PERESTİŞ

19

Selamlar ben geldim. Sizi bölümle başbaşa bırakıp gidiyorum. Yorumlarınızı eksik etmeyin. Öptüm.

Keyifli okumalar

Nisa'dan

Daha dün akşam ayrılık acısıyla ağlarken şimdi yıldızların altında birlikte oturuyoruz. Günlerdir kalbimin üzerinde büyük bir ağırlık vardı. Ne yaparsam yapayım asla geçmeyen bir ağırlık. İlacı Cemal'deymiş meğer. Şimdi hafiflemiş hissediyorum. Şuan bulunduğumuz durum o kadar huzur dolu ki hiç bitmesin istiyorum.

Yanımda oturan Cemal'e döndüm. Uyuduğunu görünce gülümsedim. Bir haftadır doğru düzgün uyuyamadığını söylemişti. O da en az benim kadar zor geçirmişti bu dönemi. Ama kendi suçu olduğu için çok fazla da acıyamıyorum ona.

Hava iyice soğuyunca ayağa kalktım. Cemal'i dürttüm ama uyanmadı. Yanağına hafifçe vurdum yine uyanmadı. Tekrar yanına oturup yanağını öptüm. Anında açtı gözünü. "Sonunda asıl yapman gerekeni yaptın" Omzuna vurup yanından kalktım. Uyuz şey.

İçeri girerken arkamdan gülerek bakıyordu. Hemen sonra o da peşimden geldi. Salondan çıkmadan hemen yanıma gelip kolunu omzuma attı. Başıma bir öpücük kondurup beni odaya doğru ilerletmeye çalıştı. Kollarından çıkıp dış kapının önünde durdum.

"Neden durdun. Uykun gelmedi mi odaya gidelim hadi" Gülümseyip yanına gittim. Yanağından öpüp koluna girdim. "Çok uykum geldi hem de"

"Eee ne yapıyoruz şuan burda o zaman" Gözlerimi devirip yanından ayrıldım. Dış kapıyı açıp ona döndüm. "Misafir gitmeden uyunur mu hiç" Az önceki neşesi tamamen yok olmuş bir vaziyette suratını astı.

"Ne misafiri ya. Neden gidiyorum" Sırıtırak baktım yüzüne. Cevap vermediğim için daha da bozulmuştu. Sessizlik uzayınca konuştum "Cemal gitmeni bekliyorum uyumak için" Yanıma gelip kapıdaki elimi tuttu. Ayağıyla da kapıyı kapattı.

"Neden beni göndermeye çalışıyorsun. Zaten kaç gündür ayrıyız" Kapattığı kapıyı tekrar açtım. Kapının önünde duran ayakkabılarını işaret ettim. Oflayarak giydi. Sonra da yüzüme yapmacık bir kızgınlıkla bakmaya başladı. "Kaç gündür neden ayrı olduğumuzu da hatırlıyor musun canım"

Gözlerini devirip dışarı çıktı. Biraz ilerleyip arkasını döndü. Suratı hala asıktı. "Ben gitmek istemiyorum ama" Çocuk gibi surat asıp konuşması beni güldürürken o benim tepkime sinir olup hızla kendi dairesine ilerledi. Kapıyı açıp bir daha bana bakmadan içeri girip kapıyı kapattı. Hah bir de trip atıyor utanmadan. Seni evime aldığıma şükret.

Keyifli bir şekilde eve girip odama ilerledim. Karşı dairede olması bile bana güven veriyor. Bu bile huzurlu uyumam için yeterli bir sebep. Ayrı uyumamız da ufak bir intikam olsun. Gerçi bu ona mı ceza bana mı orası tartışılır da neyse.

Cemal'den

Sinir olmuş vaziyette odama girdim. Vicdansız kadın. Ne olurdu sanki kalsaydım. Günlerdir bu anı bekliyordum o da yalan oldu. Dün kendi benim yanımda yatarken iyiydi. Hatırlamıyorum diye deliriyorum zaten. Bir hafta oldu ya.

Yatağa yatıp tavanı izlemeye başladım. Uyku falan kaçtı zaten. Şimdi mışıl mışıl uyuyordur hanımefendi. Beni uyuz etti ya keyfi yerindedir.

Bugün olanları düşünmeye başladım. O herif olmasaydı ben delirmezdim ve barışmazdık belki de. Teşekkür etmeliydim belki de. Senin sayende barıştık sağolasın. Ama sevgilimden uzak dur içerikli bir konuşma yapabilirdim.