijk naar de eetzaal. Omdat we met zo weinigen waren zaten we samen met de professoren aan een tafel met de andere drie leerlingen.

'Wat zit u baard weer goed, professor Dumbeldore' zei ik toen ik ging zitten. 'Bedankt meneer Malfoy. Wat ben je de laatste zo vrolijk...zit er misschien een meisje in het spel. Misschien Pansy?'

'Nee...niet Pansy meneer'.

Ik moest er even over nadenken om te beseffen dat ik mezelf had verraden. Ze moesten eens weten wie het was. Ze zouden het waarschijnlijk niet raden.

Na weer een overheerlijk ontbijt verdween mijn vrolijkheid. Ik moest aan de slag aan mijn opdracht van jeweetwel. Met beton aan mijn benen liep ik naar de kamer van hoge nood. De kast zat nog op de zelfde plaats als eerst. Met een simpele spreuk zaten alle scharnieren weer op de goede plek net zoals al het hout dat een kast vormde, maar het was meteen am duidelijk dat hij het waarschijnlijk niet zou doen. Ook niet nadat ik het met een appel had geprobeerd. Ik moest er ook nog achter komen waar het andere deel van de kast was.

Na dat te hebben gedaan maakte ik me klaar om naar de bibliotheek te gaan. Ik had te lang gerommeld met de kast en het was precies een uur. Er was geen tijd om in de eetzaal te blijven hangen. Dus pakte ik snel een broodje uit de keuken. Ik had vele verhalen over de keuken gehoord, maar ik had nooit een excuus gehad om er naar toe te gaan.

'Dobby? Ik wist niet dat je hier nu werkte'.

Ik had Dobby altijd gemist in ons huis. Het was het enige levend wezen in huis dat echt een goed persoon was. Vader haatte hem. Hij vond zich te goed voor Dobby. Hij dacht dat het een eer was voor Dobby dat hij voor ons mocht werken. Ook al hadden ik en Dobby nooit echt een gesprek met elkaar gehad en ik pas merkte dat ik hem miste in het derde jaar nadat hij al een jaar weg. Het was geen goed gevoel om de angst op zijn gezicht te lezen.

'Junior Malfoy...U mag niet in de keukens komen. Ik ben gedwongen u er uit te sturen'.

Ik keek hem even aan. Ging dan op mijn knieën zitten. 'Ik wist niet dat je hier werkte. Mijn moeder haat huishouden en ze is er ook niet bepaald goed in. Ik ben nu vaders boksbal, maar dat mag je aan niemand zeggen...ik wilde alleen zeggen dat ik niet meer het irritante jongetje van vroeger ben. Ik ben veranderd'.

Dobby leek even te twijfelen. Ik wil dat ook hij me anders gaat zien. Een goede herrineren creëert.

'Je kent Hermoine toch wel?' Vroeg ik subtiel. Dobby knikte. Hij leek meteen vrolijker. 'Zou je dit aan haar kunnen geven met je verschijnsel skils' ik pakte het kettinkje weer 'En zeg dat ze het dit keer niet terug mag sturen. En dat...dat ik op haar zal wachten. Tot ze thuis komt. En dat we zullen praten. Zonder elkaar een brief te moeten sturen...als je dat wilt doen voor mij Dobby. Dan beloof ik dat ik je nooit meer zal lastig vallen. Vele mensen zouden daar alles voor doen, wist je dat? Wie wilt er nou niet dat de Malfoy's niet meer met ze gaat praten'.

Ik kreeg in de gaten dat ik veel praatte. Dobby bleef stil en ik gaf het op.  Na alles zou natuurlijk niemand echt met me willen praten.

Net op het moment dat ik wilde gaan staan pakte Dobby mijn ketting die op mijn hand lag.

'Die glans in u ogen betoverend. Dobby niet weten waarom niet helpen'.

En zo verdween Dobby. Hopelijk zal hij haar niet laten schrikken.