Lost (Salazar Siblings Series #1)

KABANATA 44

           

KABANATA 44

mahal na mahal

I was exhausted. I couldn't even walk properly because I am freaking sore. Pero ininda ko ang sakit na 'yon habang maingat na sinusuot ang mga damit kong nagkalat sa sahig. My hands are cold. My feet are cold. And I guess my heart's gone cold too. Kakayanin kong gawin 'to para sa kanya, kahit na magalit siya sa akin. At least, buhay siya. I would rather see him with another woman and alive, than be with me and dead. No, I cannot lose him. Not in that way.

Nang matapos akong ayusin ang aking sarili ay muli kong pinasadahan ng tingin ang madilim niyang kwarto. Nilagyan ko ng unan sa tabi niya para hindi niya mapansin na wala na siyang katabi. Inayos ko rin ang comforter para hindi siya lamigin. Napangiti ako habang pinagmamasdan ang inosente niyang mukha sa huling pagkakataon. You are worth it, Ethan. I hope you know it. You are worth the fight, but I just couldn't do it. I can't fight this battle when I know that I'm going to lose anyway. I cannot afford to lose you.

Dali dali kong tinext si mom na mag book ng pinaka mabilis na flight papuntang Nevada. I was surprised when she didn't ask me why. She just replied yes, and I guess that was it. I clenched my jaw as I keep my eyes straight on the road. Madaling araw na at malakas ang buhos ng ulan. Halos hindi ko na rin makita ang dinadaan ko dahil sa mga luhang paulit-ulit na nagbabadya sa aking mga mata.

I press the call button in my car and contacted Zac. He answered on the first ring. I was shocked because of that. It is 2 am in the morning and I just didn't expect him to answer the call. I felt a little bad when I realized that he's been waiting for my call.

"Hello?" his voice was a little husky. I guess I woke him up but it's too late to take it back now. Huminga ako ng malalim at sinikap kong maging buo ang boses ko bago magsalita.

"Zac, I'm leaving." my voice broke anyway. Rinig ko ang kung ano anong nalaglag sa kabilang linya. Hindi ko alam kung anong ginagawa niya dahil hindi siya sumagot. Hindi niya ba ako narinig?

"Zac, I said—"

"I heard you. Where are you?" seryoso ang kanyang boses. Tila naglaho ang bagong gising na naihimigan ko kanina.

"I'm driving." I bit my lower lip. Trying to prevent a new batch of tears from falling. Hindi ko alam kung posible bang maubusan ng luha dahil sa dami ng iniyak ko ngayong araw. Duda ko ay hindi.

"To where?" tanong nito. Narinig ko ang malakas na pag bukas ng makina ng kanyang kotse.

"I'm going home, Zac. Nasa kotse ka? Saan ka pupunta?" sunod sunod kong tanong.

"I'm going to Dela Vega Hospital, meet me there."

"But— " hindi ko na natuloy ang sasabihin ko nang pinutol na niya ang tawag.

Nag U-turn ako para makapunta sa hospital nila. Muli kong tinext si mommy na ihanda ang mga damit ko sa maleta. Isang maleta lang ang dadalhin ko. Hindi ko alam kung gaano ako katagal mawawala. Ang alam ko lang ay kailangan kong mawala ngayon.

Nilagay ko ang mga takas na buhok sa likod ng aking tainga. Sinalubong ako ng malamig na hangin ng hospital. Halos nagtinginan naman ang mga tao sa akin. Hindi ganoon kadami pero may iilan pa ring mga trabahador at pasyente ang nandoon.

"Aly." nilingon ko ang pamilyar na boses. Sinalubong ako ng seryosong mukha ni Zac. Walang reaksyon ang kanyang mukha. Napansin ko nan aka puting t-shirt lamang siya at shorts na pambahay. Muli akong nilamon ng konsensya ko nang mapagtantong hindi lang si Ethan ang iiwan ko. Iiwan ko ang school ko, iiwan ko rin ang iilang mabuting kaibigan ko. Tulad ni Zac at ni Coleen.