100 Days Before I Die

D-20

June 23, D-20 Finding a Fascinating View from a High Place.

ㅡㅡㅡㅡ

My life was definitely tragic, I think so. Resting was nothing. I never gained strength while resting

I thought I could live normally, like I didn’t freaking care that I was dying. But every time I opened my eyes to another day, I only felt like dying. Life was the worst for me; it wasn’t even right. Why me?

I’ve reached 20 days already. I roamed my eyes around. He wasn’t here. Where is he? Whenever I feel so weak, I try to get off the bed. Nag-inat agad ako ng katawan, agad rin akong napadaing dahil sa matinding sakit.

Marahan akong lumakad palabas ng kwarto ni Dark Harris. Nasaan kaya si Xavier? Napatingin ako sa pintuan ng kwarto ni Xavier, nasa loob kaya siya? Kumatok nalang ako para makasiguro. Nakailang katok ako bago niya binuksan. He suddenly froze after seeing me, then he just smiled and greeted me.

“Magaling ka na?” He smiled. Medyo nag-aalinlangan pa siyang tanungin ako. I just nodded my head, kahit na I was not really feeling well.

“Ayaw talaga akong papasukin ni Kuya sa kwarto niya.” kamot-batok niyang sabi saka napangiwi. “Ayaw niya talagang istorbohin ko ang mahimbing mong tulog.” madaldal niyang sabi saka siya natawa. Nanatili akong tahimik, sandaling lumakas ang kabog ng dibdib ko dahil sa sinabi ng lalaki.

Mukhang wala naman rito sa kwarto niya ang kaniyang kuya. Itatanong ko ba? Pero baka ano ang isipin ng mukong na ’to.

“Mukhang gus.....” Hindi niya natuloy ang sasabihin dahil biglang may tumamang libro sa likuran niya. Napadaing naman siya, siguro dahil sa sakit. Napatingin ako sa pinanggalingan ng libro. Dark Harris?

“Shut your fvcking mouth, Darwin.” Dark Harris coldly said. Lumapit siya sa akin at agad akong hinila palayo sa kapatid niya na hanggang ngayon ay masama ang tingin sa kaniya.

“Let’s eat, may iinumin ka pang gamot.” kalmado niyang sabi. Curious pa rin ako sa dapat sanang sabihin ni Xavier. Bakit kasi ang sama ng ugali ng kuya niya?

“A-Ayaw ko.” agad kong sabi. Wala akong ganang kumain. I just wanted to go outside to relax and feel the cold wind and chirping of birds. Tiningnan ako ng masama ni Dark, at naisip ko tuloy na kailangan ko siya para sa araw na ito, kaya dapat huwag ko siyang inisin.

“Kakain ka, o kakainin kita?” he asked. I don’t get him, kaya inirapan ko nalang siya. Pero ano daw?! Kakainin niya ako? Is he a vampire?

“I don’t want to eat!” I shouted. Hindi ko na gustong makipagtalo sa kaniya lalo na dahil dumilim ang kaniyang mga mata. I feel scared again!

“Fine.” he calmly said. Napapansin ko na pinipigilan niya ang kaniyang emosyon. “Where do you want to go then?” he asked. He could read my thoughts. What if vampire talaga siya? So funny... vampires don’t exist now.

“Go outside and relax.” I responded.

“Sasamahan kita.” tugon niya. “I won’t allow you to go outside without me.” he added. Nagkakatitigan kaming dalawa, binalewala ko ang kung anong kadiliman na bumabalot sa nakakatakot niyang mga mata. Bakit ako lang ang nakakapansin?

“Isama natin si X-Xavier.” mahinang sabi ko. Hindi naman siya sumagot. “I want to go to the top of the mountain to watch the fascinating view.” I added. Ngumiti ako sa kaniya. Magaan pala sa pakiramdam kapag may masasabihan ka ng gusto mong gawin.