|Benim Babam|

|Benim Babam|Bölüm:30"Aynı odada"

Dedem bir şey söylemeden elini çekip gitti.

"Bir daha beni korumak için hamle yapma." Şaşkınca bana döndü.

"İzin verseydim de vursa mıydı? Ne istiyorsun Işıl?"

"Beni korumak isterken canından olan çok insan gördüm." Arabaya gidip ince eşofmanımı giydim. Cihangir'i es geçip koşar adım dedemin yanına gittim.

"Hüso" dedem birine seslendi. Benimle aynı yaşlarda olan çocuk yanımıza geldi. Bu sırada Cihangir de yanımda durdu.

"Buyur Aslan bey."

"Işıl, Hüseyin" bizi tanıştırdı. Elimi uzattığımda çocuk garipserce elime baktı.

"Ne ya? Siz burda el de mi sıkışmıyorsunuz?"

"Estağfurullah patronun eli sıkılmaz." Ellerini önünde birleştirdi.

"Pek patronluğumuz kalmadı ya neyse." Ağzımın içinden konuşup elimi indirdim.

"Işıl patron değil artık desek daha doğru."

"Af buyur ağam." Off daral geldi bana. Bu köy ağzından,sıkıldım.

"Ben dedemin evine girene kadar sen neysen o'yum yani demek."

"Gidelim o zaman buyrun önden." Otlara dikkat ederek pamukların arasına gittim.

"Buyur buna doldurcaksın."

"Patron değil derken emir alıyorum demedim." Elindeki torbayı aldım.

"Eldiven falan yok mu?" Hüseyin gülünce başımı kaldırıp ters bir şekilde ona baktım.

"La havle." Çektim. Başımdan gitti. Elimle dikenlere dikkat ederek topladım. Yanımdaki gölgeyle kafamı kaldırdım.

"Al ellerin yara olmasın İzmirli." Benden bir yaş büyük gözüküyordu. Uzattığı eldivenleri aldım.

"Sağol." Eldivenleri giyip ona baktım.

"Niye geldiniz siz buraya?"

"Çok kalıcı sayılmayız merak etme." Tekrar toplamaya devam ettim.

"Öyle söylemek istemedim."

"Gitsen de işimizi bitirip eve gitsek artık. Çünkü ben cidden öfklenmeye başlıyorum." Çocuk bir şey söylemeden gitti. Telefonum çalınca durup cebimden çıkardım.

Can arıyor..

Sessize alıp cebime tekrar koydum.

"Abla şalgam içiyün mü?" Hava epeycene kararmıştı.

"İçmiyüm sağol" gözlerimi devirip tarladan çıktım.

"Ölüyorum sanırım."

"E yemekte yemedin. Bayılıcaksın açlıktan." Cihangir yanıma gelince beraber yürüdük.