July 17 D-45 Stay in the dark.
ㅡㅡㅡㅡ
The chances will not be good for me so I can do nothing but wait for the end of everything.
Dumating sila Mommy at Daddy kanina pero umalis din agad. Alam kong may problema sila sa financial dahil nagtatalo pa sila ni Daddy kanina.
Is it my fault? Hindi ko naman gustong manatili sa hospital na ito kaya wala akong kasalanan.
Masama ba ako dahil kinamumuhian ko ang dalawang taong nagbigay sa akin ng mundo? Masama ba ako dahil ganito ang ugali ko?! Masama ba kayo kaya ko nararanasan ang ganitong buhay? Kasalanan ko ba ang lahat?! I don't deserve to live anyway.
Ilang saglit pa, Dark Harris came, smiling at me. He came to me and hugged me tightly. I just shook my head. Every time I saw him, I don't want to die yet, I want to stay alive and fight. He's my hope! When we're together I don't think about dying. Somehow I know I will not fail this day.
Napatingin ako sa kaniya. Hindi na s'ya nakadamit pang doktor ngayon. He was wearing jeans and a black longsleeve. What is he planning to do now?
"D-Dark Harris, I don't want here. I-I'm not getting better, I'm just getting worse." I hoarsely told him. He didn't respond. He just caressed my face. His eyes are so dark, but I love his darkness. I feel safe. It seemed the enemies couldn't find me because I am safe with his darkness.
"I will stay here and wait for your parents to come. I'll talk to them." malamig n'yang sabi. Tiningnan ko s'ya ng masama dahil sa sinabi n'ya.
"I-I will do everything for you, Baby." he whispered.
"I-If the day we're together is short, I won't let every single moment go to waste." he said coldly.
"B-Bakit hindi ka pinigilan ng mga bantay?" I asked him.
"They know me now..." he smiled. Tumango nalang ako sa kaniya. Of course si Dark Harris Montero s'ya eh, ang lalaking ang hirap hulaan. Pagod na akong magsalita kaya natahimik nalang ako. He's mysterious. I don't know everything about him but I still love his mystery.
I know him as an author. He is living in the abandoned place and he loves me. Ano pa ba ang dapat kong malaman sa kaniya?
"Bakit ganiyan ka makatingin?" He smiled a bit.
"Can I ask a favor?" I asked. He just nodded.
"T-Take me away from here after two weeks. I-If I'm going to die, I don't want my life to be end here." nahihirapan kong sabi. Napadaing ako dahil humigpit ang pagkahawak n'ya sa braso ko.
Nailing iling s'ya sakin. Nabigla ako dahil sobrang dilim ng presensya n'ya ngayon. Kumawala ako ng mahinang hikbi dahil hindi parin s'ya kumakalma. Nakatingin lang s'ya sakin.
"D-Dark H-Harris, please." I pleaded. Hinawakan ko ang mukha n'ya ng aking nanginginig na kamay. Nilakbay ko ang aking kamay patungo sa mata n'ya at agad ko iyong tinakpan.
"I-I am sorry." I whispered. Gusto ko s'yang yakapin para kumalma pero hindi na ako makabangon.
I was about to speak again but the doors suddenly opened. Nanlaki ang mga mata ko nang biglang pumasok si Mommy at Daddy. Napaawang ang labi ni Mommy nang makita n'ya si Dark Harris na ngayon ay nakatayo sa aking harapan. Napatingin ako kay Daddy, blangko lang ang kaniyang mukha pero alam kong galit s'ya.
"W-What are you doing here, Mr. Montero?" gulat na tanong ni Mommy. Lumapit sa kanila si Dark Harris at bumati nang pormal.
"Your daughter is my girlfriend. That's why I am here." he responded coldly. Agad na napaawang ang labi ko dahil sa pagsabi n'ya ng deretsuhan. Mas lalong nagulat si Mommy. Si Daddy naman ay hindi makapaniwala sa sinabi ni Dark Harris.
BINABASA MO ANG
100 Days Before I Die
Romansa"100 days before I die. I made a bucket list for everything I want to experience in my remaining days. It wasn't only a bucket list but it became a lifeline - how I could squeeze out every minute of happiness of my already determined number of days...
