Το δάκρυ της Σανζελ

50

Τον πρίγκιπα Τζελίλ τον απελευθέρωσε από το κελί που τον είχε φυλακίσει προσωρινά ο σουλτάνος ένας από τους δικούς του άνδρες. Είχε πάρει κι αυτός μέρος στην πιο πρόσφατη επιχείρηση τους κατά του αιμάν, κι έτσι, αμέσως μόλις βεβαιώθηκε πως ο σουλτάνος δε βρισκόταν πια στη ζωή, χάρισε μια καλή σπαθιά στον ένα φρουρό και του πήρε τα κλειδιά από τη ζώνη. Ο πρίγκιπας τον ευχαρίστησε κι έφυγε από εκεί. Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να βρει τρόπο και να φτάσει στη σάνζελ που όπως τον είχαν πληροφορήσει οι έμπιστοι του Καρίμ, εξακολουθούσε να είναι στο δικό της κελί. Μόνο που δεν πρόλαβε να κάνει και πολλά, εκτός από το να συγκεντρώσει μερικούς άνδρες που είχαν ταχθεί ανοιχτά με το μέρος του. Η είδηση πως κι ο επόμενος στην τάξη αδερφός του και πρίγκιπας της σάρτζα είχε στασιάσει, δεν του προκάλεσε καμιά ιδιαίτερη ανησυχία, κι αυτό διότι μπορεί να είχε κι αυτός τους δικούς του στρατιώτες με το μέρος του, αυτοί όμως ήταν πραγματικά ελάχιστοι σε σχέση με τους δικούς του. Μόλις θα έπαιρνε τη σάνζελ από τη φυλακή της, θα πήγαινε να συναντήσει τον Καρίμ για να κάνει μαζί του μια ανοιχτή και ειλικρινή συζήτηση. Καμιά πρόθεση δεν είχε να του στερήσει την εξουσία, πόσο μάλλον που η ανάληψη της από αυτόν μπορούσε να αποδειχτεί και η δική του χρυσή ευκαιρία.

Το πρόβλημα ήταν πως η Ναλ με τις βελόνες της τον περίμενε έξω ακριβώς από την πόρτα του διαμερίσματος του. Αυτή τη φορά δεν είχε χρειαστεί να βγάλει από τη μέση κανέναν από τους φρουρούς, αφού όλοι τους υπηρετώντας τον πρίγκιπα με τον τρόπο τους, είχαν πάρει τις θέσεις τους ήδη στη δική του πλευρά της μάχης. Η Ναλ υπερεκτιμώντας τις δυνάμεις της, του είχε μπήξει στο μπράτσο τη βελόνα που μόνο βαθύ ύπνο θα του έφερνε. Είχε συμφωνήσει με τον εραστή της πως πρώτα θα του μιλούσε εκείνος για λίγο και μετά θα τον αποτελείωνε αυτή. Όπως ήταν λογικό, ο πρίγκιπας Τζελίλ σωριάστηκε κάτω μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Η τελευταία καθαρή του σκέψη ήταν πως είχε μόλις χάσει μια μάχη αλλά όχι και τον πόλεμο.

Τα μάτια του τα άνοιξε τελικά πολλές ώρες αργότερα, αφού το δικό του το υπνωτικό ήταν ακόμη πιο βαρύ από εκείνο που είχαν δώσει στη Σάνζελ. Σε αντίθεση όμως με εκείνη, καθόλου δε δυσκολεύτηκε να προσανατολιστεί. Η επιδεικτική πολυτέλεια, και τα βαριά αρώματα που πάντα προτιμούσε ο αδερφός του, απλώς επιβεβαίωσαν τις πιο πρόσφατες υποψίες που είχε για την ταυτότητα του ανθρώπου που βρισκόταν πίσω από την καταστροφή τόσων ανθρώπων. Δυστυχώς τον είχαν δέσει μη θέλοντας να του δείξουν κανένα έλεος. Γέλασε δυνατά στη σκέψη πόσο μεθυστικό θα φαινόταν αυτό στον αδερφό του, για μια φορά έλεγε πως θα τον έκανε ό,τι ήθελε. Μα γελιόταν, μόνο τη σάνζελ να μην πείραζε...