100 Days Before I Die

D- 3

June 6 (D-3) Fix my room, work as gardener, and find a river or lake to stay awhile.

ㅡㅡㅡㅡ

Another Day. Masaya kong sinalubong ang araw na ito. Dito ako natulog sa kwartong naka-lock kahapon, at oo, nabuksan ko na rin. Malaki ang kama at buo pa, may bedsheet at mga unan na sa tingin ko ay hindi pa nagamit dahil mabango pa. Mayroon ding malinis na kumot kaya sobrang komportable ako rito. May malaking aparador at kabinet na puno ng kumot at bedsheets. Wala akong nakitang kahit isang damit... baka dinala ng may-ari bago nila inabandona ang bahay na ito. Nakakalungkot isipin kung ano ba talaga ang nangyari sa lugar na natagpuan ko.

Kinuha ko ang maleta ko at inumpisahan kong ayusin ang mga dala kong damit, nilagay ko sa kabinet. Tinira ko lang ang black long sleeves at leggings. Hangga’t maaari, kailangan kong itago ang balat ko. Kumuha rin ako ng underwear para pagkatapos kong ayusin ang kwarto, makaligo na ako. Malagkit na talaga ako dahil hindi pa ako nakapalit at hindi pa ako nakaligo mula nang makarating ako rito. Ewww, ang baho ko na!

Kulay itim ang pintura ng kisame habang gray naman ang dingding. I love this room! Walang sapot ng gagamba, siguro dahil hindi sila makapasok. May maliit na sliding window na gawa sa salamin, kailangan lang punasan para matanggal ang alikabok. This room is full of dust. This place is risky for my health, but I don't care. I am living it as normal.

Winalisan ko ang buong kwarto at pinunasan ang mga alikabok. Ganito pala ang pakiramdam ng mabuhay. Ramdam ko na totoo akong buhay ngayon , unlike sa H- Hospital.

I’m actually enjoying what I’m doing! After linisin ang buong kwarto, nakaramdam ako ng pagod, uhaw, at gutom. Nahiga ako saglit at napatingala sa kisame. Na-imagine ko tuloy lagyan ng glow-in-the-dark na buwan at mga bituin. Maybe next time.

Tumayo ako at uminom ng tubig mula sa mineral bottle. Buti na lang pinadalhan ako ni Dark ng maiinom at makakain. Binuksan ko ang biskwit at kinain, sabay inom ulit ng tubig.

Kinuha ko ang tuwalya at dumiretso sa banyo. Mabuti na lang may tubig ako mula sa balon, kaya may pampaligo. Hinubad ko ang bawat saplot at nagsimulang basain ang malagkit kong katawan. Ang sarap ng tubig... medyo malamig pero okay lang. Napa-iling ako nang kumirot ang sugat sa pulsuhan ko. Buti na lang puro long sleeves ang damit ko, para natatakpan ang sugat at red spots sa balat... mga bakas ng sakit at alaala ng ospital na ayaw ko nang balikan. I don’t want to remember how my life used to stink.

Hindi ko pa alam kung paano maglaba ng damit. Buti na lang may dala akong bathroom amenities at gamit, kaya may nagagamit pa ako.

Bahala na nga. Basta labhan ko na lang kahit hindi tama. After that, bumihis ako at nag-toothbrush. Isinampay ko sa labas ang suot ko, kasama na ang underwear.

Sinuot ko ulit ang nag-iisang tsinelas ko at lumabas ng bahay. Basa pa ang buhok ko, magulo pa dahil nakalimutan kong magsuklay. May dala naman akong suklay, pero naiwan sa kwarto.

Napatingin ako sa abandoned park. Tanging mga ibon, hampas ng hangin, at pagkalagas ng mga dahon mula sa puno ang naririnig kong ingay. Medyo malayo pa ang lalakarin ko para makarating sa bahay ng lalaking iyon. It’s okay. Gusto ko rin namang maglakad para ma-exercise ang katawan ko. After a few minutes, natatanaw ko na ang puting bahay na napapaligiran ng mga puno, halaman, at bulaklak.

That guy living there... I don’t know if he’s alone or not. I never ask questions about him, I’m not interested at all. Siya pa nga itong laging nagtatanong. I don’t want to tell him the truth. I’m a liar.... a big liar. Even to myself, I deny what life has been like before. I’m not Pien now, because I am Britney.

Pagkarating ko, agad bumukas ang gate kahit walang nagbukas. Automatic ata iyon. Nakita ko siyang nakaupo sa gazebo, naka-black hoodie at blue shorts. He was drinking coffee while watching the butterflies in his garden. He looked carefree.