Take Me To A Better Place

Chapter 77

Pov. Draco

'Draco'

Crabbe en Goyle stonden aan de andere kant. Ze waren net binnengekomen.

'Ga je alleen afronden met het mudbloodje? Zonder ons'.

Ik zag dat Ron zijn glimlach niet kon verbergen. Nu zou het komen, dacht hij waarschijnlijk. Maar ik was bereid om voor Dramoine te vergeten. Draco en Hermoine zouden samen komen. Ik...en Hermoine. Dramoine. Hoe perfect klonk dat.

'HERMOINE'.

Het was niet mijn bedoeling om haar naam zo boos te roepen.

'HAAR NAAM IS HERMOINE'.

Crabbe en Goyle wisten niet wat hun overkwam. Hun leider voor jaren die Hermoine jaren Mudblood noemde ging tegen ze te keer omdat ze hetzelfde deden als hem.

'Wow, rustig aan. Hermoine, Granger, Mudblood wat maakt het uit. Na vandaag zal ze toch dood neervallen'.

Daar kon ik blijkbaar niet tegen. Ik rende naar ze toe met mijn toverstok in de aanslag en verrassend genoeg rende ze de andere kant op. Van mij vandaan.

'Wat bezielt je toch? Idioot'.

Ik keek ze aan. Crabbe en Goyle waren niet de slimste en de sportiefst mensen en gaven het rennen dus snel op.

'Wat heeft de oorlog nou eigenlijk voor zin?'

Crabbe en Goyle keken me aan. Wisten ze het. Waarschijnlijk wel. Ze zouden nu toch wel moeten weten dat ik niet meer wil vechten voor Jeweetwel. Voor de slechte kant.

'JIJ IDIOOT. WIJ HEBBEN JE ALTIJD GEVOLGT EN NU FLIK JE ONS DIT!'.

Goyle's zijn woedenuitbarsting kwam uit het niets en ook Crabbe schrok ervan. Waar iedereen ook van schrok was dat Goyle zo dom was om wraak te nemen. Vlammen vlogen uit zijn toverstok. Crabbe en ik wisten wat we moesten doen.

We rende. Terug naar Hermione, Ron en Harry. Ook zij zagen de brand al snel.

'HERMOINE, REN'.

Ik wist dat ze het al had gezien, maar ik kon niets anders verzinnen. Ik moest haar beschermen. Maar het enige wat ik kon doen was ervoor zorgen dat ze weg moest rennen.

Ik, Goyle en Crabbe klommen haastig naar boven terwijl Hermoine, Ron en Harry zaten te rennen. Spullen vielen naar boven en ik en Crabbe zagen Goyle naar beneden vallen. In het vuur. Mijn angst werd met het minuut vergroot.

Als engelen vlogen drie bezemstelen met drie verschillende mensen erop naar mij en Crabbe toe. Ik was nog nooit zo blij geweest dat Harry mijn leven redde waar ik meestal een hekel aan had.

Even later stonden we met zijn vijgen uitgeput op de gang terwijl het vuur in de kamer van hoge nood alles aan het afbranden was.