Eve gelince emanetleri komidine koyup mutfağa doğru yürüdük.
"Ben söylemem. Sen söyle." Diyerek Cihangir'e pasladım.
"Niye ben söylüyorum sen söyle" omuzlarımızdan birbirimizi itiyorduk.
"Ya Cihangir söylesene."
"Noluyor bakim burda?" Rümeysa anne sesimizi duyup geldi. Tatlı tatlı sırıttık.
"Hiç hiçbir şey olmuyor."
"Aslında Cihangir sana bir şey söyliycek Rümeysa anne." Gidip ona sarıldım o da beni sağ kolunun altına aldı.
"Söyle oğlum."
"Allah mantı mı yaptın? Ne güzel kokuyor." Diyip mutfağa girdim. Gülümseyerek bana bakan ve tencereyi karıştıran anneme baktım.
"Senin burda ne işin var?"
"Baban böylesinin daha güvenli olucağını söyledi."
"Burası babamın evi değil."
"Işıl koş. Rümeysa anne bayıldı."
"Bunu daha sonra konuşucaz." Koşarak koridora çıktım.
"Tamam tamam sakin ol. Ambulans çağır. Sakin olun." Annem ağlamaya başladı.
"Ağlamayı kes bir şey yok. Dil altı vardı onu bulmaya çalışın." Cihangir ve Lalin onu ararken ambulans sesi geldi. Nabzını kontrol ettim. Baya düşüktü. Paramedikler içeri girdiler. Onlar ambulansa taşırken bizde arabaya gittik.
"Ben gelemiycem sanırım." Yaramı tuttum. Sızlamaya başladı.
"Tamam sen evde kal. Ben giderim."
"Tamam dikkat edin." Lalin de ön koltuğa geçince hızlıca ambulansın peşinden gittiler. Yavaşça içeri girdim. Telefonum çalmaya başladı.
Cemre arıyor..
"Alo"
"Biz geçmiş olsuna gelmeyi düşünüyoruz da müsait misin?"
"Pek sayılmaz. Ama sadece sen gelsen. Sana bir şey söylemem lazım."
"Peki konum atar mısın bana?"
"Tamam atıyorum." Telefonu kapattım. Konum attım. Koltuğa oturdum. İyiyce formdan düşmüştüm. Hastanede olduğum için bir haftadır uyuyabiliyordum. Saçma sapan boş televizyona bakarken Kapı çaldı. Yavaşça kalkıp açtım.
"Hoş geldin." Çantasını ve paltosunu portmantoya astı. Silaha ters bir bakış atıp bana baktı.
"Bir şey içer misin? Açsan yemek de var."
"Yok sağol." Koltuğa oturdu.
"Ben şey" başımı kaşıdım ve saçımı kulağımın arkasına koydum.
"Kötü bir şey mi?"
"Evleniyorum ya ben." Telefonu yere düşürdü ve tok bir ses çıkardı.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
|Benim Babam|
ChickLit"Geldik." İzmir F tipi cezaevi.. çocukluğumun geçtiği yer. Yavaş adımlarla içeri girdim. "Işıl gidiyorsun." Babam içeri girince ayağa kalktım. "Baba hiçbir yere gitmiycem ben. Yeter her yerde sürekli siyah takımlı zorba adamlar görmek istemiyorum...
