Love Virus( Completed)

Ch-34

👀Zawgyi👀

မနက္ခင္းေနေရာင္ျခည္က လူနာအခန္းတြင္းျဖာက်ေနၿပီ။ ညအခ်ိန္ကလို လမင္းရဲ့ေအးျမတဲ့ေရာင္ျခည္မဟုတ္ေပမယ့္ ပူေႏြးေသာ ေနမင္း၏ေရာင္ျခည္က လူနာခန္းက်ဥ္းထဲမွာအိပ္စက္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးႏွစ္ဦးကိုေတာ့ျဖင့္ ေႏြးေထြးေစသည္။

အရင္ဦးဆုံးနိုးထလာသူကေတာ့ ျမဴဘုန္းမာန္ပင္။ မ်က္လုံးဖြင့္လိုက္သည္ႏွင့္ ပထမဆုံးသတိထားမိသည္က ရင္ခြင္ထဲဝယ္ အျပစ္ကင္းစြာ အိပ္စက္ေနသည့္ေကာင္ငယ္ေလး။ ေနမင္း၏အလင္းေရာင္အကူညီေၾကာင့္ မွူး၏ မ်က္ႏွာေလးကရွင္းသန္႔ေတာက္ပေနသည္။ ေယာက္်ားေလးရယ္မို့ ေမးစပ္တြင္ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔ေမႊးညႇင္းေလးေတြေပၚေနေပမယ့္ မိမိထက္စာရင္ ႏုဖတ္သည့္အသားေရေၾကာင့္ ထင္းခနဲေပၚေနသည္။ မ်က္ေတာင္ခပ္တိုတိုစိတ္စိတ္ေလးေတြကလည္း မ်က္ခြံထက္ေျဖာင့္စင္းေန၏။ ပါးျပင္ထက္က ေသြးေၾကာဖိန္႔ဖိန္႔တို့ကလည္း ေမြးကင္းစကေလးငယ္တစ္ေယာက္လိုပင္ စိမ္းမို့ေန၏။ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုေတာင္သတိမမူဘဲ ေကာင္းစြာ အိပ္ေမာက်ေနေသာ ထိုေကာင္ေလးမွာအရင္ရက္ေတြတုန္းက ဒဏ္ရာေၾကာင့္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အိပ္ေရးပ်က္ေနရမလဲဆိုတာအသိသာ။

မိဘေတြေရွ႕၊ သူငယ္ခ်င္းေတြေရွ႕၊ ဝန္ထမ္းေတြေရွ႕ လူႀကီးဆန္ဆန္ ေနတတ္သည့္ထိုေကာင္ေလးဟာ ျမဴဘုန္းမာန္ ဆိုသည့္ ထိုလူသားေရွ႕ေရာက္သြားမွသာ ကေလးတစ္ေယာက္လို ျပဳမူတတ္သည္ဆိုတာ ကာယကံရွင္သိမွသိပါေလစ။

ႏွဖူးျပင္ေပၚတြင္ တည္ရွိေနသည့္ မွူး၏ ဆံစအခ်ိဳ့အားခပ္ဖြဖြသိမ္းယူၿပီး ပါးျပင္ေလးကို လက္ေခ်ာင္းတို့ျဖင့္ အႏူးညံ့ထိေတြ႕မိသည္။ မွူးကေတာ့ အိပ္စက္ေနေသးေပမယ့္ ျပဳသူတရားခံမွာ မွူး၏ပါးျပင္ေလးကို ထိေတြ႕ရင္း ျပဳံးမိသည္။

"ေနာက္တခါဆို မင္းရဲ့အသားႏုႏုေလးေတြကို ဘယ္သူမွထပ္မထိေစရဘူး ...." တစ္ဦးတည္း ေရရြတ္ရင္း အျပဳံးတို့ကလည္း ဆက္တိုက္ဆိုသလို ဝင္ေရာက္လာ၏။ ထို့ေနာက္ မွူးကို ဒီတိုင္း ထားၿပီး မ်က္ႏွာသစ္ရန္ ေရခ်ိဳးခန္းဆီလာလိုက္သည္။ ခနေန ေရခ်ိဳးခန္းထဲကထြက္လာေတာ့ သူနာျပဳမေလးတစ္​ေယာက္ေတာင္ေဆးစစ္ဖို့ေရာက္ေနၿပီ။ ထို့အတူ သူလည္း နိုးေနေလၿပီ။