Love Virus( Completed)

Ch-43

👀Zawgyi👀

မနက္ အလုပ္သို့ သြားရန္ ျပင္ဆင္ၿပီးေနာက္ အခန္းထဲမွ ထြက္လာၿပီး လြမ္း၏အခန္းဆီသြားမိသည္။ တံခါးက ေလာ့မခ်ထားသည္မို့ ရိုဏ္းစ်ာန္ အသာၾကည့္မိေတာ့ သူရွိမေန။ ေအာက္မ်ားဆင္းသြားၿပီးလား ဟူသည့္အေတြးနဲ႔အတူ ရိုဏ္းစ်ာန္လည္း ေအာက္သို့ ဆင္းခဲ့လိုက္သည္။

ေအာက္သို့ ေရာက္သည္ႏွင့္ မီးဖိုးခန္းထဲမွ ထြက္လာေသာ သူနဲ႔ ဆုံမိ၏။

"အလုပ္သြားေတာ့မွာမလား မင္းစားဖို့ မနက္စာ ျပင္ထားၿပီးၿပီ စားသြားလိုက္" ထိုသို့ ေျပာၿပီး လြမ္း သူ႔အေရွ႕မွ ထြက္သြားရန္ျပင္ေတာ့ ရိုဏ္းစ်ာန္ လြမ္းလက္အား ဆြဲတားမိသည္။

"လြမ္း ဘယ္သြားမို့လဲ" သူ႔အေမးအား လြမ္း မၾကည့္ဘဲသာေျဖလာသည္။

"ငါ အေပၚျပန္တက္မို့"

"ကိုယ္ မင္းနဲ႔စကားေျပာခ်င္တယ္"

"ငါတို့ႏွစ္ေယာက္ၾကား ေျပာစရာစကားမရွိဘူး"

ထိုသို့ေျပာၿပီး လြမ္း၏လက္ကို ဆြဲထားေသာ ရိုဏ္းစ်ာန္လက္အား လြမ္း ဖယ္လိုက္သည္။ ထို့ေနာက္ ရိုဏ္းစ်ာန္ ေရွ႕မွ ထြက္လာလိုက္သည္။ ရိုဏ္းစ်ာန္ကေတာ့ ထိုေနရာမွာ ေက်ာက္႐ုပ္ပမာ က်န္ရစ္ခဲ့ျပန္သည္။

>>>>>>>>

အခန္းထဲမွ ထည္ဝါ ထြက္လာစဥ္ အေရွ႕အခန္းမွ ရန္နိုင္နဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဆုံ၏။ ပုံမွန္ဆို ေအးတိေအးစက္ျဖင့္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတတ္ေပမယ့္ ယေန႔ေတာ့ အရင္နဲ႔မတူ အျပဳံးျဖင့္ ႏွုတ္ဆက္လာသည္။

"အကို ေဆး႐ုံသြားေတာ့မို့လား" ထည္ဝါ၏အေမးစကားနဲ႔အတူ အျပဳံးတို့ျဖင့္ ထည္ဝါ့ဆီေလၽွာက္လွမ္းရင္း ရန္နိုင္ ဆိုလာသည္။

"ဟုတ္တယ္ ညီေလး​ေရာ အလုပ္သြားေတာ့မယ္မလား"
"အင္း"
"လာေလ အတူဆင္းရေအာင္" ေျပာၿပီး ႏွစ္ေယာက္လုံးေအာက္ထပ္သို့ အတူဆင္းလာ၏။

"ထည္ဝါ ဒီေန႔ မင္းေဆး႐ုံလာမလား" ေလွကားခြင္အေရာက္ ရန္နိုင္စကားစလာေတာ့ ထည္ဝါက ဘာလို့လဲ ဟုေတြးရင္း ၾကည့္မိသည္။

"ေအာ္ ဒီေန႔က ေမာ္ကြန္းအေမေဆး႐ုံကဆင္းမွာေလ" ရန္နိုင့္စကားအဆုံး ထည္ဝါမ်က္ခုံးပင့္မိသည္။ ရန္နိုင္ကေတာ့ ေတြေဝေနေသာ ထည္ဝါ့ကိုၾကည့္ၿပီ တခ်က္ျပဳံးမိသည္။ သူ႔အေျဖကိုေစာင့္မေနေတာ့ဘဲ ထည္ဝါ့ပခုံးကိုတခ်က္ပုတ္ကာ အိမ္ထဲမွ အရင္ထြက္လာလိုက္သည္။ ထည္ဝါကေတာ့ ယခုထိ ေမာ္ကြန္းနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဖို့ေတြေဝေနတုန္းပင္။