Love Virus( Completed)

Ch-42

👀Zawgyi👀

*ဘယ္တုန္းက ျပန္ေရာက္တာလဲ*
*ဘယ္သူလိုက္ပို့တာလဲ*
*ဘာလို့ ကိုကို့ကိုဖုန္းလွမ္းမဆက္တာလဲ*
*ထမင္းေရာစားရဲ့လား*
*ေဆးေရာေသာက္ၿပီးၿပီလား*
*ဒဏ္ရာျပန္​နာေနတာမ်ိဳးျဖစ္ေသးလား*
*တစ္ခုခုဆို ကိုကို့ကိုေျပာေနာ္*
*အခုေရာ ဘာစားခ်င္ေသးလဲ ကိုကို ဘာဝယ္လာေပးရမလဲ*

ဟုတ္ပါသည္။ ထိုသို့ေသာ တရစပ္အေမးတို့အား မွူး၏ကိုကို ေမးေနျခင္းပင္။ အိမ္ေတာင္ျပန္မေရာက္ေသး ဖုန္းထဲမွ စိတ္ပူေနပုံမွာ အသံနဲ႔တင္သိသာေနေလၿပီ။

"ကိုကို တခုခ်င္းေမးလည္းရပါတယ္ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ကစေျဖရမွန္းမသိေတာ့ဘူး" မွူး၏ညည္းညည္းညဴးညဴးစကားေၾကာင့္ တဖတ္မွ ရယ္သံလြင္လြင္ကိုျပန္ၾကားလိုက္ရသည္။ သူလည္းအခုမွသူ႔ကိုယ္သူသတိထားမိဟန္။ သူ မွူးကို အမွန္တကယ္စိတ္ပူေနသည္ပင္။

*ေဆာရီးပါ မွူး ကိုယ္ စိတ္ပူၿပီးေမးမိတာ* ထိုအေျဖၾကားေတာ့ မွူးရင္ထဲေႏြးခနဲ။

"ဟုတ္ ရပါတယ္ ကိုကိုရဲ့ စိတ္လည္းပူမေနပါနဲ႔ဗ် ကၽြန္ေတာ္ကေလးမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး" ထိုသို့ ေျပာ​ေတာ့ တစ္ဖတ္မွရယ္သံလြင္လြင္ကိုထပ္မံၾကားရျပန္သည္။ ခ်ိဳၿမိန္လိုက္တာ ကိုကိုရယ္...

"ကိုကို ျပန္မလာေသးဘူးလား"
*အင္း ကိုကို အခု ဧည့္သည္တစ္ဦးနဲ႔ေတြ႕ရဦးမယ္ ၿပီးတာနဲ႔ျပန္လာခဲ့မယ္ေနာ္"
"ဟုတ္ ကိုကို ဒါဆို ဂ႐ုစိုက္ေနာ္ ကိုကို"
*အင္း မင္းေရာဘဲ* ထို့ေနာက္ ဖုန္းလိုင္းေလးကေတာ့ ျပတ္ေတာက္သြားခဲ့ေလၿပီ။ က်သြားသည့္ဖုန္းကိုၾကည့္ၿပီး ႏွုတ္ခမ္းတို့ေကြ႕ညႊတ္ေအာင္ျပဳံးေနမိသည္မွာ ထိုဖုန္းပိုင္ရွင္ ကိုကိုေၾကာင့္မ်ားလားေလ။

××××××××××××

တစ္ေန႔လုံး အလုပ္ထဲမွာ စိတ္မႏွစ္နိုင္ေသာ ရိုဏ္းစ်ာန္တစ္ေယာက္ စိတ္ကေယာက္ကယက္ျဖစ္ေနသည္။ မနက္တည္းက သူ မိမိကိုေရွာင္ေနတာ အလုပ္သြားခါနီးေတာင္ မေတြ႕လိုက္ရ။ ဖုန္းေခၚေတာ့လည္းမကိုင္။ စာပို့ေတာ့လည္း မျပန္။ စိတ္ေတာ္ေတာ္ေလးေနၿပီ။ သူ မိမိကို မုန္းေနၿပီလား။

အလုပ္ထဲလည္း စိတ္မေရာက္ေတာ့သည္မို့ ရိုဏ္းစ်ာန္ ဆက္မလုပ္နိုင္ေတာ့။ ထို့ေၾကာင့္ ဖိုင္ေတြကိုပိတ္၊ လုပ္လက္စ စာရြက္စာတမ္းေတြကို ရပ္၊ ကြန္ျပဴတာကိုပိတ္ၿပီး ကားေသာ့နဲ႔ဖုန္းကိုယူကာ ႐ုံးခန္းထဲမွ ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။