Love Virus( Completed)

Ch-9

👀zawgyi👀

"မင္းမွတ္ထား မင္းထိုးလိုက္တဲ့ငါ့ပါးကို အနမ္းတစ္ပြင့္နဲ႔ မင္းျပန္ေပးဆပ္ရမယ္" သူ၏စကားမ်ားဟာ လြမ္း၏ နားစည္ထက္ ျပန္႔လြင့္ေနတုန္း။ တညလုံးသူ႔စကားမ်ားသာ ျပန္လည္ၾကားေယာင္ေနမိသည္မို့ အိပ္ေတာင္မေပ်ာ္။ သူ ဘာလို့မ်ား မိမိကို အခုလို ျပဳမူေနရပါသနည္း။

ရိုဏ္းစ်ာန္ ငါ မင္းကို လုံးဝ နားမလည္ေတာ့ဘူး။ မင္း ငါ့ကို အနိုင္ယူခ်င္ေသးလို့ အခုလိုေတြလုပ္ေနတာလား။ မင္း ေတာ္ေတာ္စိတ္ရွုပ္ဖို့ေကာင္းတယ္။

သူ႔အေၾကာင္းေတြးရင္း လြန္ခဲ့ေသာ ၃ႏွစ္ေက်ာ္ကာလကို ျပန္လည္ေရာက္ရွိသြားခဲ့​​ျပန္သည္။ ထိုအခ်ိန္ေတြဟာ လြမ္းအတြက္ သိပ္ကို ခက္ခဲခဲ့သည္။ ကံၾကမၼာ၏ ရက္စက္မွုဒဏ္ကိုလည္း မိမိတစ္ေယာက္တည္း ႀကိတ္ခံစားခဲ့ရသည္။

"မင္းမိဘေတြ အျမန္လမ္းမွာ ကားအက္ဆီးဒင့္ျဖစ္ၿပီး ဆုံးၿပီ" ဟူေသာ စကားဟာ ကၽြန္ေတာ့အတြက္  ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့နိုင္မည့္စကားမ်ိဳးပင္။ အလုပ္ကိစၥရွိလို့ဆိုၿပီး ထြက္သြားေသာ ေဖေဖနဲ႔ေမေမက ကၽြန္ေတာ့ဆီ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာေတာ့ဘူးဆိုတဲ့အေတြးဟာ အခုခ်ိန္ထိ ရင္ထဲအသည္းထဲစြဲက်န္ရစ္ေနသည္။ ေမြးခ်င္းလည္းမရွိ အမ်ိဳးလည္းမရွိေသာ ကၽြန္ေတာ့အား ကၽြန္ေတာ့မိဘေတြရဲ့အရင္းႏွီးဆုံးသူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္တဲ့ ဦးလွိုင္ဘြားနဲ႔ ေဒၚမိမိက ေသြးသားရင္းခ်ာကဲ့သို့ ေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့သည္။

သို့ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ထိုအိမ္သို့ ေရာက္ရွိတဲ့ပထမဆုံးေန႔မွာဘဲ ကၽြန္ေတာ့ကိုအရင္တည္းက မလိုတဲ့သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့ေန႔ရက္ေတြကို စိတ္ပ်က္စြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရသည္။

"သူ႔ကို အိမ္ထဲမွာ မထားနဲ႔ အလုပ္သမားတန္းလ်ားမွာေနခိုင္း" သူမ်ား အိမ္ေပၚစေရာက္ေရာက္ခ်င္းအေျပာခံရသည့္ ပထမဆုံးစကားနဲ႔ မလိုလားေသာ အၾကည့္မ်ားအား ရိုဏ္းစ်ာန္ဆိုသည့္သူ႔ဆီမွ ရရွိခဲ့သည္။ သို့ေပမယ့္ အန္တီတို့ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့အေပၚ သားအရင္းလို တန္းတူသေဘာထားေပးပါသည္။

ကၽြန္ေတာ့အတြက္ ကံဆိုးတာတစ္ခုရွိသည္။ ဤသည္က သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္ေရာေမဂ်ာေရာ တူတာပါဘဲ။ ပထမႏွစ္တုန္းက အတိအက်အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္မိဘေတြမဆုံးခင္အခ်ိန္ကေပါ့။ အဲ့တုန္းကဆို သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ဘာစကားမွမေျပာ။