Stumble & Fall

Chapter 54

FIFTY-FOUR:

"Anong plano mo ngayon?" Tanong sa'kin ni Jarred na ikinalabas ng mga luha ko na kanina ko pa pinipigilan. Kinailangan niya pang itabi ang sasakyan  sa gilid ng daan dahil mukhang nabahala na rin siya sa papahagulgol ko ng iyak. Kagagaling lang namin sa doktor, at di ko mapigilang malungkot sa resulta.

"You'll be fine Sizzy, don't worry." Muling sambit ni Jarred kasabay ng pagpapatahan niya sa'kin. "Tingin ko naman, di ka pababayaan ni Reid tulad ng kung paano niya kayo di pinababayaan ngayon ni Pepper--"

"Hindi..." Kumalas ako sa kanya kasabay ng mariing pag-iling. "Hindi na kailangan pang malaman ni Reid na buntis ako. Ililihim ko 'to sa kanya. Kung kailangang lumayo ako, gagawin ko. Ayokong guluhin ulit ang buhay niya."

Kumunot ang mga noo niya. "Sigurado ka ba diyan sa desisyon mo? Kasi sa tingin ko unfair para kay Reid yang gagawin mo dahil karapatan din niyang malaman. Nasa sa kanya na ang desisyon kung anong dapat niyang gawin--"

"Ano sa tingin mo ang mararamdaman ni Pamela kapag malaman niya 'to? Na nabuntis ako sa pangalawang beses  ni Reid dahil lang sa pareho kaming lasing at wala sa katinuan… Sa tingin mo maiintindihan niya yon? Sa tingin mo hindi nun mababawasan ang tiwala niya kay Reid? Sigurado akong maaapektuhan nito ang relasyon nila kahit sa anong anggulong tignan. Tapos ano? Magiging masaya ba ako na nasira ko na naman ang buhay ni Reid?" Tumigil ako saka umiling bilang sagot sa sarili kong katanungan. "Hindi. Di na kaya ng konsensya ko na maulit muli ang nangyari dati. Mas makakabuti kung lalayo ako dahil ito na lang ang alam kong pinakamatinong desisyon na gagawin ko. Naiintindihan mo naman ako di'ba?"

Matagal akong tinitigan ni Jarred na para bang nasa gitna ng pag-iisip, pero sa minutong tumango rin siya bilang tanda ng pag-unawa niya sa sitwasyon ko, pakiramdam ko mas nagkaroon ako ng lakas ng loob na siyang kailangang kailangan ko ngayon.  Hindi ako nagkamali sa paglapit ko sa kanya dahil siya pa rin 'yong taong handang makinig, sumoporta at dumamay kahit anong mangyari.

"Pero mahirap magpalaki ng mga anak ng mag-isa, kakayanin mo ba?" Tanong niya na alam kong hindi para sirain ang loob ko.

Tumango ako kasabay ng matapang na ngiti.

"Then I guess, wala akong magagawa kundi pagkatiwalaan at suportahan ang desisyon mo, Sizzy. Basta't nandito lang ako anytime you need my help, huwag kang mahihiya."

"Salamat." Sambit ko kasabay ng yakap ko sa kanya. Mas lumakas na ang loob ko ngayong alam kong may tao akong malalapitan dahil parang di ko pa ito masasabi sa sarili kong pamilya sa ngayon. Hangga't maaari mas gusto kong sarilinin muna ito. "Sorry din kung mahuhuli ka na sa lakad niyo ni Jasmin dahil sa pang-aabala kong ito sayo."

"It's okay. At huwag kang mag-alala dahil hahabol pa ako sa lakad naming dalawa, basta't tigilan mo na yang pag-iiyak mo dahil nadidistract ako sa pagmamaneho." Sinunod ko na rin ang sinabi niya, kaya matapos kong huminahon at huminto sa pag-iyak, binuhay na rin niya ulit ang sasakyan at minaneho para hatirin ako pauwi.

Sa pagdating namin sa tapat ng bahay, sobra-sobra ang pasasalamat ko para kay Jarred dahil nabawasan na ngayon ang bigat ng nararamdaman ko kahit papaano.

"Pwede kang magstay sa nabili kong bahay sa San Fernando kung wala ka pang maisip na mapupuntahan. May kalayuan yon mula dito tulad ng gusto mo. Safe din naman roon." si Jarred na mismo ang nag-alok sa'kin bago pa man ako makababa ng sasakyan.

"May bahay kang nabili? Teka, doon ba kayo titira ni Jasmin kapag naikasal na kayo?"

"Oo, pero matagal-tagal pa naman kami makakalipat roon lalo na't next year pa naman ang kasal namin. Siguradong nakapanganak ka na rin naman bago pa kami ikasal, kaya doon ka muna pansamantala. Huwag mo ring alalahanin pa si Jasmin, dahil siguradong papayag rin naman yon kapag malaman niya ang sitwasyon mo." Balak ko pa sanang tumanggi pero muli akong inunahan ni Jarred. "Huwag ka ng mahihiya pang tanggapin ang alok ko lalo na't wala ng ibang taong aalok pa sayo ng libreng renta ng siyam na buwan. Doon ka na sa makakamura ka… Ano?"