100 Days Before I Die

D- 61ㅡ D-62

August 02 D-61
PS. Unexpected moments
(It means Pein Claire Clifford failed on doing her list)

August 03 D-62 Family Bounding.

ㅡㅡㅡㅡ

Nakahawak ako sa kamay ng aking Ina. Dalawang araw na ngayon na andito kami sa hospital, pero wala pa rin siyang malay. Mataas pa rin ang lagnat niya. Nakikitaan ko ng hinanakit ang natutulog niyang mukha. Maging sa panaginip ba niya ay nahihirapan rin siya?

It hurts to see her like this, just lying in a hospital bed. Ganito rin ba ang nararamdaman ni Mommy tuwing tinititigan niya ako noon? Kaya ba minsan lang siyang dumalaw at mas inuna niya ang trabaho?

Wala na akong naramdaman na pagkamuhi kay Mommy. At the end, she chose to protect me. She did her best for me.

Sa mga nakalipas na araw ay wala pa rin akong balita kay Daddy, maging kay Dark Harris. Hindi ako pwedeng manatili na lang dito at walang gawin.

Bilang dumating si Manang Kim, hinihingal siya na parang malayo pa ang tinakbo niya makarating agad rito. Nakitaan ko ng takot ang kanyang mga mata, at agad akong nakaramdam ng kaba.

"B-Binibini...." hindi niya natuloy ang sasabihin dahil biglang bumukas ang pinto.

What is he doing here? Napaawang na lang ang labi ko habang nakatitig sa lalaking kinamumuhian ko. Masama niya akong tinitigan bago ipinako ang titig kay Mommy.

"H-Honey! My Honey!" He ran closer to my mother and immediately hugged his unconscious wife. Hinaplos niya ang mga pasa at sugat ni Mommy habang umiiyak. Seriously? Matapos niyang gawin 'yan kay Mommy, ay magpapanggap siyang inosente?

"I-I am s-sorry......" he sincerely said. Mas lalo akong nagagalit sa kanya.

Napahawak ako ng mahigpit kay Manang nang tumayo si Daddy. Bumaling agad siya sakin. Sobrang sama ng titig niya, na parang pinagsisihan niya na ako ang anak niya.

"Pein Claire!" He yelled. "E-Everything is your fault!" Malakas niyang sigaw sa akin. Biglang siyang lumapit sakin, napakabigat ng bawat hakbang niya, masama niya akong tinitigan bago ako sinampal ng malakas.

I didn't expect this. How dare he slap his dying daughter?! Agad akong napahawak sa aking pisngi. Wala akong naramdamang sakit-siguro dahil manhid na ang buong katawan ko. Halos buong buhay ba naman akong nahihirapan. Napatitig lang ako sa kanya at paulit-ulit siyang kinamumuhian.

"Hurt me like you did to Mommy!" I shouted with all my courage.

He should protect us, but why is he my enemy? Why do I have to run and escape the person who is supposed to protect me?! Why does he have to hurt me?

"If only you weren't stubborn, we would be happy now!" He shouted again. Happy? I hope so. But we couldn't!

'Daddy, afterlife, when we meet again, when you become a good father, a loving father and husband, then let's be happy there. You, I, Mommy, and Sister would be happy. But now? No matter what we do, we will never be happy! You ruined all our dreams!' Gusto kong sabihin sa kanya pero hindi ko naman masabi dahil alam kong hindi niya ako maiintindihan. Wala siyang pakialam sa nararamdaman ko!

"Listen to your Father, S-Stay away from that man! He will ruin our family!" Galit niyang sigaw sa akin.

Saan ba nagmumula ang galit niya sa lalaking yun? Bakit kay Dark Harris pa?

Naghahalong galit at takot ang nakikita ko sa kanya ngayon. Gusto ko siyang makausap ng mahinahon pero hindi ko magawa.

"I-I really h-hate you for everything, D-Dad!" I yelled. I feel trembled. I can't control my anger!

"S-Sweetie." Lumapit siya sakin at hinawakan niya ako sa pisngi. Namumuo ang luha sa mata niya. I want to push him away, but I feel weak.

"Let's get away from here, let's run away! Let's go somewhere far away!" Wala sa sarili niyang sabi, as if he was afraid of what might happen to us.

"A-Ano bang pinagsasabi mo?" I almost whispered.

"H-He already knows! Stay away from him, S-Sweetie. He'll kill you!" Malalim niyang sabi. I don't understand what he wants now.

"S-Sa tingin ko ay nababaliw na siya." mahinang bulong sakin ni Manang Kim.

"H-Honey, wake up! Our Pein is here, so wake up! W-We're leaving!" He said, crying. Siya ba talaga ang Daddy ko? Parang wala nga siya sa katinuan.

I clutched my chest as it suddenly tightened. I'm having trouble breathing again.

"Binibini, umalis na tayo." bulong ulit ni Manang. Kinakausap pa rin ni Daddy ang walang malay niyang asawa. Hindi niya naman siguro sasaktan si Mommy? Kailangan naming makatakas dito ngayon!

Mommy, babalikan kita!

Tumango ako kay Manang. Dahan-dahan niyang tinulak ang wheelchair ko hanggang sa makalabas na kami. Hindi ko na kayang pigilan ang lahat ng sama ng loob. Hindi ako napapanatag na iwanan si Mommy doon, pero kailangan kong mahanap muna si Dark Harris.

I covered my face and cried completely. I want to shed all the heaviness, pain, and questions that if I keep thinking about it, I'll just go crazy. My tears did not stop falling. I did cry, but the pain and heaviness did not fade away.

Nakarating kami ni Manang sa maliit na kubo. Medyo malayo rin ang nilakbay namin makarating rito. Ang sabi niya ay dito daw siya nakatira noon. Maliit lamang ang kaniyang lupain, kaya tanging kubo lang ang naitayo rito.

"M-Mahahanap din natin si Sir Harris, kaya huwag kang mag-alala." sabi ni Manang.

"M-Manang, hindi ka na iba sa akin, kaya tawagin mo na lang akong Britney. Masyadong pormal ang Binibini." pilit na ngiti ko kay Manang. Natawa naman siya sakin pero agad ring sumang-ayon.

"Manang, dapat ba tayong bumalik doon sa abandonadong lugar?" I asked her with my teary eyes.

"M-Mapanganib para sayo. Hindi na mabuti ang lagay mo, B-Britney." mahinang tugon niya. Nag-aagaw buhay na ba ako sa paningin ni Manang Kim? Sa bagay, maging ako ay nahihirapan na rin. Parang gusto magpahinga ng katawan ko, pero pinipilit ko na lang talagang labanan ang pagod.

"M-Manang, hindi ko na alam ang gagawin. Hindi ko na alam kung sino ang lalapitan at kung sino ang makakapitan. Gusto kong protektahan si Dark Harris, pero bakit pakiramdam ko ay wala na siyang balak na magpakita sakin?" Kumawala ako ng mahinang hikbi. I was angry and felt frustrated.

"Britney iha, magpahinga ka na lang muna. Ako na ang maghahanap kay S-Sir H-Harris." ngiti sakin ni Manang. Pinapagaan lang niya ang kalooban ko, pero wala pa ring talab sakin.

"M-Manang, nag-aalala ako kay Mommy. Si D-Daddy, nababaliw na siya. Nag ooverthink ako sa maraming bagay ngayon." Muli kong paglabas ng hinanakit. Bakit kasi kami nahanap ni Daddy?! Bakit niya alam na nasa hospital kami?

"Huwag mong isipin ang tungkol roon. Maging maayos din ang lahat. Sa ngayon, kailangan mong magpahinga. Ipikit mo na ang iyong mga mata at kakantahan kita." malambing na sabi ni Manang.

I just feel the heaviness of my eyelid, as if I wanted to sleep, but I was afraid I might be long before I wake up again.

I am afraid to close my eyes because I know that Dark Harris isn't by my side right now.