100 Days Before I Die

D- 2

June 5 D-2 Clean my house, find a job, and find food to eat.

ㅡㅡㅡㅡ

I yawned as the peaceful chirping of birds reached my ears. Slowly, I opened my eyes. I know I started from nothing, but I enjoyed it. I want to experience this kind of life... something I’ve never felt in my entire existence.

Tumayo ako at nilibot ng tingin ang buong bahay. Napuno na ng sapot ng gagamba ang kisame, at marami ring sira dahil sa kalumaan. This abandoned house and the forgotten park around it.... are my home now. For the moment, kailangan ko lang ayusin ang bahay na ito.

Lumabas ako at naglakad papunta sa likuran. Wow! May balon! Excited akong tumakbo para tingnan kung may tubig. Lalong lumapad ang ngiti ko nang makita kong malinaw at malinis ito. Kailangan lang alisin ang mga halamang nakaharang sa paligid. Mas maganda nga tingnan na may mga halaman, para mas natural at attractive ang balon.

Pagbalik ko sa loob ng sementadong bahay na halos nalulumot na ang pader, napaisip ako. Okay naman siyang tingnan sa labas, pero sa loob..... creepy. Still, I like it. May sala na may lumang sofa, kusina na walang gamit, banyo na may balde at tabo, at isang kuwarto na nakalock. Siguro maayos pa ang kuwarto kaya isinara nila ito noon.

Naghanap ako ng panglinis, baka sakaling may naiwan. I searched the kitchen, the living room, and the backyard. Finally, I found a walis tingting. Kaya nagsimula akong maglinis sa sala. Tinanggal ko ang mga sapot ng gagamba sa kisame, pero bawat pagwalis ay may kasamang alikabok na nalalanghap ko. Napapaubo ako, nahihilo, nanghihina, at parang kapos ang hininga.

I need water! Tumigil ako at nagmamadaling pumunta sa balon. Pwede siguro akong uminom dito?

Walang ibang bahay sa paligid. Malayo talaga ang lugar na ito sa mga tao. Tanging ang bahay, ang abandonadong parke, mga puno, at bulaklak ang kasama ko. So peaceful. Kinuha ko ang tabo at dali-daling sumalok ng tubig. Yes! Kailangan ko talagang uminom... pakiramdam ko’y tuyong-tuyo na ang lalamunan ko.

Iinumin ko na sana nang biglang may narinig akong tikhim. Nabitiwan ko ang tabo. Nanginginig akong lumingon. Napaatras ako. That guy again…

He was wearing a white sando and jersey shorts, shoes on his feet. Basa pa ang sando niya sa pawis. Damn. My eyes darted to the mineral bottle in his hand. Gusto ko itong agawin, gusto ko ng isang lagok... pero hindi ko maigalaw ang katawan ko. I’m frozen in fear.

I hate his eyes. I saw darkness in them again.

"Are you really serious? Do you want to drink that water from that dirty water well?" He asked and smirked. He is a jerk! He doesn’t care if I drink some water from the well! How dare him?!

Napatingin siya sa abandonadong bahay, pabalik sa akin. Hanggang ngayon ayaw kong tumingin sa mata niya, napa-atras ako nang lumapit siya sakin. Ano ba ang gagawin n’ya?

"Drink this." he uttered and offered the bottle. Napatingin ako sa tubig, gusto ko na talagang uminom!

"Are you sure?" I hesitated.

"Yeah, come on, drink this." he responded, and without hesitation, I accepted that water and immediately drank it. I suddenly heard him chortle. I bit my lower lip after I drained the bottle. Sa sobrang uhaw ko ay naubos ko lahat.

"Did you run away? That’s why you’re here, right?" He asked again and smirked. Masyado siyang palatanong! But this time, I need to tell a lie.

"Yeah, I’m alone." I gulped.

"I escaped from my Tita’s house, they’re abusing me. I don’t have a choice but to escape from that hell." I lied. Nawala sa labi niya ang ngisi kundi napalitan iyon ng pagkaseryoso.