PERESTİŞ

2

Cemal'den

Konuşabilir miyiz?

Gerçekten ne düşünüyodum ki bunu yazarken.

Gece boyunca sürekli uyanmış ve her uyuduğumda tekrar rüyamda nisayı görmüştüm. Eski günlerimizi görüyordum. Deli gibi özlediğim o günleri artık sadece rüyada görebiliyordum zaten.

Sabah kalktığımda ilk işim mesaj atmak oldu. Kendime ayılmak için bile fırsat vermedim. Çünkü kendime geldiğimde vazgeçip atmazdım o mesajı. Attıktan sonra da pişman oldum gerçi ama artık çok geçti. Nisa hemen görmüş ve hiç beklemediğim bir şekilde de hemen cevap vermişti. Cevap dediğim de " Olur. Ben sana evin adresini atarım. Saat ikide burda olabilirsin" şeklinde kısa ve öz bir mesajdı. Tekrar bir şey yazma gereği duymadan hazırlanmaya başladım.

Nasıl hazırlandım, yolu nasıl geçirdim,hangi ara kapısına geldim hatırlamıyorum. Kalbim bir an olsun bana rahat vermedi yol boyunca. Beynim sürekli tekrar tekrar hatırlattı bana nereye gittiğimi. Belki de aylar sonra nefes alacaktım bugün. Kokusu dolacaktı yine ciğerlerime. Sahi görünce sarılmadan nasıl duracaktım?

Kapıyı açtığında uzun zaman sonra ilk defa gördüm gözlerini. Bakışları değişmemişti. Hala bana aynı bakıyordu. Herkese aynı,bana farklı.

Orda ne kadar durduk bilmiyorum. Sonunda kafasıyla girmemi işaret ettiğinde beklemeden girdim içeri.

Aramıza alışık olmadığım bir mesafe koyarak oturuyorduk koltukta. Garip, aylardır birbirimizi görmemiştik de şimdi koltuktaki mesafesi rahatsız ediyordu beni.

Aramızda geçen saçma ve bir o kadar soğuk konuşmalardan sonra bu şekilde bir yere varamayacağımızı anlayarak her şeyi baştan konuşmayı teklif ettim.

Her şeyi konuştuğumuzda sonucu ne olur kestiremiyorum. Ama deli gibi istediğim tek bir şey var.

Bütün bunlar bitsin ve en iyi yaptığımız şeyi yapalım yine. Doyasıya sarılalım.