They Found Out (Voltooid)

27.

Ze keek toe. Hopeloos. Zwak. Niet in staat om hem te helpen. Een zucht verliet haar mond en ze voelde de hand van haar vader op haar schouder belanden. Ze schudde haar schouder in een poging de hand kwijt te geraken. De hand van haar vader bleef liggen, was te sterk voor haar. "Stop met verzetten, Kate." De zware stem van haar vader liet haar schrikken. "Nee.." "Wát zei je daar?!" Kate kromp ineen en keek hijgend en met grote ogen, naar haar vader. Ze bleef stil. "Wijs besluit."

Kate bleef gedwongen toekijken hoe Peter -of Nikolai- gereed werd gemaakt voor vervoer. Handen en voeten vast en aan elkaar gebonden. Drie man verschoven hem van de ijzeren plaat af en op een brancard. Daar werd hij aan vast gezet. De geur kwam van zijn ongewassen lichaam af en bereikte haar neus. Smerig, vuil, onrein. Anders wist en kon ze het niet verwoorden. Sommige wonden hadden donkere bloedplekken achtergelaten op zijn vieze kleding. Ze kreeg medelijden met hem en dacht aan haar moeder in het ziekenhuis.

Traag kroop er een traan over haar wang en keek ze naar beneden. "Sta recht. Zo heb ik je niet opgevoed." Kate gehoorzaamde vlug en er klonk een kleine snik. Haar vader ging voor haar staan, maar liet haar niet los. "Zeg op, waarom huil je. Er is niks om voor te huilen." Vol woede en ongeloof, balde ze haar handen tot vuisten. "Niks- Niks aan de hand..?! Niks aan de hand! Mama ligt in het ziekenhuis en zonder hem," zei ze luid, terwijl ze naar Nikolai wees, "was mama dood en-" *klats*

Kate lag op de grond en voelde hoe haar wang begon te tintelen. Ze reikte er traag naar, maar raakte haar wang niet aan. "Lydia riep het over haarzelf af en jullie moeten naar míj luisteren! Ík ben jullie vader!" Ieder die zich in dezelfde ruimte bevond, was gestopt en keek Roy aan. Kate duwde haarzelf overeind en rende huilend weg. Hij schreeuwde naar alles en iedereen en wierp een aantal spullen omver. "Fuuuuck!!!"

Nikolai's arm ging traag omhoog. Hij was er nog lang niet bij en kon niet veel doen, maar probeerde zijn best om een mes afhandig te maken uit de achterbroekzak van een lid. "Godv-!" Roy raasde tekeer en stopte halverwege zijn gevloek. Zijn zware stappen stapten Nikolai's kant uit en hij trok zichzelf terug. De brancard op wieltjes werd ruw weggerold en knalde tegen een ander op. "Let verdomme eens op die klootzak!? Fuckin-!" Een licht tafeltje, vloog door de lucht en Roy verdween uit de ruimte.

Nikolai hijgde en had meelij met de twee zussen, die dit elke dag wel eens meemaakten. Vluchten hield hen in leven, maar heeft hun jeugd te sterk beïnvloedt. Ze was nog zo jong.. En op de vlucht..

Dat kan je geen leven noemen.