Take Me To A Better Place

Chapter 20

Pov. Draco

Door de wind kreeg ons haar een eigen leven. Ook al zaten we in een soort van ruzie. Ik glimlachte. Ze had het waarschijnlijk niet eens door. Want elke keer als ik lach, veranderd haar gezichtsuitdrukking. Ik werd uit mijn gedachten gehaald door een bekende geur: Jasmijn.

Mijn hersenen werkte in recordtempo. Jasmijn...Hermoine moest Jasmijn voorstellen. Ik rende weg. Ik kan me niet eens herrineren of ik iets had gezegd of niet. Ik verdween gewoon. Als dat nou eens echt kon.

Buiten adem kwam ik op Hogwarts aan. Jasmijn...Hermoine...Potion. Het was zo duidelijk dat het bijna lachwekkend dat ik het niet eerder had gemerkt. Ze was de eerste die me aan mezelf liet twijfelen, voor wij ik glimlachte, voor wie ik iemand anders wilde zijn, uitlegde waarom ik een Death eater teken op mijn linker arm had staan en naar wie ik wil glimlachen. De hele tijd.

Ik was niet verlieft op haar...

Het was meer...houden van.

IK HOU VAN HERMOINE GRANGER
IK HOU VAN REN MUGGLEBORN

Ik herhaalde het in mijn hoofd. Death eater en Mudblood. Het was net een titel van het slechtste boek ooit geschreven. Maar het was niet Mudblood...het was Hermoine Granger.

Ik was zo in gedachten verzonken dat ik niemand minder dan Harry Potter niet aan zag komen. Net op tijd kwam de realiteit terug en zag ik jeweetwel zijn aartsvijand.

'Malfoy'

'Potter'

We stonden tegen elkaar en even vergat ik alles wat hiervoor was gebeurd met Hermoine.

'Ik weet dat jij het was...en jij weet het. Geef het toe'.

'Kom de volgende keren met bewijzen Potter...Misschien maak je dan wel een beetje indruk'.

'Dit is niet om indruk te maken Malfoy...het is gewoon om iets geven waar jij geen zak van begrijpt. Zoals een leven hebben. Want zeg nou zelf. Hoe denk je dat het met jou afloop? Een puberjongen die staat te popelen zijn vaders weg te kiezen. Death eater teken er even achteraan. Als een arrogant mens denken dat niemand beter is dan jij zelf en als einde belanden in Azkaban. En wie heb jij dan? Waar is Crabbe en Goyle om je hagje te redden? Zonder iemand dat ook maar iets om je geeft. Wat denk je daar van-'.

Ik had er genoeg van. Ik sloeg hem in zijn gezicht. Enkele seconden was het stil. Tot Potter ook uithaalde. Ons gevecht begon. Flinke klappen werden uitgehaald, maar ik was van alles gewend. Elke klap herrinerde me aan een simpel ding. En het was dit keer niet Hermoine. Dat was allesbehalve simpel.

*Flashback*
'Nutteloze zoon dat je bent...ik heb niets aan je. Jij idioot!'

Hij kwam dichterbij. Haalde uit en raakte me als volgens. Het was niet de eerste keer. Meestal was het zonder reden. Net als nu. Als iets niet ging als gemoeten was ik zijn boksbal. Om zijn woede uit te kunnen barsten.

Moeder gilde soms. Haar liet hij met rust. Gelukkig maar. Beter ik dan wie dan ook.

Een kwartier later was hij weer weg. Moeder was met hem meegegaan. Ze moesten wel geheim houden over zijn uitbarstingen. Ze kon hem tegenhouden als het op straat verkeer ging. Of ze kon zeggen dat mijn vader niets met de ongelukkige slachtoffer zijn wonden te maken had. Liegen was soms makkelijker.

Op mijn gewonden voet probeerde ik de spiegel te bereiken. Zoals verwacht was het overduidelijk dat er iets met me gebeurd moest zijn. Mijn lip was gescheurd, ik zat onder de blauwe plekken en mijn neus bloedde. Ook was er iets met mijn rechtervoet. Het deed pijn als ik er op stond.

Gelukkig was het vakantie en was er genoeg tijd om het te herstellen. Zo niet kon ik er een verhaaltje bij verzinnen. Liegen is soms makkelijker

*einde flashback*

Al mijn woede verdween in het gezicht van Potter. Potter was mager en klein. Elke klap was om voor elke reden dan ook. Ik wist dat ik hem pijn deed, maar voor even moest ik van mijn problemen afkomen. Het geluk gevoel proeven. Overwinning ruiken.

Bij elke klap voelde ik me na mijn overwinning schuldig. Eens een Malfoy..altijd een Malfoy.