Love Virus( Completed)

Ch-20

👀zawgyi👀

မနက္ပိုင္းမို့ ကားလမ္းမတြင္ ဘတ္စ္ကား တကၠစီ လူ စသည္စသည္တို့ျဖင့္ ရွုပ္ယွက္ခတ္ေန၏။ မီးပြိဳင့္တခါေရာက္တိုင္းလည္း ခ်က္ခ်င္းေျပာင္းတတ္တဲ့ မီးနီေၾကာင့္ ေစာင့္ေနရသည္မွာ အၾကာႀကီးပင္။ ဒီလို႐ုံးဖြင့္ရက္ဆို လမ္းေပၚတြင္ လူသြားလူလာေတြမ်ားသည္။

မင္းထည္ဝါမွာလည္း ခုနက ေတြ႕ခဲ့သည့္ျမင္ကြင္းေရာ ယခု လမ္းပိတ္ေနသည့္အတြက္ေရာ နဂိုရွိသည့္ ေဒါသေတြက အျပင္သို့ ထြက္က်လာေတာ့မည္အလား။ကားစတီယာရင္ကိုလည္း တဒုန္းဒုန္းထုလိုက္ ေတာက္တခ်က္ခ်က္ ေခါက္လိုက္ျဖင့္ ေပါက္ကြဲေနေလၿပီ။

စိတ္ပ်က္ဖို့ေကာင္းလွပါဘိ။ မင္းရန္နိုင္ မင္းရန္နိုင္ မင္းက ငါ့ဆီကေန အကုန္လုယူခ်င္ေနတာလား။ ၿပီးေတာ့ ေမာ္ကြန္းငယ္ ငါ့မွာေတာ့ မင္းအေမကိစၥေၾကာင့္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမယ္ထင္ၿပီး စိုးရိမ္ေနခဲ့ရတာ။ တကယ္ေတာ့ ေဆး႐ုံမွာေတာင္ ေတြ႕မေရွာင္လုပ္ေနၾကတယ္။ လူျမင္ကြင္းမွာေတာင္ အခုေလာက္ထိျဖစ္ေနတာ လူကြယ္ရာ ဘယ္လိုေနမလဲ။ အဟက္...ငါမွားသြားတာ မင္းကိုျဖဴစင္တဲ့ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္လို့ ထင္ေနခဲ့တာ။ ဆင္းရဲသားကဆင္းရဲသားပါဘဲ။

မင္းအဆင့္အတန္းက မင္းရဲ့စိတ္ဓာတ္ကို အေရာင္ဟပ္ေစတာဘဲ မင္းေစာင့္ၾကည့္ေန ငါလိုလူမ်ိဳးရဲ့ေျခဖဝါးေအာက္မွာ မင္းတို့လို ဆင္းရဲသားေတြျပားျပားဝပ္ေစရမယ္။

"ေတာက္!!! ေသာက္ မီးပြိဳင့္ကလည္းကြာ" အခုထိ မီးျပန္မစိမ္းေသးေသာ မီးပြိဳင့္ကိုၾကည့္ၿပီး ထည္ဝါ ေဒါသထြက္စြာ ေတာက္ေခါက္မိသည္။ ရင္ထဲေဒါသမီးေတြကို ဘယ္လိုၿငိမ္းသက္ရမွန္းမသိေတာ့။

Phone ringing
ဖုန္းျမည္လာသံေၾကာင့္ ထည္ဝါ က်စ္တစ္ခ်က္စုတ္ရင္း ၾကည့္မိသည္။ ဖုန္းနံပါတ္ကေတာ့ မရင္းႏွီး။ မည္သူမွန္းမသိသည္ေၾကာင့္ ေလပူတစ္ခ်က္မွုတ္ရင္း ေျဖရန္ျပင္မိသည္။

"ဟယ္လို မင္းထည္ဝါ ေျပာေနပါတယ္"
"ငါ ယမုံသံသာ...." တဖတ္မွသူေၾကာင့္ ထည္ဝါ့မ်က္ခုံးႏွစ္ဖတ္ပင့္တက္ကာ အံ့အားသင့္မိသည္။ သူမ မိမိအား တခါမွ ဖုန္းမဆက္ဖူးဘူးမဟုတ္လား။