100 Days Before I Die

D-29

July 01 D-29  Picnic with friends

ㅡㅡㅡㅡ

I slowly opened my eyes. Agad kong naramdaman ang mainit na kamay na nakahawak sa kamay ko. I suddenly felt something in my tummy..... butterflies?

Si Dark Harris Montero! Nakapatong ang ulo n'ya sa gilid ng kama at nakahawak s'ya sa kamay ko. Agad na gumuhit ang ngiti sa labi ko dahil sa aking nasaksihan.

Inabot ko ang isa kong kamay sa kaniyang magulong buhok saka ko marahang hinaplos. Agad na nawala ang ngiti sa labi ko nang ma-realize ko na meron palang nakakabit na oxygen sa ilong ko. Nilibot ko ang aking paningin sa buong paligid, wala naman ako sa hospital. I am still here, sa loob ng kwarto ni Dark Harris.

“D-Dark.” I softly uttered. Alam ko na narinig n'ya dahil biglang gumalaw ang kaniyang kamay. Agad ring pumasok sa isipan ko ang katanungan kung bakit s'ya nakahawak sa kamay ko? Bakit andito s'ya sa tabi ko? Bakit hindi n'ya ginagawa ang mga bagay na mas mahalaga sa kaniya?

Umangat ang kaniyang ulo. Nagkatitigan agad kami, this time wala akong nakikitang kadiliman sa kaniya. The visible sadness could be seen in his eyes. Does he feel sorry for me?

“P-Pein Claire.” he smiled. Suddenly a sweet smile drew on his perfect lips. Sa sandaling ito ay hindi ko na halos marinig ang sarili kong hininga dahil sobrang lakas ng tibok ng puso ko.

“You know what? You’re so reprehensible. I’m scared because I can’t stop you in case you really want to leave.” he said coldly.

“I-I’m sorry.” I replied softly.

“I didn’t know what to do yesterday. I had no choice, so I got a personal doctor.” he said. Sandali s'yang napatitig sa aparatong nakakabit sakin.

My whole body trembled suddenly with fear. I don’t want a doctor here!

“I-I don’t want to have a doctor here.”

“Trust me, he won’t hurt you. He is my friend and he is also our family doctor.” he smiled.

Dapat ba akong magtiwala sa mga doktor? Pero kakayanin ko nga ba? Nasa tabi ko naman si Dark Harris kaya alam ko na ligtas ako. I heaved a deep sigh and closed my teary eyes. Kahit hindi man nakamulat ang aking mga mata, ramdam ko na nakatayo si Dark Harris sa gilid ng kama.

“I-I’m almost tired. I don’t need medication. H-Hindi ko alam kung ano ang susunod.” mahinang sabi ko. Sobrang bigat sa pakiramdam. Sa t'wing nahihimatay ako, hindi ko alam kung magigising pa ba ako o hindi na. Nakakatakot.

Fvck! I felt the hot liquid flow into my nose again. I can’t… Nahihirapan na ako. Pero dahil sa oxygen ay kahit papano ay hindi ako kinapos ng hininga. Hindi ako dumilat para tingnan si Dark Harris.

“W-Wala na akong pag-asa.” my voice cracked.

“Paulit-ulit nalang na ganito. N-Naging pabigat na ako sayo. H-Hindi mo ako responsibilidad dahil hindi naman kita kaano-ano.” I let my tears flow. He remained silent. He gently wiped away my tears and the blood from my nose.

“Don’t lose your hope. Just live with m-me...” he uttered. Bigla kong minulat ang aking mga mata at nakipagtitigan sa kaniyang mga mata na ngayon ay naging madilim ulit. Ano ang ibig n'yang sabihin?

“Huwag mo akong kaawaan, Dark Harris!” mariin kong salita. Nanatili s'yang nakatitig sa akin. I can’t read him, sadyang blangko lang ang ekspresyon sa mukha n'ya.

“Y-You’ve gone through everything since then, are you still going to give up? You want to be free, right? So you are free now. I can’t stop you anymore.” he said coldly. He won’t stop me? But I want him to stop me in case I want to leave. But on the other hand, I don’t want him to stop me in case I have to leave. I feel confused!