Το δάκρυ της Σανζελ

11

Την ίδια νύχτα μα λίγο αργότερα, μπήκε ο πρίγκιπας τζελίλ στην κρεβατοκάμαρα του με βήμα αργό. Είχε μετανιώσει πικρά για το κρασί που κατανάλωσε πάνω σε μια στιγμή αδυναμίας και έδωσε όρκο στον εαυτό του πως δε θα το επαναλάμβανε ποτέ αυτό. Ένα σωρό άλλα ποτά υπήρχαν στη Σάρτζα, που ικανοποιούσαν το κάθε γούστο...

Είδε την κοπέλα στα πόδια του κρεβατιού του κι αναστέναξε εσωτερικά. Δεν ήταν πως δεν την περίμενε, μα είχαν ξεστρατίσει τόσο οι σκέψεις του που ξαφνιάστηκε με τη θέα της. Λεπτή ήταν, τυλιγμένη σε γαλάζιο μετάξι, αναρωτήθηκε αυτόματα ποιος το είχε διαλέξει αυτό το χρώμα για να τη ντύσει μα έπαψε μετά να ασχολείται. Μόνο πήγε και κάθισε σε ένα χαμηλό μαξιλάρι για να της μιλήσει. Εκείνη δεν ευθυνόταν που ήταν τώρα στο δικό του δωμάτιο.

-Ποια είσαι κοπέλα; Και ποιος σε έφερε στη Σάρτζα;

Ήθελε να την κάνει να νιώσει λίγο καλύτερα, αν και καμιά υποχρέωση δεν είχε απέναντι της.

-Με λένε Νάτζελ, πρίγκιπα μου, και με έφεραν εδώ τρεις τοξότες του βασιλείου σου.

Φωνή απαλή είχε μα αντί να του θυμίσει βελούδο όπως είχε γίνει με αυτή της σάνζελ, του έφερε στο νου χιόνι που έπεφτε σε άλλους τόπους μακρινούς.

-Καλώς ήρθες λοιπόν, βγάλε τον φερετζέ σου για να σε δω.

Η Νάτζελ το έκανε και υποκλίθηκε όσο πιο βαθιά μπορούσε. Όμορφη ήταν και φαινόταν από την κάθε της κίνηση πως είχε πάρει όλα τα μαθήματα που έπρεπε προκειμένου να ευχαριστήσει αυτόν για τον οποίον την προόριζαν.

-Λυπάσαι που έφυγες;

-Βαθιά, πρίγκιπα μου, πολύ βαθιά, μα τώρα είμαι εδώ.

Δεν το ήξερε ο πρίγκιπας Τζελίλ μα είχε αρέσει πάρα πολύ στη Νάτζελ η εμφάνιση του αφού ήταν ψηλός και γεροδεμένος με πρόσωπο πολύ συμμετρικό. Κι ακόμη δεν το γνώριζε, μα της άρεσε και η φωνή του μα και ο τρόπος που της μιλούσε αφού καθόλου συνηθισμένη δεν ήταν σε τέτοια φερσίματα.

-Αφού είσαι εδώ θα μείνεις τουλάχιστον γι'απόψε.

Σηκώθηκε και την πλησίασε. Κάθισε δίπλα της στο στρωμένο κρεβάτι και ήρεμα μα σταθερά άρχισε να της αφαιρεί τα όμορφα της ρούχα. Σαν γυμνώθηκε εκείνη τελείως, βάλθηκε να την κοιτάει για μερικές στιγμές. Αναμφίβολα ήξερε καλά τι έκανε ο σουλτάνος όταν την κρατούσε μόνο για τον εαυτό του, ωστόσο για κάποιο λόγο καθυστερούσε να του ξυπνήσει μέσα του τον πόθο του πρίγκιπα. Ίσως επειδή είχε ήδη αρχίσει να ονειρεύεται να αγγίξει ένα άλλο σώμα.