100 Days Before I Die

D- 69

August 10 D-69 Sleep under the stars.

ㅡㅡㅡㅡ

I do fear dying right now. I can't die like this... if hindi ko s'ya muling makita, pagsisihan ko ang lahat.

Napasigaw ako sa inis at kalungkutan. Ang bigat ng aking dibdib at isipan! Gusto kong wakasan na ang lahat dahil sa kawalan ng pag-asa, but what else can I possibly do? Even standing, walking by myself, and taking care of myself are all impossible for me!

'Dark Harris, kapag ba isisigaw ko na kailangan kita ngayon, ay dadating ka? Tulad ng dati, pupuntahan mo pa rin ba ako? Ang dami kong gustong itanong sayo! Alam mo ba iyon?'

Kahit ano pa ang nakita ko kanina, hindi ako dapat magduda. Hihintayin ko parin ang explanation si Dark Harris.

Si Dark Harris ay hindi ganoong lalaki. Si Dark Harris Montero ay ang tipo ng lalaki na kahit sinong babae ay hahanga sa kaniya dahil sa kaniyang taglay na katalinuhan, katangian, at talento. If I wasn't the woman he was in love with at the time, and if I had witnessed him fall in love with someone else, maybe I would now daydream about being loved by someone like him.

Natigil ako sa pag-iyak at sa aking mga naiisip nang marinig ko ang kalampag mula sa aking bintana. From here, I can see the bright Moon. I want to go out and watch the Moon closely to somehow reduce the heaviness in my heart..... I want to go out and lie on the grass and watch the stars.

Pinikit ko na lang ang aking mga mata at kumawala ng malalim na paghinga. Sana kahit ngayon lang ay makalimutan ko saglit ang lahat. Kahit ngayon lang. Muli akong napatitig sa bintana. Napatakip ako sa aking bunganga nang makita ko ang kamay na nakakapit roon. Sino naman ang mangangahas na gahasain ako sa lagay kong ito? O kaya sino naman ang magnanakaw na papasok rito sa kwarto ko?

Unti-unting nagbukas ang bintana. Seriously!? Bakit kasi nakalimutan ni Mommy na isara? Namamalikmata lang siguro ako? Walang mangangahas na pumasok rito ng ganitong oras! Maghahating gabi na yata ito.

Sa madaliang pagkurap ng aking mga mata ay nag-tama ang aming paningin. Ang kaniyang madilim at malamig na mga mata ang aking nakikita. Ang kaninang takot na aking nararamdaman ay biglang napalitan ng sari-saring emosyon.

"D-Dark Harris." I whispered. Andito ba talaga siya? Am I not dreaming? Is he really here?

Mabilis siyang pumasok sa aking bintana at halos tumakbo palapit sa akin. I am not dreaming. He is real! Saglit siyang napatitig sakin gamit ang mga malamig niyang mata.

"Britney, I-I miss you so much." His frigid voice broke the silence. Is he crying? He seated me fast and grabbed me by the arms. He hugged me tightly. I still can't believe it..... I'll never regret putting my trust in him. He's my safest nature. My home full of green.

"I-Iniisip kita.... hindi ako makatulog, and I-I don't want you to worry about what you saw earlier." he started.

"I-I’m sorry for not explaining in time. I didn't follow you after, I-I can't leave her alone." Mas humigpit ang yakap niya sakin. Hinawakan ko ang kaniyang kamay gamit ang nanginginig kong kamay. And now I know, everything happens for a reason. If I hadn't seen him earlier, he wouldn't be here right by my side now.

"D-Dark Harris." I couldn't stop my tears anymore!

"B-Bakit ngayon ka lang? Nag-hintay ako sayo, araw-araw." I started crying like a baby. Ang dami kong gustong sabihin sa kaniya, pero mas nangingibabaw ang emosyon dahil matagal akong naghintay sa kaniya. Gusto ko siyang protektahan, pero sa huli ay wala rin akong magagawa.

"D-Don't cry." He smiled. He caressed my back gently. "I-It hurts me to see you like this." he said softly. "I-I am here." he added. Andito siya ngayon, pero hindi siya mananatili sa aking tabi.

"Sobrang natatakot ako kapag malayo ka sa tabi ko. B-Bakit natiis mong hindi ako makita? A-Ano bang nangyayari sa iyo? N-Nasaan na si Kuya Elton? S-Sino ang babaeng iyon?" Hindi ko na mapigilan ang mga katanungan na gusto kong mabigyan ng kasagutan. Umiyak lang ako sa bisig niya. He didn't answer. I could only hear his deep breathing and strong heartbeat. Is he nervous? Is he afraid?

"N-Nagagalit ako, B-Britney. Sobrang nagagalit ako, at dahil sa nararamdaman kong galit, ay ayaw kong masaktan kita." Sobrang lamig ng tinig niya. Hindi ko man naiintindihan ang mga sinasabi niya, pero ang marinig mula sa kaniya na dahil sa galit ay ayaw niyang masaktan ako ay sobrang nasasaktan ako.

"P-Please just explain to me, Dark Harris!" May diin na sabi ko at napasuntok sa dibdib niya. I can't stop this feeling anymore!

"D-Don't think about anything. I'm doing all of this to p-protect you." he whispered. Tumayo siya bigla, tiningnan niya ako saglit bago tumalikod. Why do things seem to be reversed? Before, I was the one who wanted to run away from him, but why now is he the one running away from me? Damn it! Napasigaw ako agad, muli akong na-paranoid dahil sa takot na maiwan mag-isa rito sa aking madilim na kwarto.

"P-Please just s-stay with me." Halos napasigaw na ako. "K-Kahit ngayong gabi lang ay p-piliin mo ako." I added. I'm almost begging for him to stay. He didn't stop. Nagpatuloy lang siya sa paglakad at parang nagpapanggap na walang narinig. And now, is he ignoring me?

"D-Dark Harris!" Nasasaktang sigaw ko gamit ang natitira kong lakas. 'Please stay with me,' but I don't want to stop him if he really wants to leave. It is said that the person who really wants to leave cannot be stopped. Natigil siya sa paglakad at napaharap sakin. Hindi ko makita ang kaniyang reaksyon dahil sa madilim.

"L-Let's sleep u-under the stars." I said, trembled. I just closed my eyes, nagbabakasakali pa rin ako. Napaiyak na lang ako sa pagkabigo. He doesn't always choose me, so I must wake up to reality.

Sisigaw na sana ako pero nagulat na lang ako dahil biglang akong umangat. Multo na ba? kaya lumulutang ako? Pero---- Minulat ko ang aking mga mata at muling nagtama ang aming paningin. He was embracing me as if I am the Moon. I am just thinking a fantasy again because of him.

"Let's sleep under the stars then." he smiled. Dapat ba akong maging masaya? Pero nakakatakot maging masaya, kaya hindi na ako dapat magpadala sa aking emosyon ngayon.

"T-Thank Y-You." I just whispered and smiled.

Nakahiga ako sa braso ni Dark Harris. Andito kami ngayon sa rooftop. It's been 12:00 in the morning, and I am with him. I feel alive.

"The girl I'm with... I will introduce you to her maybe next time, then I'll tell you who she is." he said deeply. Is he really happy? His voice was full of joy. Kahit papano gumaan ang nararamdaman ko. Alam kong mahalaga sa kaniya ang babaeng iyon.

"I-I trust you." I replied with a smile.

"G-Go to sleep, I'll watch over you until you fall asleep." he smiled and kissed my forehead. I feel sleepy.

"D-Don't leave m-me alone." I whispered. Alam kong sa muli kong pagdilat ng aking mata ay hindi ko na siya makikitang muli.

"In the next day, exactly 12:00 in the morning again, I will come back here. We will do what you want to do. I promise. " he said coldly. Does he know about my list? I was about to speak, but he sang a hymn. The song is very familiar.... ito yung kanta niya. Hindi lang s'ya writer, song composer at singer rin.

I felt his soft lips on mine. In the moment he kissed me, all my worries disappeared. This feels so good, and I want to lie in his arms until the last moments.

I wanna die lying in his arms.