Το δάκρυ της Σανζελ

5

Το διαμέρισμα του χαρεμιού στο οποίο οδήγησε τελικά τη Σάνζελ η Κάζια ήταν πολύ μεγαλύτερο από το δικό της σπίτι. Είχε τρία δωμάτια, το πρώτο αυτό της εισόδου, ήταν εφοδιασμένο με χαμηλούς καναπέδες γεμάτους αφράτα κεντητά μαξιλάρια για να υποδέχεται εκείνη τις κοπέλες του χαρεμιού που θα έρχονταν να της κάνουν παρέα. Το δεύτερο, ήταν άδειο από έπιπλα εκτός από τρεις μεγάλες ντουλάπες, φορτωμένες κιόλας από πάρα πολλά πράγματα, όπως τόπια λεπτών πολυτελών υφασμάτων τα οποία θα τα έφτιαχναν ρούχα μόνο για την ίδια. Υπήρχαν ακόμη εκεί σειρές από βαζάκια και μπουκαλάκια με κρέμες, αρώματα και πλήθος από άλλα προιόντα περιποίησης, αν κι από αυτά ήταν τέλεια εφοδιασμένα και τα λουτρά.

Το τρίτο δωμάτιο ήταν και η κρεβατοκάμαρα στην οποία θα κοιμόταν η Σάνζελ. Το κρεβάτι της είχε κολονάκια που αναπαριστούσαν πουλιά εξωτικά, ήταν στρωμένο κιόλας με σεντόνια λινά, ενώ διέθετε και μια κουρτίνα από λεπτό βελούδο.

Η κοπέλα αν κι ελάχιστα εκδηλωτική γενικότερα, δεν άντεξε άλλο να κρατιέται κι άρχισε να βγάζει μικρά επιφωνήματα κατάπληξης, επιδοκιμασίας και θαυμασμού. Αφού ήταν μόνη με την Κάζια εκεί μέσα δεν είχε διστάσει να φανερώσει όσα ένιωθε βλέποντας τα όλα αυτά. Όσο για την κάζια, πότε γελούσε μαζί της συμμετέχοντας στη χαρά της και πότε αναστέναζε κρυφά, κι αυτό επειδή θυμόταν τα νιάτα της. Είχε μπει στο χαρέμι όταν έγινε ο σουλτάνος ο απόλυτος κυρίαρχος της σάρτζα, και για λίγο είχε πιστέψει πως θα ζούσε το απόλυτο θαύμα, όμως ποτέ δεν τα είχε καταφέρει, αφού έπειτα από λίγες φορές που πλάγιασε μαζί της εκείνος, την άφησε για το χατίρι της βαλιντέ που είχε μόλις φτάσει. Κι όσο κι αν περίμενε καρτερικά για ένα του κάλεσμα η Κάζια, αυτό δεν ήρθε ποτέ.

-Και θα μένω εδώ ολομόναχη; Αχ Κάζια, αν ήξερες πόσο μικρό είναι το σπίτι μου...

Η Σάνζελ χάιδεψε ένα καλάθι με φρούτα μέσα σε ροδόνερο που ήταν βαλμένο πάνω σε ένα κομό.

-Λες να μην το ξέρω μικρούλα;

Πήρε η Κάζια το μπογαλάκι της Σάνζελ κι αφού το έλυσε, έβαλε πλάι στο καλάθι τα λίγα της υπάρχοντα. Τα μάτια της σταμάτησαν πάνω στο χτενάκι που της είχε δώσει η μητέρα της.

-Ποιος σου το έδωσε αυτό;

Η σάνζελ κοίταξε το στολίδι με μάτια πνιγμένα στη μελαγχολία. Η έξαψη της είχε χαθεί.

-η μητέρα μου, είπε πως ήταν της γιαγιάς μου.

-Να το κρύψεις και να μην το δείξεις σε καμιά, κατάλαβες;