Stumble & Fall

Chapter 23

TWENTY-THREE:

Wala akong ibang ginawa kundi ang umiyak ng umiyak matapos ang nangyaring pangongompronta sa'kin ni Reid. Naiwan akong humahangos ng iyak nang datnan ako nina Megan, Kurt at Caleb. Lumipas muna ang minuto bago nila ako napakalma at nagawa ko ring sagutin ang katanungan nila.

"Iiwan na ako ni Reid... Hindi na matutuloy ang kasal... At hindi ko alam kung kakayanin ko 'to..." sambit ko habang hindi pa rin nauubos ang mga luha sa mata ko na tuloy-tuloy rin lang ang buhos.

Kumalas si Megan mula sa pagkakayakap sa'kin para salubungin ang tingin ko. "Huwag ka munang mag-isip ng ganyan. Hindi ka iiwan ni Reid... Babalikan ka niya at ang magiging anak niyo."

Tuloy ang paniniguro sa'kin ni Megan na magiging maayos lang ang lahat. Maniniwala na sana ako nang biglang sumingit si Caleb na wala sa mukha ang katulad na pangongonsinte ni Megan.

"Pwede ba, Megan! Hindi 'yan ang mga salitang dapat marinig ni Sizzy. She has to know na maling-mali ang ginawa niyang pagpapa-ikot kay Reid! At kung ako din naman siya, hinding-hindi ko rin itutuloy ang kasal."

Humarang si Megan na agad namang sinita si Caleb. "Ano ka ba, Caleb, hindi ito ang oras para pagalitan o sisihin mo si Sizzy. Kita mo naman kung gaano siya nasasaktan—"

"Kung nasasaktan man siya ngayon wala siyang ibang masisisi kundi ang sarili niya." Putol agad ni Caleb na bumaling din sa'kin para sabihin ng direkta ang gusto niyang iparating. "Alam ko na noon pa man kung gaano mo kagusto si Reid... at kung ako rin ang tatanungin, boto ako sa'yo. Pero Sizzy, maling-mali ang ginawa mo. Sana inisip mo man lang ang mararamdaman ni Reid. Dahil higit sa'yo, siya ang mas nasasaktan—"

Muling hindi hinayaan ni Megan na ipagpatuloy ni Caleb ang mga balak pa niyang sabihin. "Please, Caleb... not now."

"Isa ka pa, Megan!" Tuluyan ng nabaling kay Megan ang galit ni Caleb. "Sa pangongonsinte mong 'yan ang dahilan kung bakit nagkakaganito si Sizzy. O, baka naman ikaw mismo ang nagtulak sa kanya para magawa niya ang mga bagay na iyon kay Reid...?"

Napapuwesto na si Kurt sa gitna ng dalawa na nakahanda ng awatin ang dalawa. Pero bago ko pa man masaksihan ang tuluyan nilang pagkakagulo, nagmadali na akong umalis sa harapan nila. Patakbo kong tinungo ang palabas na pinto makalayo lang sa kanila, bitbit pa rin ang mabigat na nararamdaman ko.

Wala akong ibang gustong gawin kundi ang hanapin si Reid. Sa kabila ng nangyari at mga salitang binitiwan niya sa'kin, umaasa akong mapapatawad niya pa rin ako at magagawa niya ulit akong balikan.

Nagmamadaling sumakay ako sa nakaparada kong kotse. Matapos kong mabuhay ang makina, natigilan ako. Hindi ko alam kung saan ko susundan si Reid. Bigla't bigla, nabaling ko ang lahat ng inis ko sa manibela na paulit-ulit kong hinampas ng sarili kong mga kamay.

"Sizzy!" Narinig ko na lang na awat sa'kin ni Megan na mabilis na pumasok ng sasakyan at pinigilan ako sa ginagawa ko.

"Megan, tulungan mo akong hanapin si Reid. Kailangan ko siyang makausap. Kailangan kong—"

"Babalikan ka rin ni Reid, Sizz." Paniniguro sa'kin ni Megan na laging handa akong suportahan sa lahat ng kahibangan ko. "Sa oras na makapag-isip-isip siya, babalik at babalik siya sa'yo ng magiging anak niyo. Nangako siya sa'yo hindi ba... nangako siyang hindi niya kayo iiwan ng magiging baby niyo."

Unti-unti na naman akong huminahon. Sa isang iglap nakalimutan ko ang mga mabibigat na salitang natanggap ko mula kay Caleb at Reid.

Sa huli nakumbinsi rin ako ni Megan sa kabila ng pagpupumilit kong hanapin si Reid. Siya na rin ang nagmaneho para maihatid ako sa bahay. Pinilit kong magpakalakas kahit na pinanghihinaan ako ng loob. Inisip ko na lang na magiging maayos din ang lahat para lang mapanatag ko ang sarili ko.